พี่สาวคนสวยกับวิศวะหมาเด็ก Novelas e Histórias

หนุ่มวิศวะคนนั้นส่งยิ้มแพรวพราวหว่านเสน่ห์ให้พัดชา “พี่รู้จักชื่อหนูได้ยังไงคะเนี่ย” พัดชาหญิงสาวขี้อ่อยที่มีนิสัยชอบบริหารเสน่ห์ตัวเอง เธอส่งยิ้มหวานให้หนุ่มวิศวะคนนั้นด้วยท่าทางมีเสน่ห์สุดๆ “มีใครจะไม่รู้จักเฟรชชี่คนสวยคณะมนุษยศาสตร์บ้างล่ะครับ..”

พี่สาวจำเป็นดวงตาเบิกโพลง รีบขยับตัวเข้าไปใกล้ปิดปากคนตัวโตเอาไว้ ไอ้เด็กนี่มันวอนละ ได้คืบจะเอาศอก “ไอ้ลูกหมา ถึงเราจะนอนด้วยกัน แต่เราไม่ได้มีอะไรกัน ฉะนั้นนายจะเอาเรื่องนี้มาอ้างไม่ได้ เข้าใจใช่มั้ย” เธอกัดฟันพูด นึกหมั่นไส้เด็กมันยังไงไม่รู้ บางที่ก็รู้สึ กว่าแววตามันเจ้าเล่ห์ แต่บางทีก็รู้สึกว่ามันไร้เดียงสา บอกไม่ถูกเหมือนกัน

แป้งหอมกลอกตาแล้วคว้าแขนเพื่อนลากออกไป “โอ๊ย ยัยบ๊อง! เขินอะไรขนาดนั้นเนี่ย ไปเรียนได้แล้ว!” น้ำชาหัวเราะเสียงใส ถูกเพื่อนลากออกไปอย่างเลิ่กลั่ก ส่วนไดม่อนที่มองตามอยู่ก็ยกมุมปากขึ้นนิด ๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปทางตึกวิศวะด้วยท่าทีเย็นชาแต่หัวใจกลับเต้นแรงไม่หยุ ด

อีกฝั่งของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ชายร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปวิศวะ กำลังดูคลิปพี่ชายหักหน้าหญิงสาวผมสั้นในคลิป ทว่าแทนที่เขาจะหัวเราะชอบใจตามเพื่อนๆที่กำลังดูคลิป เขากลับสนใจสาวแว่นหนาผมสั้นคนนั้น เพราะคิดว่าเธอหน้าเหมือนเดซี่หมาพันธุ์ชิสุห์ที่ตัวเองเลี้ยงไว้อย่าง ไรอย่างนั้น

“เด็กวิศวะ มอ.เธอนะเหรอญ่า ไม่เอาด้วยหรอก พี่ไม่ชอบหนุ่มๆ วิดวะ” “ทำไมอะพี่เน่ วิดวะอะ หล่อ เท่ห์จะตาย ยิ่งวิศวะ ม.B นะ เพื่อนเน่บอกว่างานดีทุกคน”

สกายพี่ชายของปลายฟ้า เป็นหนึ่งในหนุ่มฮอตปีสี่คณะวิศวะ สวมเสื้อช็อปสีเลือดหมูของคณะวิศวะ ผมชื่นเหงื่อเล็กน้อยจากบรรยาศที่ร้อนอบอ้าว สายตาคมกริบจ้องมองเหนือฟ้าแบบไม่เป็นมิตรมาตั้งแต่ไกล ทำเอาคนที่ถูกมองอย่างเหนือฟ้า ถึงกับสะดุ้ง ถึงแม้จะเรียนกันคนละคณะและเขาเพิ่งเข ้าเรียนไปปีหนึ่ง แต่ก็เคยได้ยินกิตติศัพท์ของรุ่นพี่คณะวิศวะกลุ่มนี้ดี

#ด้านยูโร “พี่ยูโรคะ” โมจิ เอ่ยเรียกลูกชายเพื่อนของคุณแม่ ด้วยท่าทีกล้าๆ กลัวๆ หลังจากที่เธอถูกคุณแม่ของเธอ บังคับให้เดินมาหาพี่ยูโรถึงคณะวิศวะเพื่อมาเจอหน้ากันและเอาของฝากมาให้

[ว้าย นี่มันพี่คนสวยกับหมาเด็กชัด ๆ] ศัพท์แปลกพิลึกของมารดาทำเขาทำหน้าไม่ถูกอยู่ชั่วครู่ แต่ก็ไม่ได้พอใจกับมัน [เดี๋ยวแม่จะไปหารื้อดูเครื่องเพชรก่อนนะ ว่ามีพอเอาไปสู่ขอเมียให้พี่วาไหม -แม่จะรีบไปไหนครับ]

ชลดาก็รีบเข้ามาสวมกอดลูกสาว ด้วยความรู้สึกที่ภาคภูมิใจ ลูกสาวคนสวยไม่เคยทำให้เธอผิดหวังเลยสักครั้ง "ชาดีใจที่สุดเลยแม่ ชาจะได้เป็นสาววิศวะแล้ว" "หึ คนสวยชอบลุยของแม่ ตั้งใจเรียนนะ 4 ปี แม่เอาใจช่วย"

“ห๊ะ!! เรียนวิศวะ สวยๆแบบนี้นะคะเรียนวิศวะ แล้วแบบนี้ไม่เป็นขวัญใจเหล่าผู้ชายชาววิศวะเลยเหรอคะเนี่ย วิศวะผู้ชายเรียนเยอะนี่คะ” “ไม่ขนาดนั้นค่ะ ผู้หญิงก็มี อีกอย่างไม่มีคนมาชอบหรอกค่ะ เพราะพ่อเฟร์ดุ” คนตัวเล็กยังคงตอบด้วยรอยยิ้มน่ารักเหมือนเด็ก คุยแบบกันเองไม่ ถือตัวแม้เธอจะรวยมากขนาดไหนก็ตาม