ความรักผสมความเกลียดชัง นิยาย & เรื่องราว

เคยแต่อ่านเจอเรื่องแม่ผัวลูกสะใภ้ไม่ลงรอยกัน แต่ไม่คิดเลยว่าวันนึงมันจะเกิดขึ้นกับตัวฉันเอง ก็จริงนะ… ไม่มีเงินก็เหมือนไม่มีค่า พอฉันมีเงิน แม่ของคุณเหนือก็เอ็นดูฉันยิ่งกว่าทอง บอกให้รีบแต่งงานกันเร็ว ๆ ด้วยซ้ำ แต่ดูตอนนี้สิ… เกลียดฉันจนถึงขั้นโยนมาทิ้งไว้กลางป่าไ ด้ลงคอ

จางหยุนถอนหายใจ "เพราะเคยรักไงล่ะ อันอัน ความรู้สึกเป็นสิ่งที่ซับซ้อนมาก ไม่ว่าจะรักหรือเกลียด ในความรู้สึกก็ล้วนมีทั้งรักและเกลียดผสมรวมกันอยู่" ในตอนเย็น ฉินอันอันลากร่างกายอันเหนื่อยล้าของเธอกลับไปที่คฤหาสน์ของฟู่ซื่อถิง

“ข้าเห็นด้วยตอนนี้ข้าเองก็เริ่มระทมทุกข์ด้านความรักบ้างแล้ว ความรักของเรา หากเท่ากับความเกลียดชังของเขา ก็คงเหมาะสมยิ่งแล้วไม่อาจมีทางมาบรรจบกันได้ในเมื่อรักและเกลียดชังมันสวนทางกัน” “บางทีหากเขาแต่งกับเมิ่งเม่ยเวลาผ่านไปอาจทำให้ข้า ลืมเลือนเขาไปได้ ลี่หลันเล่อเอ๊ยลี่หล ันเล่อ เขาไม่ชอบขี้หน้าก็ยังดันทุรัง มีใจให้เขาหวังว่าสักวันเขาจะหันมอง”

ว่าอย่างเหลืออดเพราะเกลียดจริงเกลียดแรง แต่ก็รักแรงไม่ต่างกัน “ฉันเกลียดที่คุณเอาแต่ใจ เอาตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางของโลก ฉับเบื่อขี้หน้าคุณที่สุด” “คุณรักใครก็รักแรงเกลียดแรง จนฉันกลัวไปหมดแล้ว”

ยังไง เธอก็ไม่เชื่อว่านี่คือความรัก นี่เป็นความเกลียดชังที่บริสุทธิ์ เธอเกลียดทั้งคู่ พวกเขาฆ่าลูกสาวของเธอด้วยท่าทางที่เห็นแก่ตัวและโหดร้ายแต่พวกเขาก็ยังมีความสุขและไร้กังวล

เจย์คำราใส่เธอ เขาเอื้อมมือไปจับแก้มของเธออย่างป่าเถื่อนแล้วกล่าวอย่างโหดเหี้ยม "โรส เธอรู้ไหมว่าฉันเกลียดเธอแค่ไหน?" ดวงตาของโรสเริ่มมีน้ำตา เธอรักเขาแต่เขาเกลียดเธอ ความเกลียดของเขามีมากเท่ากับความรักที่เธอมีให้เขา มันเป็นลิขิตที่ถูกกำหนดมาให้ทั้งคู่มีความรู้ส ึกที่ตรงข้ามกัน จุดตัดเดียวในชีวิตของพวกเขา ทำให้พวกเขาห่างกันไปไกลมากขึ้นเรื่อย ๆ "ทำไมล่ะ?" โรสถามด้วยน้ำเสียงสะอื้น

จากนั้นเขาก็จ้องมองอย่างตั้งใจที่ชายและหญิงที่มีความสัมพันธ์แบบรักและเกลียดชังกันอย่างเห็นได้ชัด ชายหญิงคู่เดียวกับที่คนอื่นพบว่ายากที่จะก้าวเข้าไประหว่างพวกเขาทั้งสอง แววตาที่น่ากลัวในดวงตาของเขามาจากความมืดในส่วนลึกของนรก ‘ฮึ่ม ฌอน สจ๊วต ช่วยตายไปเลยได้ไหม? ‘� �ึ่ม เจน ดันน์ คุณช่วยเกลียดฉันได้ไหม?

ฉันไม่รู้เลยว่าความรู้สึกตอนนี้มันคืออะไร โกรธ เกลียด รังเกียจ หรือโหยหา แต่ฉันรู้สึกว่ามันไม่ใช่ตัวฉันเองเลยสักนิด จะตอบข้อไหนมันก็ถูกหมดเพราะความรู้สึกฉันมันผสมปนเปกันไปหมดจนไม่รู้ว่าอะไรมีมากกว่ากัน . . .

“เออ! กูรู้ แต่มึงรู้อะไรไหม ทั้งๆ ที่กูรู้ว่ามึงทำของสกปรกใส่กู แต่กูก็ยังรักมึง รักทั้งที่รู้ว่ามึงกับไอ้แรมแอบเอากันจนมีลูก! แล้วตอนนี้พวกมึงยังจะวางแผนทิ้งกูไปอีก!” รามระบายทุกอย่างออกมา ดวงตาแดงก่ำราวกับจะหลั่งเลือดออกมาอารมณ์ทั้งรักทั้งเกลียดมันเป็นแบ บนี้นี่เอง

ที่ผมต้องพูดประโยคนี้ เพราะผมเองไม่มั่นใจในความสัมพันธ์ระหว่างผมกับมันว่าจะเป็นไปในรูปแบบใด ทั้งรักและทั้งเกลียดน่าจะเข้ากับผมที่สุด ผมยังไม่พร้อมที่จะคิดอะไรไปมากกว่านี้ ที่สำคัญผมยังไม่อยากจะยอมรับความจริงว่าความรู้สึกที่มีในใจกำลังก่อตัวขึ้นมาในตอนนี้มันคืออะไร