ตั้งครรภ์

"เมื่อเธอมีค่า…เขากลับมองข้าม เมื่อเธอเดินตาม…เขากลับละเลย แต่เมื่อเธอเข้มแข็งและก้าวไปเองได้ เขากลับหันมาเสียดาย…ในวันที่สายเกินไป"

ไม่ได้สนใจเพราะไม่รู้จัก ไม่ได้คิดจะรักเพราะไม่อยากมีพันธะ แต่....นั่นมันอดีตไปแล้ว เพราะนายกับลูกเปลี่ยนทุกอย่างที่เคยเป็นฉัน

"คุณมาทำไม" "จะยืนคุยกันตรงนี้เหรอ" "ฉันไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับคุณ" "แน่ใจว่าไม่มี.." "เรื่องคดีความก็ปล่อยให้ผู้ใหญ่เขาจัดการกันเองสิ" "ฉันไม่ได้มาเรื่องคดีความ" "แล้วคุณมาทำไม" "ได้ข่าวว่าไม่มีเงินเรียน" "นั่นมันเรื่องของฉัน" "พอดีว่าเงินฉันเหลือใช้.. ฉันไม่อ้อมค้อมแล้วนะ ฉันอาจจะส่งเสียเธอเรียนต่อก็ได้" "มาทางไหนก็กลับไปทางนั้น" ทำไมเธอจะดูไม่ออก ส่วนมากผู้ชายก็ต้องการจากผู้หญิงแค่เรื่องเดียวเท่านั้นแหละ "นี่นามบัตร" ชายหนุ่มยัดนามบัตรลงไปในกระเป๋าเสื้อที่เธอใส่อยู่ "ฉันให้เวลาเธอคิด แต่อย่าคิดนานล่ะ เผื่อว่ามีผู้หญิงคนอื่นอยากมาทำหน้าที่นั้นแทนเธอ" เจ้าของนามบัตรนั้นเพิ่งจะกลับขึ้นรถยังไม่ทันได้ออกรถเลยด้วยซ้ำ นามบัตรที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อของเธอก็ถูกทิ้งลงถังขยะต่อหน้าต่อตา.. "เสน่หาครั้งที่สองแล้วนะ ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการที่ปฏิเสธฉันต้องเจออะไรบ้าง"

เธอยอมมอบสิ่งที่มีค่าที่สุดให้กับเขาผู้ชายที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ที่เธอตัดสินใจทำแบบนั้นลงไปก็เพราะว่าเธอต้องมอบเรือนร่างนี้ให้ตาแก่ตัณหากลับ เพื่อแลกกับชีวิตของคุณย่าที่นอนรอการรักษาอยู่โรงพยาบาล แต่เธอจะไม่ยอมเสียความบริสุทธิ์ให้กับตาแก่นั่นโดยเด็ดขาด วันนี้เลยตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าจะมอบความบริสุทธิ์ของตัวเองให้กับผู้ชายที่เธอออกมาจากงานเลี้ยงด้วย "เลี้ยวเข้าตรงนี้แหละค่ะ" "แต่มันเป็นโรงแรมม่านรูดนะครับ" "ฉันบอกให้เลี้ยวไงคะ" "อาา ใจเย็นก่อนสิครับ เรายังไม่ได้ทำความรู้จักกันเลยนะ" "เราก็กำลังทำความรู้จักกันอยู่นี่ไงคะ" หลังจากทุกอย่างผ่านไปเขาก็ดึงเสาเรดาร์ที่ฝังอยู่ด้านในออกมา และน้ำที่เขาหลั่งก็ค่อยๆ ไหลตามท่อส่งออกมาด้วย มือหนารีบเอื้อมไปหยิบกระดาษทิชชูที่มีไว้ให้กับทุกห้อง แล้วก็ดึงมันออกมาหลายแผ่นมากเพื่อจะเช็ดทำความสะอาดให้ "ฉันทำเอง" นับดาวแย่งกระดาษทิชชูกับเขามาซับเอง

ก่อนถึงวันแต่งงานไม่กี่วัน ลอร่าออกไปฉลองปาร์ตี้สละโสดกับน้องสาวและเพื่อนสนิทไม่กี่คนพวกเธอหัวเราะอย่างสนุกสนาน ทั้งดื่มและเต้นจนกระทั่งภาพตัดไป จนในที่สุดเธอก็ได้สติ ศีรษะของเธอปวดตุบ เธอพบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องพักของโรงแรมข้างผู้ชายที่เธอไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ความตื่นตระหนกถาโถมเข้าใส่ เธอรีบคว้าข้าวของของตัวเอง แล้วหนีออกมาชนิดไม่เหลียวหลัง แต่พอเธอถึงบ้าน พ่อของเธอก็รู้เรื่องที่เกิดขึ้นเรียบร้อยแล้ว งานแต่งงานถูกยกเลิก และลอร่าก็ถูกไล่ออกจากบ้าน นับจากวินาทีนั้น ชีวิตของเธอพลิกฝันไปในแบบที่เธอไม่เคยจินตนาการมาก่อน

ในวันหมั้นของพวกเขา คู่หมั้นของเธอกลับนอกใจไปหาพี่สาวของเธอ ยิ่งไปกว่านั้นยังผลักเธอตกบันได ทั้ง ๆ ที่เธอกำลังตั้งครรภ์อยู่! ห้าปีต่อมา ชาร์มิน จอร์แดน กลับมาทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างให้สาสม ด้วยความเกลียดชังต่อเจ้าคนเลวนั่นที่ฝังลึกลงในจิตใจของเธอ เธอจึงเลือดเย็น พร้อมที่จะสู้เพื่อทรัพย์สินของครอบครัว และตั้งตารอคอยที่จะได้เป็นนางแบบ เธอพร้อมแล้วที่จะทำให้ทั้งโลกต้องตกตะลึง แม้ว่าเธอจะมุ่งมั่นหาเงินเพื่อล้างแค้นด้วยตัวเอง ทว่าพวกผู้ชายต่างก็ยังดึงดันที่จะช่วยเธอ ตามใจเธอ “ใครทำให้ผู้หญิงของฉันไม่พอใจ? เตรียมตัวเอาไว้ให้พร้อม!”“AK999 เตรียมพร้อม ฉันจับพวกคนเลวได้แล้ว! คุณพ่อ คุณแม่ ได้โปรดส่งตัวน้องสาวมาให้ฉันเถอะ!”

"หนูเป็นไรไม่รู้ อยากให้พี่กอดหนู" ไอริน "แน่ใจน่ะ...อย่าเสียใจทีหลังละสาวน้อย ค่ำคืนแรกพี่ทั้งสองพบกัน ในปับ Groovwiz และจากนั้นคือตลอดไป

‘น้ำค้าง’ ชีวิตลูกคุณหนูที่เคยใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย แต่โชคชะตาดันเล่นตลกกับเธอ เมื่อพ่อของเธอเป็นหนี้การพนันหลายร้อยล้าน จนเธอต้องยอมเป็น นางบำเรอ ให้กับมาเฟียผู้ใหญ่ เพื่อรอพ่อของเธอมาไถ่ตัวกลับคืน

แต่งงานกันมา6ปีไม่มีวี่แววความรักจะงอกงาม โซ่ทองคล้องใจที่ใคร ๆ ลุ้นให้มาเกิดก็ไม่มาแต่พอหย่าเท่านั้นล่ะเรื่องวุ่น ๆ ก็บังเกิดลูกก็มีคุณ(อดีต)สามีก็มาตามหึงตามหวง...ประทานโทษคุณอดีตสามีเราหย่ากันแล้ว

ตราบาปที่เขาทำกับเธอในวันนั้น กลายมาเป็นของสำคัญในวันนี้ พสิกาตัดสินใจใช้ร่างกายใช้หนี้ให้ปภังกร เพื่อจบปัญหาหนี้สินที่เธอไม่ได้ก่อ วันหนึ่งเธอรู้ว่าสิ่งที่ได้มาจากเขา มันมากกว่าความเจ็บปวด "ทำไมไม่รับโทรศัพท์!"เสียงแหบห้าวตะโกนถาม เมื่อหันมามองหน้าเธอเต็มสองตา "ฉัน..."พสิกาหาเสียงตัวเองไม่เจอ จะบอกว่าไม่สบายมันก็ไม่ใช่เหตุผลที่รับสายเขาไม่ได้ ใบหน้าสวยเชิดขึ้น เมื่อหันมาสบตากับเขา ไม่มีอะไรต้องกลัวเพราะอีกไม่นานเธอจะเป็นอิสระ เธอมีช่องทางหาเงินมาคืนเขาแล้ว "ฉันไม่อยากรับ!"เขาแรงมาเธอก็แรงกลับ คำตอบและน้ำเสียงของเธอทำให้หัวคิ้วเข้มกระตุก ตาคู่คมมองหน้าหญิงสาว มองตากลมโตที่มีแววถือดีอยู่ในนั้น "กล้ามากนะที่พูดแบบนี้กับผม ลืมแล้วเหรอว่าฐานะคุณคืออะไร แล้วมีหน้าที่ทำอะไร!" "ฉันไม่เคยลืมหรอกค่ะว่าฉันเป็นลูกหนี้ของคุณ คุณนั่นแหละที่ลืมสถานะของตัวเอง คุณเป็นเจ้าหนี้ไม่ใช่เจ้าชีวิตฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มาทำกับฉันแบบนี้"