โนเนจัง Novels & Stories

่แค่นั้น กะเพราหมูกรอบเผ็ดนรกแตกหมดลงในชั่วพริบตา อรรถกรณ์นั่งแทบไม่ติดเก้าอี้ในเวลานี้ทั้งน้ำหูน้ำตาพากันไหลเลอะเปรอะใบหน้าไปหมดไม่เหลือเค้าของคุณอัฐผู้สง่างามเลยแม้แต่น้อยอย่าว่าแต่หน้าเลยที่เปียกตอนนี้ตัวเขาก็เหงื่อโชกไปหมดฝ่ามือหนายกขึ้นพัดที่ใบหน้าริมฝีปากก็เป่า ลมออกมาไม่หยุด

///ลุงชัยนี่น่ารักจัง ไม่งอนไม่ดื้อ เข้าใจเหตุผล เอาไว้มีโอกาสนาดาจะให้รางวัลนะคะ/// ///ลุงจะรอนะครับ แต่วันนี้ขอรูปคุณหนูมาดูแก้คิดถึงหน่อยได้มั้ย/// ///จะเอาไปทำอะไรกันแน่คะ นาดารู้ทันหรอก/// ///ก็เจอตัวจริงไม่ได้ก็ต้องอาศัยดูรูปแล้วจินตนาการรอไปก่อนไงครับ///

ป้าหวายยังไม่มันตอบ นงค์ชิงพูดเสียก่อน “ทำกินสักสิบจานก็ได้ เพราะคนงานไม่ชอบกินขนมจีน” “แขกที่ว่าคือใครหรือคะ” พิมรดาถาม “นายอำเภอกับเพื่อนนายหัวที่เป็นตำรวจน่ะ เขาจะมาคุยกันเรื่องพวกโจรที่มันอาระวาดตอนนี้ไง” แม่ครัวเป็นคนตอบ “ได้ข่าวว่า เมื่ออาทิตย์ที่แล้วพวกมันปล้นเกาะรังนกส ามเกาะเชียวนะ ได้รังนกไปเพียบเลย พวกมันเก่งมาก กระจายกำลังปล้นพร้อมกันสามที่เลย”

ฉันชอบเขา คุณหมอสกินหน้านิ่ง แสนเย็นชาคนนี้... นี่! ไม่ต้องสัยหรอก ว่าอะไรดลใจให้ฉันหลงผิด หน้าตาเขาล้วนๆ ! โอ้ย! แต่ฉันจะแกล้งเขายังไง ให้ได้หัวใจคุณหมอน้ำแข็งคนนี้มาครองล่ะ ยิ่งฉันพยายมเข้าใกล้ ยิ่งฉันพยายามหยอดเขาเท่าไหร่ การกระทำเขามันยิ่งสวนทางสะงั้น! หรือว่า... ตัวตนที่แท้จริงของคุณหมอน้ำแข็งคนนี้ เขาจะ..เร่าร้อน!! อ๊าย!! เธอซวยแล้ว ลินิน..

หญิงสาวหลงเข้ามาสร้างพันธะกับทายาทมาเฟียที่ชอบฉวยโอกาส และมองเธอเป็นเพียง 'ลูกหมา' ตัวหนึ่ง และใช่...เธอต้องอยู่ใต้บัญชาของเขา จนกว่าเขาจะเบื่อ

การขยายอำนาจของมาเฟีย คือการแต่งงานกับมาเฟียด้วยกัน แต่วิถีของลูกสาวมาเฟียมีอะไรที่เฟียสกว่านั้น... "ค่ะ หนูจะแต่งงานกับพี่องคชาต" "เขาชื่อ องศา"

แม้ว่าภายในสมองของจางหยุนจะยุ่งเหยิงขนาดไหน ทว่าภายนอกเซี่ยหล่างเจี๋ยกลับยังคงไม่หยุดสาธยาย จนกระทั่งมาสะดุดเอากับชื่อหนึ่งที่เขาคุ้นจนไม่รู้จะคุ้นอย่างไร ห๊ะ..!? จู่ ๆ ก็เกิดสิ่งที่เหมือนกระแสไฟฟ้าเชื่อมโยงจากจุดหนึ่งสู่จุดหนึ่งภายในหัวอย่างว่องไว ทำให้เข าเบิกตากว้าง

ปาหนันหน้างอ “แกเถอะ ร้านพังหมดแล้ว แม่แกได้บ่นหูชาแน่ไอ้หนัน” จ่าสมหมายนึกเป็นห่วงเด็กสาวที่เห็นมาแต่เล็กแต่น้อย

เขาออดอ้อน กระซิบเสียงเบาที่ริมหู อันดาจัดการปอกเปลือกป้อนเขา แต่เขาจับมือเธอเอาไว้ ก่อนจะค่อยๆ อ้าปากรับ ดวงตาสองคู่สบกันอย่างหวานซึ้ง คนป้อนถึงกับหน้าแดง หลบสายตาเป็นพัลวัน ลงจากเขาวันนั้น พอรุ่งขึ้นก็มีงานในตำบล เรียกว่างานลาซัง เป็นงานประจำปีที่จัดขึ้นหลังจากเกี่ ยวข้าวเสร็จ มีการละเล่น พวกมโนราห์ หนังตะลุง วงดนตรี และมีข้าวของมาขายหลากหลาย เด็กๆ นั้นมีความสุขกับเครื่องเล่นมากมายในงาน