Novel & Cerita Yakap Sa Gabing Malamig

Nakatitig siya sa madilim na screen nang may kawalan ng paniniwala. Napakalakas ng udyok na ihagis ang relo palabas ng balkonahe. Humugot ng ilang malalalim na hininga, pinilit niya ang sarili na kumalma. Isang malamig na panggabing hangin ang humaplos sa kanyang mukha. Tumingala siya. Ang buwan ngayong gabi ay katangi-tanging maliwanag at bilog.

~~~~ Sa isang tahimik na bahagi ng tabing-dagat, nakaharap sa malawak na kalangitan, magkatabing nakaupo sina Yvee at Gideon sa camping chairs. Humahaplos ang malamig na hangin at sa harap nina Gideon at Yvee ay unti-unting lumulubog ang araw—kulay kahel, ginto, at bahagyang pula na parang pintang dahan-dahang binubura ng dilim. Tahimik lang si Gideon habang panaka-naka siyang tumitingin kay Yvee na abala ngayon.

"Naku! Naku! Pasensya na talaga kayo. Nakakahiya!" Sinabi mo pa Yaya! "Ayaw 'ho kasi ninyong makinig. Kailangan pa naming madaanan ang hagupit ng walis tingting ninyo, bago kami papasukin." Ungot ni Jackson. Si Zeus ay pabalyang nginitian lamang si Maleng. Kanya-kanyang nagsiupo ang mga lalaki. Nang tuluyang binigyang-daan ni Maleng.

Tiniis n'ya ang labis na lamig sa ilalim ng gabi na may malakas na hagupit ng ulan. Habang si Loco naman ay walang paki na inihiga ang kanyang sarili sa kama. Kahit palimbag-limbag at pagulong-gulong ang kanyang ginawa sa ibabaw ng kama ay hindi s'ya dinadalaw ng antok hanggang sa sumapit na ang madaling araw at Kusa na lang sumuko ang kanyang mga mata. Kinaumagahan ay maagang nagising si Loco. Ni hindi nga yata umabot sa dalawang oras ang kanyang tulog.

Dahan-dahang lumubog ang araw sa kanluran, at ang makulay na kalangitan ay unti-unting napalitan ng madilim ngunit malinaw na gabi. Isa-isang lumitaw ang mga bituin, kumikinang nang mahina ngunit tiyak, na tila mga maliliit na ilaw na inilagay sa itaas upang gabayan ang mga pusong naghahanap ng kapayapaan. Sa malawak na bakuran ng kanilang tahanan, inilatag nina Alejandro at Lyka ang makapal na banig at malalambot na unan sa ilalim ng matandang puno ng akasya—ang paboritong pwesto nila tuwing nais nilang lumayo sandali sa ingay ng gawain at makipag-usap sa katahimikan ng gabi.

Sobrang dilim at maulap ng langit—walang liwanag ng bitwan, at wala ring liwanag ng buwan. Tumingin nang matagal ang butler ng mansyon ng pamilya Ito kay Nanako sa malayo. Nang makita niya na gabing-gabi na, lumapit siya sa kanya at sinabi nang magalang, “Miss, gabing-gabi na. Mukhang hindi mag-snow ngayong gabi. Sobrang lamig ng panahon, kaya dapat bumalik ka muna sa kwarto mo at magpahinga.”

SABADO. Malakas ang ulan at panaka-nakang kumukudlit ang maliliit na kidlat mula sa madilim na kalangitan. Sinasabayan iyon ng malalakas, at minsan ay mahihinang pagkulog. Dahil sa malamig na panahon ay napasarap ang tulog ni Xyza, nakalimutan na magising ng maaga para tulungang mag-asikaso sa kusina ang binata.

Brutal Isang malamig na tubig ang gumising sa akin. Nakahiga ako sa isang matigas at malamig na kama. Mahigpit na nakatali ang aking mga kamay at paa, at may panyong nakabusal sa aking bibig.

Tumayo siya at tinungo ang balkonahe dahil nais niyang makalanghap ng sariwang hangin. Niyakap niya ang sarili nang dumampi sa kaniyang balat ang malamig na simoy ng hangin. Gabi na kaya madilim na ang paligid. Pumikit pa siya para mas namnamin ang malamig na simoy ng hangin sa gabi. Ilang araw na silang hindi nag-uusap ng binata. Nakaramdam siya bigla ng pagkasabik na hagkan at halikan itong muli. Ang maiinit nitong yakap at matatamis nitong halik.

NANG SUMAPIT ang kailaliman ng gabi, ay nagising si Saskia dahil natagpuan na lamang niya ang sarili na mahigpit na yakap-yakap ni Weston, kaya pala nawala na lang bigla ang panlalamig na nararamdaman niya dulot ng malakas na buga ng aircon. “I’m sorry, Baby. Hindi ko kasi kaya na lumipas ang gabing ito ng hindi kita natatabihan. Sobrang na-miss kitang katabi na matulog at mayakap,” malambing na sambit nito pagkatapos maramdaman na gumalaw siya. Alam nito na nagising siya.