ท้าทายชะตา Novels & Stories

คำโปรย ความพยายามของเรา...แม้มากมายเพียงใด แต่จะได้แค่ไหน..อยู่ที่ลิขิตของโชคชะตา...เป็นตัวกำหนด ----------------

ใบหน้าคร้ามเข้มแดงก่ำด้วยฤทธิ์แห่งอารมณ์ใคร่ปนแค้น ลมหายใจติดขัดเพราะความตื่นเต้น ยามไล้ปลายแส้ตวัดขึ้นสัมผัสยอดปทุมถันเม็ดงาม แล้วระบายวนเวียนอย่างใจเย็น “อืออ บะ..บอส” ปลายแส้กระตุ้นยอดปทุมถันจนเสียวซ่านตั้งเม็ดแข็งเป็นไต ความหวิวหวามวูบวาบในเลือดเนื้อ ส่งผลใ ห้ร่องสวาทร้อนผ่าวราวกับโดนไฟเลีย เม็ดกระสันเสียวกระตุกระริกอย่างห้ามไม่อยู่

เจ้าหน่อไผ่อ่อน สั่นไหวด้วยแรงลม เจ้าดวงดอกไม้ สั่นไหวด้วยสายฝน มีคนขาน โชคชะตาและชะตากรรม สองคำคล้ายแต่ไม่เหมือน ชะตากรรม เป็นของเก่าแก่ ยากนักจะผันแปรหรือแก้ไข โชคชะตาสิ คือของใหม่ เคลื่อนไปได้ดุจล้อเกวียน เด็กน้อยเอย เจ้าจะแล่นเกวียนไปยังหนใด?

คนในห้องต่างพากันระเบิดหัวเราะไม่หยุด ผิดกับคนที่โดนกระทำที่กำลังนิ่วหน้าด้วยอารมณ์ที่สามารถฆ่าใครสักคนได้ด้วยมือเปล่า "ต้องกล้าขนาดไหนว่ะถึงได้ตบหน้ามาเฟียที่ชื่อว่าสงครามคนนี้ได้ แม่ง…กูอยากเห็นหน้าคนนั้นจริง ๆ ชะตาขาดหรือยังว่ะ?" หญิงสาวที่ได้ยินกลืนน้ำลายอึกใหญ่ทันท ีที่มีหนึ่งในนั้นคำว่า 'ชะตาขาด' แล้วมันก็ได้วิ่งวนเข้ามาในหัวของเธอที่ลืมคิดไปเลยว่าอีกคนไม่ใช่คนธรรมดา เธอกำลังนำพาความซวยมาให้ตัวเอง แล้วมันก็ยิ่งตอกย้ำความกลัวของเธอเข้าไปเมื่อร่างสูงที่เพิ่งถูกเธอตบหน้ามาหมาด ๆ กำลังจดจ้องพร้อมกับเอ่ยประโยคที่น่าขนลุก

Get undressed, ta-taste the flesh (ถอดเสื้อผ้าออก รสชาติเหมือนเนื้อสดๆ) Bite into me harder, sink your teeth into my flesh (กัดฉันแรงขึ้นอีก ฝังฟันของเธอลงไปในเนื้อของฉัน) Pass the test, ta-taste the flesh (ผ่านบททดสอบแล้วล่ะ รสชาติเหมือนเนื้อสดๆ เลย) Hold me up against the wall (ผลักฉันเข้าชนกำแพง) Give it till I beg, give me some more (มอบมันให้ฉัน จนฉันต้องขอมากขึ้นอีก)

เฟยหยางยกยิ้มเจ้าเล่ห์ “ง่ายมาก… คืนนี้เราลองพิสูจน์กันดีหรือไม่?” ตานชิงชะงัก “พิสูจน์ยังไงเพคะ?” “ สตรีที่รวมพลังหยินหยางเข้ากับข้าได้เกินสามครั้ง นั่นย่อมเป็นสตรีแห่งโชคชะตา แต่หากจะให้มั่นใจต้องเปลี่ยนเป็นครบห้าน้ำโดยไม่สลบ ซึ่งก็แปลว่าเจ้าคือสตรีแห่งโชคชะตาขอ งข้า!”

คู่หูเอ่ย เยี่ยนหยางสะบัดดาบเบาๆ ก่อนเก็บเข้าฝักหยาดเหงื่อไหลลงตามขมับ แต่แววตาคมกลับนิ่งสงบ “ศึกครั้งนี้ ไม่เปิดโอกาสให้พลาด” เขาพูดเรียบๆ “ถ้าชนะ…ข้าจะได้สิทธิ์เลือก” คู่หูชะงัก มองหน้าเขาอย่างเข้าใจ

“ไม่มีมนตราใดลบล้างชะตาที่เราผูกไว้เองได้... แต่เราสามารถ เลื่อนมัน หรือ ผ่อนแรงมัน ได้ หากเจ้ากล้าอยู่ในเงามืด โดยไม่ส่งเสียงให้ดวงดาวได้ยิน” “ข้าไม่เข้าใจ...” เสียงอาริสาแผ่ว เหมือนลมหายใจสุดท้ายของเปลวเทียน หญิงชรายกสายตาขึ้น ดวงตานางนิ่งสงบลึกล้ำ “เจ้าจะเข้าใจ... เมื่อถึงยาม ที่ เงาจันทร์ล้นแก้ว”

เด็กสาวถามขึ้นอีกครั้ง “มันคือสิ่งที่ผู้คนหวาดกลัว... แต่แท้จริงแล้วตรานี้คือดวงชะตาแห่งการ ชำระเลือด ของยุทธภพ”

ทั้งลานศึกษาฮือฮากันขนานใหญ่ ไม่มีใครเคยเห็นด่านเคราะห์ที่เจาะจงตัวบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ระดับมหาเทพสงครามมาก่อน ท่านเฒ่าจันทรายิ้มบางๆ แววตาแฝงความนัยลึกซึ้ง “ศิลาลิขิตชะตาไม่เคยผิดพลาด เสี่ยวเถา... ด่านเคราะห์ของเจ้า ไม่ใช่การใช้กำลังหักหาญ แต่คือ ‘ด่านเคราะห์หั วใจ’ มหาเทพเฉิงหลันคือบุรุษผู้ตัดขาดจากกิเลสทั้งปวง หากเจ้าสามารถทำให้หัวใจที่ด้านชาดุจเกล็ดหิมะของเขาสั่นคลอน หรือยอมรับในตัวเจ้าได้... เจ้าจึงจะผ่านด่านและเลื่อนขั้นเป็นเทพชั้นสูง” เสี่ยวเถ่าอ้าปากค้าง รู้สึกเหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมากลางกบาล