Yakap Sa Gabing Malamig นิยาย & เรื่องราว

Akmang aatras sana ang binata sa gulat pero mabilis na bumulong si Laverna, "Wag kang malikot. Aayusin ko lang yung suit mo baka sipunin ka pa ang lamig pa naman." Mula sa kinatatayuan ni Eryn, sa anggulo kung saan siya nakatingin… mukha silang nagyakapan. Isang mahigpit at matamis na yakap habang nagbubulungan sa ilalim ng malamig na gabi.

binigyan nya ako ng kumot bilang pang laban sa lamig dahil doon nya ako pinatulog sa Sala. ngunit nang magkatitigan kami ay ibang klaseng pang painit Ang ginawa namin. muli kasing naglapat Ang aming mga labing uhaw at nilalamig. para pa nga akong hihimatayin non matapos Kong malasahan Ang kan'yang labi. ibang klase Kasi Ang lamig noong Gabi na iyon kaya ibang klase rin Ang halikan naming dalawa. naging mapusok kaming dalawa kaya lalong lumalim nang lumalim Ang halik na iyon.

Mahal na mahal naman kasi niya ang kanyang matalik na kaibigan kaya naman kahit na buong araw at magdamag niya itong yakapin ay okay lang sa kanya. Kapag nga yakap-yakap niya ito'y parang nasa langit ang kanyang pakiramdam. Dahil nga nasa may balcony sila ng mga oras na iyon ay mas humigpit ang yakap niya rito. Nakaramdam kasi siya ng sobrang ginaw. Talaga naman kasing malakas ang hangin dahil alas diez na.

Isang matinding kabaligtaran sa malamig at madugong mundo ng militar na ginagalawan ng opisyal. "Pack it up," malamig at awtoritaryong utos ni Zaymon sa kanyang mga tauhan, binabasag ang katahimikan. "Kailangan nating makababa bago tuluyang magdilim. Hindi ligtas ang kalsadang ito sa gabi."

Kapag naghintay pa siya nang matagal, baka mag-umaga na. Isa pa, ibinigay nito sa kanya ang kanyang amerikana; sa sandaling ito, suot na lamang nito ay isang manipis at itim na damit na pang-itaas. Ang gabi sa kabundukan sa simula ng taglamig ay mas mas malamig pa kaysa sa siyudad. Kapag nanatili pa ito sa labas at hinarap ang malamig na hangin nang mas matagal, tiyak na nilalamig ito at lagnatin.

Niyakap ko nalang ang sarili, para mabawasan ang lamig at ang pangungulila ko sa init ng yakap ni Kier. "Umiiyak ka na naman, halika nga rito langga." anito. Umismid ako at pinahid ang mga luha ko. "Umuwi na tayo Zan," pag aaya ko habang nakatingin sa ngayo'y maliwanag na buwan na nagbibigay liwanag sa kalmadong dagat.

Na-brush na niya ito bago matulog, pinakalma ang bahagyang pagkabuhaghag sa malumanay na alon. "Gusto ko talagang yakapin ka," sabi ko, "Sobrang lamig sa labas dahil umuulan, kaya talagang kailangan ang yakap." Hindi naman gaanong malamig sa bahay namin, pero kahit na, ang magyakapan sa malamig na gabi ng taglamig ay talagang masarap.

Nilingon ko ang rearview mirror. Katahimikan na ang naghahari sa likod ng sasakyan, maliban sa mahina at tila nahihirapang paghinga ni Gia. Sa tindi ng pagod, takot, at lamig mula sa basang damit, tuluyan nang nakatulog ang babae sa sahig ng aking sasakyan. Nakakubli pa rin ang kanyang katawan sa kadiliman, tila isang ligaw na pusa na sumuko na sa laban matapos ang mahabang pagtakbo.

Gumuhit ang tipid na ngiti sa labi nito. Buong pagmamahal na niyakap ni Gab ang asawa. Gumanti ito ng yakap sa kabila ng nanghihina nitong katawan, ibinigay nito ang pinaka-mahigpit nitong yakap. Walang kasing-higpit kahit tila wala itong lakas. Yakap na tila nagbibigkis ng mga damdamin nila. Nanatili sila sa ganung posisyon. Magkayakap habang unti-unting lumiliit ang tanglaw ng liwanag mula sa papalubog na araw.

Ito ay isang agahan na tila isang mainit na yakap, perpekto para sa malamig na umaga. Ang tunog ng mga yapak ay umuulit sa bahay, at ang puso ni Iza ay kumabog sa pananabik. Mabilis niyang inayos ang mesa, naglagay ng tatlong magkakaibang plato at tasa, bawat isa ay salamin ng kanilang natatanging personalidad.