ตั้งครรภ์

เมื่อเธอถูกจ้างวานให้ไปล้วงข้อมูลลับของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่แห่งฝรั่งเศส จึงทำให้เรื่องราวที่วุ่นวายตามมาอย่างไม่จบไม่สิ้นเสียที… “คิดว่ามาท้าทายฉันถึงที่ขนาดนี้แล้วฉันจะปล่อยไปง่ายๆ หรือไง!!” “ก็ฆ่าฉันเลยสิ!”

เมื่อว่าที่เจ้าสาวเฮงซวยบังอาจหนีไปในวันก่อนแต่งงาน วูล์ฟ แอนเดอร์ตัน อภิมหาเศรษฐีรูปงาม ผู้แสนเย่อหยิ่ง ทระนงตน ดุดัน ถึงลูกถึงคน และเฉียบขาดสุดขั้ว จึงคลุ้มคลั่งประหนึ่งพญามัจจุราชที่หลุดออกมาจากขุมอเวจี เเละเลือกที่จะเเก้หน้าด้วยการคว้า ‘นางซินก้นครัว’ ผู้แสนอาภัพอย่าง มะลิร้อย สร้อยมาลา เด็กสาววัยกำดัดที่ดูท่าว่าจะทั้งหัวอ่อนเเละนุ่มนิ่ม ซึ่งลูกหนี้ของเขายัดเยียดให้มาเข้าพิธีวิวาห์เเทน เมื่อไม่รักเขาจึงปฏิบัติกับ ‘เจ้าสาวสำรอง’ เยี่ยงขยะไร้ค่า เเละจำกัดสถานะให้เธอเป็นเเค่เมียบำเรอ! ที่มีหน้าที่ดีดเด้ง ดิ้นพล่าน และร้องครวญครางรองรับการขยี้สวาทด้วยลีลารักอันเร่าร้อน ดุดัน เเละดิบเถื่อน ทุกที่! ทุกเวลา! หากเเต่พ่อหนุ่มจอมยโสกลับไม่ได้เตรียมรับมือกับความน่ารัก ความไร้เดียงสา เเละความพยศเหลือร้ายของ ‘เมียเด็ก’ ผู้ดื้อเงียบ ที่เขาคิดเสมอมาว่าเธอนั้นหน่อมเเน้มไม่ทันคน เเถมพอรู้ตัวอีกทีเขาก็เกิดอาการน้ำลายสอ 'อยากกินเด็ก’ ตลอดเวลาจนน่าโมโห! “จะมัวยืนกระมิดกระเมี้ยนอีกนานไหม แก้ผ้าแล้วมาขึ้นเตียง!” “อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำนะมะลิร้อย” “อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ ได้โปรดเถอะ” “แค่ผัวจะ ‘เอา’ ทำไมต้องทำท่าบีบน้ำตาด้วย”

เปมิกา หรือ น้ำหวาน ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะกลายเป็น ‘ผู้หญิงลับๆ’ ของใครสักคน  แต่ชีวิตก็เล่นตลกกับเธอเมื่อได้พัวพันกับ ทิวา หรือ ธีร์ เจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ ทุกอย่างเริ่มต้นจากคืนที่เขาและเธอเผลอใจให้กัน มันควรจะเป็นแค่ความผิดพลาด...  แต่ธีร์กลับยื่นข้อเสนอให้เธอเป็น ‘คนของเขา’ อย่างลับๆ ไม่มีสถานะ ไม่มีความผูกพัน  เขาจะดูแลเธออย่างดี ตราบใดที่เธอรักษาข้อตกลงนี้ไว้ เปมิกาไม่ได้โง่ เธอรู้ว่าเธอเป็นแค่เงาในชีวิตของเขา แต่ความอบอุ่นเพียงเสี้ยวหนึ่งที่เขามอบให้  กลับทำให้เธอถอนตัวไม่ขึ้น เธอบอกตัวเองว่ามันเป็นเพียงผลประโยชน์ที่เธอได้รับ แต่หัวใจกลับไม่เคยเชื่อฟัง เธอต้องทนเห็นเขาเดินควงผู้หญิงคนอื่น ต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเขาเมื่อต้องพบกันในที่ทำงาน  และต้องเก็บซ่อนทุกความรู้สึกเอาไว้ในเงามืด แต่ทุกอย่างเริ่มสั่นคลอน เมื่อหัวใจของเธอเจ็บปวดเกินจะรับไหว น้ำหวานตัดสินใจจะเดินจากไป ทว่าทิวากลับไม่ยอมปล่อย “เธอจะไปไหนไม่ได้” เสียงทุ้มเย็นชาของเขาสั่นสะเทือนหัวใจเธอ “ฉันยังไม่ได้บอกให้เธอไป”

เพล้ง !!! ภาพที่อลีนาออกมาเห็นเต็มสองตาทำสติของเธอแตกพล่านไปพร้อมกับแก้วน้ำในมือที่ร่วงหล่นกระแทกพื้น "แม่งเอ๊ย !" ทำเอาสองหนุ่มสาวที่กำลังนัวเนียกันบนโซฟากลางห้องถึงกับหันมามองเธอด้วยท่าทีหัวเสีย โดยเฉพาะภูภามว์... "ทำบ้าอะไรของเธอ ฮะ !" "คุณภามว์นั่นแหละ กำลังทำอะไร" "ฉันทำอะไร ?" "ก็ที่คุณเอาผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในบ้าน แล้วทำแบบเมื่อกี้นี้ไง" "แล้วทำไมฉันจะทำแบบนี้ไม่ได้" นัยน์ตาของเขาเยือกเย็นลงขณะสืบเท้าเข้ามาใกล้เธอ "ก็เพราะอุ้มยังอยู่ที่นี่ อยู่ตรงนี้ต่อหน้าคุณ" อลีนากำฝ่ามือเข้าหากันแน่น ยามพรั่งพรูความอัดอั้นออกจากอก "อุ้มเป็นเมียคุณนะ" ทำไมต้องเป็นที่นี่ ในบ้านหลังนี้ ต่อหน้าเธอ... "เธอเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า" หลังสิ้นประโยคที่แสดงถึงความเป็นเจ้าของ ริมฝีปากหยักก็ปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันให้เห็น "ที่นี่เป็นบ้านของฉัน ฉันจะทำอะไรกับใครก็ได้ ส่วนเธอเป็นแค่ปลิงที่ขอมาอยู่อาศัย" "..." "แล้วที่สำคัญนะ... เธอไม่ใช่เมียของฉัน"

“เธอถูกพ่อบังคับให้จับผู้ชายคนหนึ่งด้วยการวางยา แต่วันลงมือกลับกลายเป็นผู้ชายอีกคนที่ดื่มยานั่นแทน ทุกอย่างมันก็เลยผิดแผนไปหมด”

ใครรู้สึกมากกว่าคนนั้นเจ็บ!! ONS.คืนนั้นเธอหนีเขาไปพร้อมค่าตัวที่ทิ้งให้ดูต่างหน้า ใครจะคิดว่าจะวนกลับมาเจอกันอีก ครั้งนี้เธอเดินเข้ามาหาผมเองอย่าคิดว่าจะหนีออกไปง่ายๆแบบคืนนั้นอีก...

เขาเป็นเหมือนสายลมพลิ้วอ่อนที่พัดผ่านมาให้ 'กล้วยไม้น้อย' อย่างเธอรู้สึกเย็นสบาย ทว่าสายลมนั้นกลับก่อตัวขึ้นเป็นมรสุมร้าย เพียงเพราะคิดว่าเธอคือชู้ของแฟนน้องสาวเขา

“ปล่อยไหนดีล่ะ? ข้างในตัวเธอดีไหม เธอไม่ชอบให้ฉันปล่อยใส่หน้านี่ จริงไหม?” ______________________________ เขาหลอกใช้เธอ! ใช้เธอในเกมส์แก้แค้นแม่เลี้ยงของตัวเอง คนที่ตกอยู่ในสถานนางบำเรออย่างไม่มีทางเลือกแบบเธอ จะทำอะไรไปได้มากกว่านี้ รินลดา ผู้หญิงความจำเสื่อม กำลังตกเป็นจำเลยของซาตานอย่างเงียบๆ สามเดือน แลกกับหกล้าน แต่เธอต้องเป็นคู่นอน ให้แก่ผู้ชายป่าเถือนอย่างเขา ก่อนที่จะโดนธารินทร์หลอกเข้าอย่างจัง ทันทีที่รู้ว่าเธอเป็นใคร เสือร้ายก็ไม่อาจยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ ในสมการนี้ คนที่เจ็บมากที่สุด คงหนีไม่พ้น คนที่ไม่มีทางเลือกอย่างหญิงสาวผู้น่าสงสาร

ความรักเป็นสิ่งสวยงามเสมอ คนที่เขาจะรักอยู่เฉยๆเขาก็รัก แต่คนที่เขาหมดรักแลกมาด้วยลมหายใจก็ไร้ค่า ความรักที่เขาไม่ต้องการก็คงทำได้แค่ทำใจ เมื่อคนหนึ่งทำใจได้แต่อีกคนกลับไม่ให้ไป โปรดติดตาม

"ตัวมึงแม่งโคตรสกปรก ไม่รู้ว่ามีเชื้อโรคติดตัวมาบ้างหรือเปล่าวันๆเอาแต่คุ้ยถังขยะเก็บขยะ แม่งแค่คิดกูก็จะอ๊วก  มึงจะไปนอนที่ไหนมึงก็ไปแต่อย่ามานอนห้องกู กูรังเกียจไป๊!!!" ผลัก!!!! ตุ่บ!!!! "โอ๊ย!!!" "หึสมน้ำหน้า กูไม่จับมึงโยนออกไปนอกบ้านก็ดีเท่าไหร่แล้ว"