Novel & Cerita ศศิชา

หญิงสาวในชุดคลุมสีแดงกำลังดูหนังสือในมือของเธอ ชื่อของเธอคือ ‘ชางเยว่’ เธอคือบุคคลที่มีสถานะสูงสุดในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และเป็นเจ้าของวิหารแห่งนี้ ในขณะนี้ ผู้พิทักษ์หญิงคนหนึ่งของเธอเข้ามารายงานเธอ “ท่านลอร์ด ข้าเพิ่งได้รับข่าวว่าหลงเซียวเทียนตายแล้ว”

�ง “ชา น้ำชา” พชิราหรือพีชไฮโซสาวชื่อดังที่พ่วงด้วยตำแหน่งเน็ตไอดอลสะกิดเพื่อนที่กำลังตกอยู่ในภวังค์เคลิ้มทำให้น้ำชาที่เอาแต่จ้องหน้าเกรย์ไม่กระพริบพลันได้สติ ริมฝีปากอวบอิ่มแย้มยิ้มอย่างเสแสร้งในขณะที่เกรย์ได้แต่รู้สึกสะอิดสะเอียนกับท่าทางของน้ำชาที่ก่อนหน้านี้ยัง ตะโกนต่อว่าคุณป้าแม่บ้านอยู่เลยแต่พอเธอเห็นเขาเพียงแค่นั้นท่าทางก็พลันเปลี่ยนไปราวกับคนละคน

"ช่างเหอะอย่าไปสนใจเลย" "เธอชื่ออะไรหรอครับ หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มเชียว" "ชบา" "อ๋อ ชื่อชบา" "สนใจ?"

คนเป็นพ่อเอ่ยออกมาทันที “ช้าง ชื่อจริงว่า คชสาร ที่แปลว่าช้างใหญ่ ดีไหมจ๊ะใบบัว” “เพราะมากจ้ะ ใบบัวชอบมาก” ใบบัวยิ้มกว้าง แม้จะเหนื่อยอ่อนจากการคลอดลูกชายแต่ใบหน้ากลับอิ่มเอิบไปด้วยความสุข

ิดั่งเดิม “องค์หญิงคงยังไม่ล่วงรู้ว่าข้าเป็นใคร เหตุไฉนจึงสามารถมาเดินอยู่ในเขตพระราชฐานชั้นในนี้ได้ ถ้าเช่นนั้นก็จะขอถือโอกาสบอกเจ้าเลยก็แล้วกัน ข้ามีนามว่าฉินเสวียนกง เป็นพระเชษฐาของอิ๋งไค่และมีตำแหน่งเป็นองค์รัชทายาทที่จะขึ้นเป็นฉินอ๋องในภายภาคหน้า” พ ระองค์แนะนำตัวเองอย่างละเอียดเพื่ออวดอ้างพระยศซึ่งสูงส่งกว่าพระอนุชาหลายเท่า

แผดเสียงหวีดร้องดังลั่นไปทั้งผืนป่า เมื่อเสือร้ายเงื้ออุ้งเท้ามหึมาตะปบร่างน้อยจนล้มลงกระแทกพื้น ขนาดตัวของมันใหญ่โตค้ำตระหง่านเหนือร่างเปลือยเปล่าของหล่อน และแผ่กลิ่นไอดุดันอันตรายครอบงำชีวิตเล็ก ๆ “พุทโธ ธัมโม สังโฆ คุณพระคุณเจ้าทวยเทพเทวดาเจ้าป่าเจ้าเขาสิ่งศั กดิ์สิทธิ์ทั้งหลายช่วยลูกช้างด้วย ฮือ...”

ดิสมัสถาม “ข้าเป็นฤาษี นามว่า ศุภมิตร แล้วเจ้าล่ะเป็นใคร” “ข้าชื่อ ดิสมัสเป็นเอลฟ์รานุน”

อบตัวเธอเท่านั้น ปัทมาภรณ์สวมชุดของวันนี้ที่มีเสื้อสีขาว กระโปรงยีน เธอนึกสนุกขึ้นมาจึงเอามือแกว่งไปที่เมฆหมอกเหล่านั้นราวกับเด็กน้อย แต่จู่ ๆ เมฆหมอกสีขาวที่เคยหมุนไปมาช้าๆ ให้เธอเล่น ก็กลับกลายเป็นพายุลูกใหญ่ที่พัดเข้าหาเธออย่างรุนแรง ลมพายุพัดจนเธอเ ซถลาล้มลง ฝุ่นตลบอบอวนไปหมด พอลมพายุสงบ ภายในฝุ่นควันกลับปรากฏภาพเงาจางๆของชายคนหนึ่ง “พี่ยุทธ” เสียงอุทานเบาๆ ออกจากปากหญิงสาว

คิ้วของรัชทายาทเลิกขึ้นอย่างสนใจ "บ่าวได้ยินมาจากเหล่าพ่อค้าที่เดินทางมาจากแดนใต้ พวกเขาเล่าลือกันว่าที่เมืองจินไห่ มีบุตรสาวของเจ้าเมืองนามว่าเซี่ย เหยาเหยา นางผู้นี้มีรูปโฉมงดงามราวกับเทพธิดาจำแลงลงมาจุติ ทั้งยังมีจิตใจดีงามช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยาก จนชาวเมืองขนานน ามนางว่า 'นางฟ้าแห่งจินไห่' ว่ากันว่าเพียงได้เห็นรอยยิ้มของนางคราหนึ่ง ก็อาจลืมเลือนความทุกข์ไปได้ทั้งชีวิตพ่ะย่ะค่ะ"

เธอไม่อยากจะเชื่อ "ใช้เจ้าค่ะ...อื่ออออ" ชิงอี่ถอนหายใจแล้วถาม"แล้วเจ้ามีที่ให้ไปมั้ย" "ไม่มีที่ไปเจ้าค่ะ"พูดเสียงเบา "เจ้าชื่ออะไรแล้วอายุเท่าไร" "ข้าชื่อจิวหลีอันอายุ17เจ้าค่ะ"