เกินกว่าใจจะรักไหว Novels & Stories

เธอโกรธเหมือนกัน ที่ใจร้ายกับตัวเองมากขนาดนี้ ไม่ใยดีเลยแม้หัวใจจะเจ็บช้ำเพราะ คน ๆ เดียวอีกสักกี่ครั้ง “เธอคงทำไม่ได้ เพราะรักฉันมากเกินไป”

เย่หย่าซีภายใต้ใบหน้าที่สวยงามและชื่อเสียงด้านการแสดงที่โด่งดังอีกมุมหนึ่งที่ไม่มีใครรู้จักคือผู้สืบทอดตระกูลแพทย์แผนโบราณและเป็นอัจฉริยะด้านการฝังเข็มที่สืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่นของบรรพบุรุษ ในวันที่ถ่ายหนังจบแล้วต้องมาช่วยงานที่โรงพยาบาลของตระกูลเธอก็ประสบอุบัติเหตุ ในขณะที่คิดว่าตัวเองนั้นตายไปแล้วแต่ดวงวิญญาณข้ามภพมาอยู่ในร่างขององค์หญิงแคว้นหนาน เย่หย่าซีที่เสียชีวิตลงในคืนเข้าหอ ยังไม่ทันได้ไตร่ตรองอะไร ร่างสูงสง่าในชุดเจ้าบ่าวก็เข้ามาฉุดกระชากร่างบางลงบนเตียงอย่างโกรธแค้น  ... เขาคืออ๋องสาม เป็นอ๋องที่ถูกร่ำลือถึงรูปโฉมที่งดงามราวกับเทพเซียน หากแต่เป็นบุรุษที่โหดเหี้ยมอำมหิต เย็นชา ไร้หัวใจ ตำนานของเขาคือ อ๋องปีศาจ สมรสที่เขาไม่ต้องการและยิ่งเป็นธิดาของแคว้นศัตรูเขายิ่งรังเกี

"ขอโทษที่โกหก ขอโทษที่เอาแค่ทำร้าย ขอโทษที่ปากบอกว่าไม่รัก" "ผู้ชายสารเลวคนนี้ยังรักวาดฝันสุดหัวใจนะรู้ไหม"น่าเศร้ายิ่งนักที่เธอไม่ทันได้ฟังคำบอกรักจากปากของเขา ความโกรธแค้นเปรียบเสมือนเกาะกำแพงสูงใหญ่คอยปิดกั้นความรักในใจไม่ให้แสดงออกมา กว่ากำแพงสูงใหญ่พ ังทลายลงได้ก็ในตอนวันที่ทุกอย่างมันสายเกิดไป

บาร์เอ่ย “การที่อยากมีลูกกับคนที่ตัวเองรัก มันมีเหตุผลอื่นมากกว่าคำว่ารักอีกเหรอคะ” “รับให้ไหวแล้วกัน” “อื้ออออ”

จุ๊บ! “หื้อ...เกินแล้วค่ะ” “ก็รักมากเกินไปไงครับ...รักที่สุด” [จบบริบูรณ์]

ทางด้านปลายฟ้าที่กำลังนั่งนิ่ง มือที่จับประตูค้างไว้กลางคัน เธอหันไปมองปอร์เช่ที่กำลังดับเครื่องยนต์ ก่อนจะเผยอยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อเห็นภาพการแสดงความรักของทั้งสองคน ในใจก็ได้แต่อิจฉาความรักของทั้งคู่ ถึงแม้ที่ผ่านมาจะมีอุปสรรคหลายอย่าง แต่ทว่าทั้งสองคนก็สามารถให้อภ ัยกันและจับมือฝ่าฟันอุปสรรคเหล่านั้นมาได้จนมีวันนี้ เธอมองว่าทั้งคู่คือคู่รักตัวอย่างแห่งความทรหดอดทน “รอแปบนึงนะคะ”

“ท่านแม่ข้าทำมากเพียงนี้ไยท่านโหวจึงยังไม่มองข้าอีกเจ้าคะ” “ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าในโลกนี้หลายสิ่งล้วนอธิบายได้ ทว่าเรื่องของความรักนั้นกลับเป็นเรื่องที่อยู่เหนือเหตุผล ไม่อาจดึงดัน ไม่อาจดื้อรั้น ไม่อาจบีบบังคับ เพราะยิ่งฝืนทนสิ่งที่ได้รับกลับเป็นความเจ็บปวดที่นับวันจะทุกข์ ทรมาน”

เว่ยเหยาถามออกไป ทั้งที่ไม่ได้ต้องการคำตอบจริงจัง เป่ยเป่ยคงไม่เคยมีความรัก จะตอบได้เช่นไร “บ่าวก็ไม่แน่ใจ หากไม่ได้เลวร้ายจนเกินไปก็รักได้” “แค่ไหนถึงเรียกว่าเกินไป”

ความเด็ดขาดของเธอมีมากเกินกว่าปัณณ์จะกล้าเข้าใกล้ ชายหนุ่มใจฝ่อ กำมือหลายครั้งและคลายออก คิดหาวิธีที่จะถ่วงเวลาอยู่ปรับความเข้าใจกับเธอ สัมผัสได้ถึงกระแสเสียงและอารมณ์น้อยใจที่แฝงความรัก แต่เพราะเธอโกรธ และทิฐิถึงได้สร้างกำแพงสูงมาขวางกั้น ปัณณ์เกือบจะพูดอ ะไรที่มันสิ้นคิดและไม่เข้าท่าออกไป ถ้าหากเขาไม่เห็นหยดน้ำตาระลอกใหม่ไหลผ่านหน้าเธอก่อน อย่าเพิ่งพูดน่าจะดีที่สุด ตอนนี้เธอเหนื่อยมาก เขาควรจะให้เวลาเธอได้พักผ่อนและทำใจ

ไม่รู้ว่าเสียงสะอื้นขาดห้วงสร้างความรำคาญใจให้เขาหรือเปล่า ฟ้างามรู้แค่เพียงตอนนี้เสียใจที่ยอมทำเรื่องน่าอายลงไป ‘งามไม่ได้ต้องการอะไร ขอแค่คุณตะวันอย่าทิ้งงาม’ แม้รู้ว่าเขาไม่รักแต่ตัวเธอเองก็ไม่เคยเข้มแข็งพอที่จะตัดใจ ยิ่งตอนนี้ผูกพันกันมากกว่าความรู้สึกทางใจ ก็ยากเหลือ เกินที่จะห้ามใจไม่ให้รักเขา