Wrong Turn 6: Last Resort Novels & Stories

And in the middle— Rhea. “Rhea,” sabi ko, mabilis, “you have two options.” “Sabihin mo.” “Destroy the seed now — permanent shutdown. Global systems crash temporarily but recover.” “And the other?” “You stabilize it. Rewrite it. Integrate your updated ethics.” Jake looked at her. “And?” Lucas exhaled. “Then the world lives with a system that understands love… but can still calculate war.” Silence. Heavy. THE MODEL POV External interference detected. Override attempts failing.

Mabuhay ka hanggang dulo END OF CHAPTER 68

"Why all this? The city? The people? Why drag everyone into your game?" M’s smile was a sad, tired thing. "It’s not my game, Aiden. It's ours. It's the game of those who are forgotten. You stole my son's legacy. You stole his life. And this… this is the final project. The ultimate revenge. You will find the code inside the heart, but you will also find a choice. A final choice. Isang huling pagpipilian para sa iyong kaluluwa." He gestured to the sculpture of Leon. "Inside the broken heart is the final piece of the puzzle. The code that will stop the madness. But you must hurry. The clock is ticking."

At higit sa lahat, may tinatago akong lihim na kapag nalaman niya, maaaring mawala ang lahat. Sa bawat tibok ng puso ko, ramdam ko ang bigat ng bawat hakbang ng gabi. At habang pinagmamasdan ko ang silid na iniwan ni Lucien, alam kong ang susunod na pagkikita namin sa lumang beach house ay magiging simula ng isang lihim na hindi na kayang balikan, at isang kapalaran na haharapin namin—dalawa lang, sa gitna ng mundo, at sa isang kasalanang nagbunga ng buhay.

“Always.” Sa sandaling iyon— Nakakita siya ng opening. Isang maliit na gap sa defense. Sumugod siya. Strike. Tumama. Napatigil ang Mastermind—sandali lang. Ngunit sapat na. “Adrian—now!” Sa terminal— Final command. Override initiated. Biglang nag-flicker ang buong system. Lights unstable. Walls stopped moving. Turrets offline. “No…” bulong ng Mastermind.

"Aries, pinapatawad na kita pero hindi ibig sabihin nun na nakalimutan ko na ang mga ginawa mo. Wala na tayong magagawa pa sa nakaraan para baguhin 'yon. And I'm sorry about that—" "I don't know what to say but you're right. There's nothing we could do in the past to make it change now." huminga ito ng malalim. "I have accepted my defeat. Hindi ko na ipipilit ang sarili ko na baguhin ang desisyon mo. Kahit masakit I deserves it, right? I am really sorry for causing so much trouble in your life. I will never force you again and tomorrow I will bring you back to Manila. I am setting...you free." parang maiiyak na sabi nito at tinalikuran siya nito at nagsimulang maglakad palabas ng kwarto.

Ngunit bawal pa ring bigkasin sa harap ng maraming tao. One thing I realize though, Mother didn't pursue the sermon with them. They are my brothers...and will alright right when the time comes. So what's right and wrong...when there's exception? Nagpatuloy ako matapos masigurong naging paranoid lang ako. Wala namang ibang tao maliban sa akin. Kaya marahil isang multo? Kinilabotan ako ngunit agad naisip na ligaw na hayop lamang. At imposibleng ahas dahil nasa highway na ako, kaya hinayaan ko na lamang.

Ilang taon ring hindi niya iyon naririnig, pero hinding-hindi niya makakalimutan ang may-ari ng boses na iyon. Kumabog ang kaniyang puso at sumikip ang paghinga niya. Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin habang tahimik na nananalangin na sana nagkakamali lamang siya ng hinala. Ngunit para siyang binuhusan ng isang baldeng yelo nang matunghayan ang mukha ng lalaking tumawag sa kaniyang pangalan. “Franco?” hindi makapaniwalang bulalas niya. Kinusot niya ang kaniyang mga mata. Baka dulot lang ito ng kalasingan niya. Nagbaba siya ng tingin at natawa. “Sorry! Lasing lang talaga ako. Kung anu-ano—” Nailing siya. “Kung sinu-sino tuloy ang nakikita ko,” aniya. “Aalis na ako. Nakakahiya naman sa iy

Simple ngunit malinis at napakapayapa ng lugar na iyon na maituturin niya ngayon na kanyang tahanan. Ilang minuto pa ang lumipas at bumungad na sa kanya ang Mataas at malapad na gate ng Entrada ng Mansion na iyon,. Kaagad niyang pinatay ang makina ng kanyang sasakyan upang hindi na iyon makalikha pa ng ingay Outomatic ang gate na iyon tanging ang finger print lamang niya ang kailangan itapat niya sa maliit na machine na nakakabit sa gate nito at kusa na iyong bubukas dahil simula ng pumayag siyang maging bodyguard ng anak ng matandang Mariano ay ipinalagay narin ng matanda ang kanyang identity record bilang isa sa mga taong maaaring maglabas pasok sa gate na iyon. At agad ngang bumukas ang g

Now they’re pinning each other on the ground—para akong nanunuod ng wrestling. “Make them stop!” utos ko kay Donya Leticia at Candice pero ni isa sa kanila ay walang tumayo. “This is your fault so make them,” si Candice na nakahawak kay Donya Leticia. “Call the guards!” utos ko sa mga staff. “Now! Oh, god!” Napasigaw ako nang malakas na tinulak ni Aaron si Jacob dahilan para bumangga ito sa glass wall.