Novel & Cerita พันธะร้ายเมียบำเรอ

แล้ว จะไม่ถูกเรียกว่าเมีย ผู้หญิงที่ใจง่ายประเภทนี้นะฉันก็ถือว่า ของเล่น ฮึ แล้วนี่หมายความว่า นายคิดจะมาเอาคืนทีหลัง นั่นมันเดนฉันนะไอ้ธีรคาม เฮอะ หรือว่าจะเป็นแบบเมียขายฝากแบบธนาคารใช้ คือขายเอาไปใช้หนี้ก่อน พอมีเงินทีหลัง ฝากเอาไว้แล้วพอล่ำสัน มีเงินซักพั ก ก็มาไถ่ตัวคืน แบบนี้หรือเปล่าวิธีของนาย ธีรคาม”

เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยพร้อมกับหัวใจที่สั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา ‘ ก็ไม่แปลกอะไรที่เขาจะตอบไปแบบนั้น.. เรามันแค่เมียบำเรอบนเตียง และข้อตกลงมันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าเรียกร้องสถานะอะไรทั้งนั้น.. แล้วแกจะใจหวิวทำไมลูกพีช ‘

ประโยคนั้นดังก้องอยู่ในมโนสำนึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันคือพันธสัญญาที่เธอใช้เดิมพันเพื่อแลกกับความอิสระในการปรนเปรอตัณหากับธาวิน แต่ในนาทีที่ทุกอย่างกำลังพังทลาย คำว่า "หย่า" กลับกลายเป็นคำที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความตายสำหรับผู้หญิงที่เสพติดเกียรติยศและฐานะเมียประธา นอย่างเธอ

คราแรกลี่หงไม่คิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องผิดกฎหมาย ทว่าสามีของเธอก็ทำการค้า เปิดบ่อนพนัน เก็บเงินกู้นอกระบบ ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งผิดกฎหมายทั้งสิ้น แถมตัวเธอยังมีพรสวรรค์สุดโกงอย่างมิติอาวุธลับ เรียกใช้งานเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่ว่าจะเป็นอาวุธนานาชนิดเรียกใช้ได้ไม่จำกัด ส� �าพร่างกายเปลี่ยนแปลง การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วเกินกว่ากำลังของมนุษย์จะทำได้ ประสาทสัมผัสทั้งห้าแม่นยำและว่องไว รวมถึงพละกำลังที่มากกว่าร่างเก่าตอนเป็นนักฆ่าเสียอีก

สร้อยระย้าจึงหาผู้หญิงที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมมาเป็นแม่ของหลาน โดยตั้งกฎเกณฑ์ไว้ว่า หากภายในสามเดือนผู้หญิงคนนั้นๆ ไม่ตั้งครรภ์ด้วยวิธีธรรมชาติเท่านั้น ก็ต้องย้ายออกจากบ้าน รอคนใหม่เข้ามาทำหน้าที่แทน ซึ่งเอมิกาจะเป็นผู้หญิงคนที่เจ็ดที่จะเข้ามาเป็นเมียบำเรอ ของเขมนัทต์. เมียบำเรอที่เขาไม่ต้องการมากที่สุด

พี่ชายกลับมองด้วยสายตาที่เอาเรื่อง “โอเค...ศึกว่าศึกอยู่แบบนี้ของศึกดีแล้ว รักกันไปเถอะ!” พอรู้ว่าไม่ได้ผล พ่อปลาไหลก็บ่ายเบี่ยง หยิบมือถือหาอะไรดูระหว่างที่รถกำลังแล่นพาพวกเขาทั้งสามไปส่งบ้าน..

Chapter 46 “กระทืบมึงครั้งที่หนึ่งเพื่อแก้แค้นให้เหมราช กระทืบครั้งที่สองเพราะมึงจะเอาเมียกูไปนางบำเรอ กระทืบครั้งสุดท้ายเพราะมึงกล้าหลอกกู”

หญิงสาวเผลอร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บเมื่อมือหนาราวกับครีมเหล็กบีบเข้าที่ปลายคางของเธออย่างแรง เขาแผดเสียงคำรามและมองด้วยสายตาเฉือดเฉือนมาที่เธอด้วยความคับแค้นใจอย่างบ้าคลั่ง “อย่ามาปากดีกับฉัน รู้ไว้ด้วยว่าสถานะเธอตอนนี้เป็นแค่นางบำเรอใต้อาณัติของฉันที่ไร้ค่าคนนึงและ ไม่มีทางหลุดพ้นไปจากฉันไปได้นอกเสียจากความตายเท่านั้น ที่จะทำให้เธอเป็นอิสระจำเอาไว้”

เวลาเกือบสามทุ่มของคืนหนึ่ง จันทร์กระจ่างกำลังนั่งพิมพ์งานเหมือนทุกครั้งที่มีโอกาส เพราะถึงแม้จะยุ่งกับการดูแลลูกและสามีมากแค่ไหน ก็ยังคงรับจ็อบแปลหนังสือและเขียนนิยายที่รักเสมอ ก่อนหยุดชะงักเมื่อหันไปเห็นสันหนังสือที่เป็นผลงานการเขียนของหล่อนเข้า ครั้งหนึ่ง อิชย์เคยหย ิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาอ่าน ‘เมียบำเรอไร้รัก’ เรื่องราวในนั้นคือส่วนหนึ่งในชีวิตของหล่อนและเขา วันนั้นจึงทำให้อิชย์เงียบซึมไปทั้งวัน ‘พี่เพิ่งรู้ว่าตัวเองเลวและแย่แค่ไหน ที่ทำให้จันทร์เหมือนตกอยู่ในนรกแบบนั้น’

ตีรณาพูดขึ้นด้วยท่าทางหัวเสีย “แล้วไลลาจะมีเบอร์โทรของคุณธมกรได้ยังไงคะ” ไลลาถามกลับผู้เป็นเจ้านายสาวแหย ๆ ความจริงแล้วคนที่จะมีต้องมีเบอร์ติดต่อควรจะเป็นเจ้านายของเธอด้วยซ้ำ เพราะเจ้านายของเธอคือคนที่จดทะเบียนสมรสกับธมกรก็ถือได้ว่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมา ย ส่วนเธอเป็นแค่เลขาภรรยาของธมกรจะให้เธอเป็นมีเบอร์โทรศัพท์ของธมกรได้ยังไง