พลาดรักคนเถื่อน Novels & Stories

ห้ามลอกเลียนแบบพฤติกรรมตัวละคร อ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้น เหมาะสำหรับผู้ที่มีอายุ๑๘ปีขึ้นไป ความรักแบบสามคน (3p) ฝากกดติตาม ฝากกดหัวใจ ฝากเก็บเข้าคลังและคอมเมนต์ด้วยนะคะ ***สำคัญมาก***

ผิดที่รัก ตอนที่ 39 ยินดี โรงแรมสุดหรูใจกลางเมืองกรุงเทพมหานคร ท่ามกลางผู้คนที่กำลังเดินเข้าเดินออกภายในงานแต่งตรีมสีครีมขาวดูละมุน ที่เต็มไปด้วยเหลาบรรดาไฮโซคนดังหลากหลายวงการอีกทั้งนักธุรกิจทั้งในและนอกประเทศต่างให้ความสนใจกันคับคั่ง

ส่วนเดือนผู้ขาดความรักในวัยเด็กเธอจึงแสวงหาอ้อมกอดอันอบอุ่น ทั้งที่ตัวเองเป็นสาวสวย กลับไม่มองคนหนุ่มวัยเดียวกัน ดันมาหลงชื่นชมชายผู้มีครอบครัวเช่นธง ความรักที่แย่งคนอื่นมาไม่มีทางพบความสุขที่แท้จริง เดือนดับความเหงาโดยการเข้าบ่อน จากผู้เล่นมือสมัครเล่น กลายเป็นลูกค้า ประจำ ไม่เคยมีใครรวยเพราะการพนัน

พยายามหาเรื่องมาอ้างไล่ชายหนุ่มออกจากห้อง “คุณสวยอยู่แล้ว ผมดูคุณออก คุณสวยมาจากข้างใน ยิ่งหน้าตาของคุณยิ่งสวย อย่าเพิ่งไล่ผมเลย ขออยู่ด้วยได้ไหม ผมอยากมีโอกาสอยู่กับคุณ ผมรักคุณนะ ผมเป็นคนไม่หวาน ไม่สุภาพ ไม่โรแมนติก แต่ก็จริงใจนะครับ ถึงไม่รวยสู้คุณพอล แต่ ผมสามารถเลี้ยงคุณได้สบาย ขอเพียงคุณให้โอกาสคนเถื่อน บ้านนอกอย่างผม รับรองว่าจะไม่ทำให้คุณน้อยหน้าใครทั้งนั้น”

ผมเดินออกจาก ‘ห้องดำ’ ที่พนักงานทุกคนรู้กันดีว่าใครที่เป็นผู้โชคดีได้เข้าไปในนั้นก็มักจะหายสาปสูญไปอย่างไร้ร่องรอย สำหรับผมไม่มีคำว่า ‘โอกาสครั้งที่ 2’ เพราะประสบการณ์ที่ผ่านมาสอนให้รู้ว่าการให้โอกาสครั้งแรกก็ย่อมมีครั้งที่สองตามมา และครั้งที่สามเช่นกัน ผมจึงคิดว่ามันไม่คว รเป็นแบบนี้ พอจับได้ว่าทำผิด

ไม่เคยมีผู้ชายหน้าไหนกล้าหยาบคาย กระทำการป่าเถื่อนเหมือนที่ผู้ชายคนนี้ทำ นิ่มนวลรีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง มืออีกข้างยกขึ้นปาดคราบน้ำตา “ไอ้คนชั่ว นิ่มเกลียดคุณ ไอ้คนเลว นิสัยแบบนี้ถึงได้ถูกแฟนทิ้งก็สมควรแล้ว นิ่มขอให้คุณหาเมียไม่ได้ ถ้าได้ก็ไม่ใช่ผู้หญิงดีๆ”

หลุดไปจากมือ แต่จะทำอย่างไรได้ เมื่อคนที่ทำให้เขารู้จักกับความรัก กลับผลักใสให้เขาก้าวเดินออกจากชีวิต ผิดพลาดแค่ครั้งเดียว แต่เป็นความผิดมหันต์ที่ไม่สามารถให้อภัยได้ นักโทษที่หลุดพ้นจากโซ่ตวน ยังมีโอกาสได้กลับตัวกลับใจ แต่กับเขาไม่มีแม้แต่โอกาสได้แก้ไขในสิ่งที่เคยท ำผิดพลาดไป ซึ้งแล้วกับคำว่าผิดหวัง เพราะแบบนี้ถึงไม่อยากเอาใจไปผูกติดกับใคร หลีกหนีมากเท่าไหร่ สุดท้ายก็ไปไม่รอดอยู่ดี

ฉันพยักหน้า “ถ้ามันเป็นอดีต อย่าคิดว่าตอนนี้เราพลาดสิ แค่เคยพลาดก็แค่เคย ตอนนี้มันปัจจุบันแล้ว สิ่งพลาด ๆ ที่ผ่านมา ก็แก้ไขมัน ให้มันเป็นบทเรียน ให้มันเป็นบททดสอบ ทดสอบให้เราแกร่งขึ้น แกร่งจนเราจะไม่มีวันพลาดอีกในอนาคต” “หวานง่าย ง่ายเองหวานไม่น่าเลย” “คราวหลังก็ยากซะสิ บางทีคนเราง่ายยากก็ไม่เกี่ยวกันหรอก ไม่ผิดด้วย คนเรามีความรู้สึกไม่เหมือนกัน ไวต่อความรู้สึกไม่เหมือนกัน เช่นคนหัวเราะง่าย คนตกใจง่าย คนร้องไห้ง่าย แต่บางคนไม่เป็นแบบนั้น มันไม่ผิดนะ มันก็

ถลำรักลวงหลอกองค์ชายห้า "ความรักที่ข้ามีต่อเจ้ามันมากมายจนทำให้ข้าทำผิดไม่สนว่าเจ้าเป็นของผู้ใด เมื่อข้าต้องการเจ้าต้องอยู่เคียงข้างเสมอ สายตาของเจ้าหัวใจของเจ้าข้าจะทำให้เจ้าลืมคนเก่าเสียให้หมดมีเพียงแค่ข้า"

ตะวันฉายทิ้งเข่าลงกับพื้นตรงหน้า เขาพยายามจับมือฉัน เพราะเขารู้ ว่าเวลาที่เขาขอร้อง เวลาที่เขาอ่อนลง ออดอ้อน แล้วฉันมักจะใจอ่อน แต่มันใช้ไม่ได้กับเรื่องนี้ ฉันเชื่อว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนเข้มแข็งและอภัยให้ได้ง่ายๆ เมื่อถูกนอกใจ เพราะก่อนที่จะได้นอกใจ เขาต้องคุยกันมาก่อน คนหนึ่ง ทอดสะพาน คนหนึ่งเปิดโอกาส คนหนึ่งเดินเข้าหา ฉันเชื่อว่ามันต้องมีอย่างใดอย่างหนึ่งที่ได้พูดมา แบบนี้เขาไม่เรียกว่าพลาด เขาเรียกว่ามักง่าย เขาเรียกว่าเลว มันเป็นสันดานของคนไม่รู้จักพอ "ขอโทษได้ไหมปาย เธอก็รู้ว่าฉันรักเธอแค่ไหน" "รักฉันแล้วไปเอากับผู้หญิงคนอื่นทำไม!" "..."