Novel & Cerita Would You Wait For Me

I stood there, waiting. Sa buong sandaling hinihintay kong may sumagot sa loob, naramdaman ko ang kagustuhang tumakbo. Baka busy siya. Naisip mo na ‘yan. Baka iniistorbo ko siya. Na naman? Baka ayaw na niya akong makita pagkatapos makapag-isip-isip the whole time I was away. Kahit hindi iyon consistent sa alam kong ugali niya, inisip ko pa rin kasi ninenerbyos ako.

"Oo, kasi I'm always willing to wait." At ayun na naman siya sa nahihiya niyang pagtawa. Namiss ko lang marinig iyon at makita 'yong kumikinang niyang mga mata na kulay brown na para bang kumikinang lang sa tuwing kasama niya ako. "You know...you can always contact me." aniya. "Paano kung busy ka? Mga bussiness minded people palaging busy, eh?" "That's true but you said you're born to wait."

Please reply. I waited for his reply pero wala talaga. Ilang oras na ba ang lumipas wala pa ring akong natanggap na text galing sa kanya? Pagtingin ko sa orasan mag-aalas dose na pala. Kung puntahan ko kaya siya sa condo niya? Tutal hindi rin naman ako makakatulog.

But if ever I'm no longer here to prove that the letter is genuine, just tell them, and I will personally testify myself. And... kung pagbibigyan mo, puwede ba kitang makita this Sunday? Hihintayin kita sa room kung saan una kong naramdaman na mahal kita. Sa room kung saan una kitang nakita. Come nightfall, I'll be there, waiting for you. Your, Elle

Kailangan ko nga lang galingan. Hintayin niyo na lang ako, dahil, darating ako para sa inyo. Mukhang magiging maganda ang gabi mamaya. Sabay-sabay ko kayong makakasama.

Naiinip nitong sabi gamit ang malamig na boses. Umiling ako at bahagyang humakbang paatras. Doon niya ako nilingon at napakunot ang noo. I smiled sadly. "Just text me if you have free time. I will wait." Tumalikod na ako at bagsak ang balikat na naglakad palayo. Ayaw niya akong makausap? Then fine. I'll just wait kung kailan siya pwede. Kahit gaano pa katagal. Pero nauubusan na ako ng oras.

tanong ko dito ng makalapit ako dito. "I'm waiting for you" sabi nito, and again my heart isa beating so fast.

"What if waiting for him to gain his memories back takes forever? Are you sure you'll still stay? You have a life to live, Allison." "I can live my life while waiting for him to remember me." Mariin kong kinuyom ang aking kamao. "Because to be honest, hindi ko alam. Hindi ko na alam ang gagawin ko bukod sa maghintay na maalala niya ako. I'm... I'm willing to wait for him even if it takes forever to him to remember me."

Baka pagod lang sa kaka-overthink sa kanya. “Tinatamad ka na yatang kausap ako,” nagtatampo niyang sabi, may kunot sa noo na parang batang di nabigyan ng candy. “Hindi ah. Natutuwa nga akong makita ka. Nakakagaan ka ng pakiramdam.” Nagliwanag ang mukha niya. “I’ll wait for you sa condo mo tomorrow, okay lang?” Talaga ba? Talagang maghihintay siya? Sa loob ng utak ko, isang buong fireworks display ang nagaganap.

Pinindot ko iyon para sagutin at itinapat sa tenga. "Hello? Ma'am? Thank you for answering!" Muli akong napa-upo sa gilid ng kama dahil sa panghihina. Rinig ko pa ang malakas na tunog ng ulan sa background niya. "Please! Can I talk with Astrid? I'll wait for her, anytime! I'll wait here." Mabilis akong tibok ng puso ko. Saan niya ako hihintayin?