ป๊ะป๋าไม่ยอมรัก Novels & Stories

จิณห์จุฑาอดจะแสดงความคิดเห็นไม่ได้ “ดารักพี่ดลมากนะจีน รักมานานแล้ว ยังไงจะไม่ยอมปล่อยพี่ดลไปเป็นของใครหรอก นอกเสียจากว่าพี่ดลจะไม่รักดาจริงๆ” “ขนาดนี้แล้วยังไม่รักอีกเหรอ”

ตลอดเวลาที่ผ่านมา มีผู้หญิงมาสารภาพชอบเขานับไม่ถ้วน แต่เขาไม่เคยรู้สึกตอบกลับความรู้สึกนั้นกับใครสักคน เพราะพวกเธอไม่เคยทำอะไรให้เขารู้สึกชอบ แต่กลับปาลินไม่ใช่แบบนั้น หรือเป็นเพราะปาลินที่ต่าง. “แล้วถ้าเฮียทำแล้วมันสูญเปล่า ผู้หญิงคนนั้นไม่รับรักเฮียล่ะ เฮียจะทำยังไ ง?”

ว่าจบจินนี่ก็กอดแขนผู้หญิงที่มากับเธอเหมือนจะแสดงความรักให้คิมหันต์ได้เห็น “คุณลุงภาคินมาคุยเรื่องของเรากับปะป๊าแล้วนะคะ” “เคลียร์ไหม” “เรื่องพี่คิมกับจินเคลียร์ค่ะ แต่เรื่องจินกับแฟน ป๊าไม่ยอมค่ะ” จินนี่ทำหน้าเศร้าที่ครอบครัวของเธอไม่ยอมรับความรักของเธอ ยุคนี้แล้วทำไมป� �าไม่เปิดกว้างบ้าง โลกนี้ความรักช่างสวยงาม โดยที่ไม่จำเป็นว่าผู้หญิงนั้นต้องคู่กับผู้ชายเสมอไป

"พิม หนูไม่ต้องเสียเวลาไปกล่อมไอ้เด็กไร้มารยาทนี่ให้เสียเวลาหรอกนะลูก เพราะว่าถึงยังไงป๋าก็จะไม่มีทางยอมอนุญาตให้มันได้คบหาดูใจกับลูกสาวสุดที่รักของป๋าได้อย่างเด็ดขาด คนอย่างมันเจ้าชู้มักมาก ที่ผ่านมาก็คงจะผ่านผู้หญิงมาเป็นร้อยๆ และป๋าไม่เชื่อว่ามันจะเลิกสันดานนี้ได้ ข ืนป๋าปล่อยให้หนูคบหากับมันไปก็มีแต่มันจะทำให้หนูเสียใจเปล่าๆ" "แต่หนูกับพี่ฉัตรเรารักกันนะคะคุณป๋า พี่ฉัตรเองก็สัญญากับพิมแล้วว่าจะไม่มีทางทำให้พิมเสียใจ คุณป๋าให้เราคบกันเถอะนะคะ"

“ไม่รักแล้วยังไง!!! แกคิดว่าจะมีคนสักกี่คนบนโลกนี้ได้แต่งานกับคนที่รักกันน่ะหะ!!!” “อย่างน้อยๆ ก็ยังมีไอ้นาย มีไอ้วุฒิไอ้เพชร และมันก็จะมีคู่ของผม!! ผมไม่ยอมให้ป๊ามาคลุมถุงชนผมหรอกนะ!!” ป๊าของผมหายใจเข้าออกแรงๆ แล้วหลับตาลง พยายามข่มอารมณ์ของตัวเอง

แปะ ๆ ๆ เป็นโซนที่ลุกขึ้นยืนปรบมือ ให้กับประโยคบาดใจของป๊าฮวดที่สอนลูกชาย แต่ก็ไม่รู้ลูกชายจะสำนึกหรือคิดได้หรือไม่ “เยี่ยมไปเลยครับป๊า ผมก็หวังว่าคนแถวนี้จะคิดได้นะครับ หรือมันอาจจะคิดได้ แต่แค่ไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเองก็เท่านั้น ว่าจริงๆ แล้วมันเองก็รักน้อ งพริ้งเหมือนกัน”

"แพร...คุณป๋ารู้ว่าเรื่องขอเรามันอาจมาจากความเข้าใจผิดและเห็นแก่ตัว คุณป๋าจะไม่ปฏิเสธว่าที่คุณป๋าทำนั้นไม่ผิด แต่เรื่องเดียวที่คุณป๋าถูกมาเสมอก็คือคุณป๋ารักแพร รักตั้งแต่แค่เห็นเพียงรูปถ่าย รักจนเห็นแก่ตัว ต่อไปจะไม่มีเรื่องแบบนั้นอีก คุณป๋ารักแพรกับลูกและจะไม่ทำให ้พระพายต้องเจอผู้ชายแบบคุณป๋าด้วย" แพรชมพูหันไปหาสามีพร้อมกับเขย่งปลายเท้าหอมแก้มเขาเอ่ยสั้นๆ "แพรรักคุณป๋า ไปเถอะค่ะฝนจะลงเม็ดแล้ว" "คุณป๋าก็รักแพรครับ"

ภูผาถามย้ำอีกรอบ "ก็..กับคนที่ฉันรักน่ะสิ และคนคนนั้นก็ไม่ใช่คุณ" ภูผารู้สึกใจเต้นแรง แม้เธอจะปฏิเสธ แต่ภูผาแน่ใจว่าน้องภูมิคือลูกชายของเขาแน่นอน "คุณภู พอใจรักคุณนะ"

คุณพุดกรีดเสียงดัง “ผมพาเมียมาหาป๋า ให้ป๋าโอเคก็ดีแล้ว” “แกมาบีบบังคับป๋าหรือ” “เปล่า ป๋ายอมรับ “ป๋าป่วย ป๋าจะยอมรับได้ยังไง”

“ไม่ได้มีใครข่มขืนใครทั้งนั้นค่ะพ่อ แป้งยอมเขาเอง แต่ตอนนั้นเรายังไม่ได้รักกัน แป้งก็เลยไม่ให้เขารับผิดชอบ แต่พอเขาพิสูจน์ตัวเองให้แป้งเห็นว่าเขารักแป้งจริง แป้งก็เลยใจอ่อน ยอมคบเป็นแฟนค่ะ” “พ่อไม่โอเค ไม่โอเคมากๆ พ่อไม่ยอมรับ ไม่ต้องแต่งงานกันเลยนะ พ่อไม่ยกแป้งใ ห้” “หยุดไปเลยค่ะคุณโปรด คุณจะทำแบบนี้กับลูกไม่ได้ ลูกรักกัน”