ป๊ะป๋าไม่ยอมรัก นิยาย & เรื่องราว

“ว่าแต่คุณป๋าชอบเด็กมั้ยคะ?” “ถ้าสิบเก้ายี่สิบก็โอเคอยู่นะ” พูดสีหน้าไม่แสดงอารมณ์แต่คนถามกลับแผดเสียงใส่ด้วยความหมั่นไส้ “คุณป๋า!” “ล้อเล่น นี่ก็จริงจังไปได้”

“ปะป๋าที่หมายถึงพ่อเหรอจ้ะ แล้วหนูเป็นลูกอาจารย์ท่านไหนเหรอ? หญิงสาวเอ่ยถามเพราะคิดว่าเด็กหญิงคงเป็นลูกของอาจารย์คนใดคนหนึ่งในมหาลัยนี้แน่ๆถึงได้มารอพ่อที่นี่ได้ “ลูกปะป๋าซันกับแม่เทียนหอมค่ะ” เมื่อได้ฟังคำตอบหญิงสาวก็แน่นิ่งไปสักพักก่อนจะได้สติกลับมาเพ ราะเสียงเรียกของเพื่อนชาย

สิทธิ์ทุกอย่างในเงินก้อนนี้ แต่ทุกอย่างก็ทำไม่ได้เพราะคุณแม่ของเธอไม่อนุญาติให้คนทั้งสองใช้เงินก้อนนี้เลย ความบาดหมางเข้ามาแทนที่ และคุณพ่อยังจำต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูเธอทุกเดือน เงินหลายแสนบาทแทบจะไม่เคยถูกถอนมาใช้ เด็กสาวที่โตเกินวัยไม่อาจจะทนใช้เงินนั้นได้เลย ภาพความ รักของเธอกับพ่อสมัยวัยเด็กเลือนลางจนแทบหมดสิ้น ใบหน้าสวยใสไม่มีน้ำตาออกมาให้เห็นแล้ว เพราะเธอเจ็บช้ำมานานเกินไป

“ป๊ะป๋าพูดมาเถอะค่ะ” “ก็....ชอบนะ” “ขอบคุณค่ะป๊ะป๋าที่ชอบหนู” “หนูจะมาเป็นครอบครัวเดียวกันกับป๊ะป๋าอยู่แล้ว ทำไมป๊ะป๋าจะไม่ชอบล่ะ ต่อให้ขี้ริ้ว ป๊ะป๋าก็ยังชอบอยู่ดี ในเมื่อมันเป็นความต้องการของเจ้าใหญ่มัน”

‘ผมก็ไม่รู้ครับว่ารักหรือไม่รัก’ ‘ถ้าแกเจอคนที่รักแกจะไม่พูดแบบนี้หรอกจาวา แต่พ่อว่าแกไม่ได้รักแฟนของแกหรอก คงจะแค่ชอบมากกว่า’ ในที่สุดทัชชาก็ทำให้จาวารู้ว่าความรักเป็นยังไง ทัชชาคือผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้จาวาพูดออกมาได้เต็มปากว่าเขารักเธอและพร้อมที่จะสร้างครอบครัวที่อบอุ ่นกับเธอ

ไม่ว่าเธอจะขอร้องอ้อนวอนท่านอย่างไร บิดาของเธอก็ไม่ยอมที่จะให้เธอคบกับไทก้าร์และไทเกอร์ต่อเลยด้วยซ้ำ ท่านไม่ยอมอีกทั้งยังยื่นคำขาดกลับมาจนเธอไม่รู้เลยว่าควรจะทำเช่นไรดี. ' ไม่ได้ ป๊าไม่ให้คบกัน ' ' อึก..ฮื่อ...แต่หวาน..ฮื่อๆ วะ..หวานรักเขา ' ป๊าบอกแล้วไงว่าไม่ได้.. ' ' ปะ.. ป๊า... '

(จะเล่าเอง หรือต้องให้พ่อพูด) น้ำเสียงของพ่อดูโกรธมาก ซึ่งฉันเข้าใจพ่อดี เพราะพ่อเสียความรู้สึกกับป๊าของวอร์มมาก แม้ว่าป๊าของวอร์มจะไม่ได้เห็นด้วยกับสิ่งที่ภรรยาทำ แต่ป๊าของวอร์มก็ห้ามไม่ได้ เพื่อนรักก็เลยตัดขาดกัน เพราะคุณไลลาเธอเห็นแก่ตัว เห็นแก่ตัวเองเพราะ รักลูกมากจนเกินไป รักจนใครก็ห้ามไม่ฟัง แม้แต่บรรดาลูกสะใภ้ก็พากันเบือนหน้าหนี

“เชื่อสิ...ป๋าเชื่อใจหนูอยู่แล้ว แต่เพราะว่าป๋าเชื่อใจหนูมากเกินไป ป๋าถึงได้เจ็บขนาดนี้” “คุณป๋า...ฮึก...แพรขอโทษนะคะ คุณป๋าอย่าเกลียดแพรเลยนะ” ลูกแพรซุกใบหน้าพร้อมกับสวมกอดเขาแน่นขึ้น รู้สึกเจ็บในอกไปหมดที่เขาพูดแบบนั้นออกมา “ป๋าไม่เคยเกลียดหนูหรอกแพร...หนูก ็รู้ดีว่าป๋ารักหนูมากขนาดไหน”

เธอไม่ยอมบอกตรง ๆ เพราะรู้สึกลิ้นแข็งจนพูดคำว่ารักไม่ได้ซะอย่างงั้น เขาทำหน้าจ๋อย “ไม่เป็นไรครับ พี่เป้รู้ตัวแล้วว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้ยินคำว่ารักจากปากของหนูแฟนหรอก พี่เป้เป็นคนบอกรักหนูแฟนฝ่ายเดียวเองก็ได้” พูดเสียงเศร้าได้อย่างน่าสงสาร

“ตาหวานครับ หม่ามี้ไม่รักป๊ะป๋าแน่ ๆ เลย ไม่มีใครรักป๊ะป๋าเลย ป๊ะป๋าเสียใจ” เรื่องอะไรจะยอมให้เธอหันเหความสนใจของลูกไปเรื่องอื่น ยังไงวันนี้เขาต้องได้ยินคำบอกรักจากปากเธอให้ได้ “โอ๋ ๆ ป๊ะป๋าอย่าเฉียใจนะคะ หนูรักป๊ะป๋านะคะ”