ชาตินี้ข้าขอเป็นชายาองค์ชายจอมโฉด Novels & Stories

ข้าส่ายหน้า "ผู้ชนะคือราชาผู้แพ้คือโจร พวกเจ้าพูดถูก ครั้งนี้ข้าแค่อยากเป็นชายาองค์รัชทายาท และในอนาคตก็เป็นฮองเฮา ท่านจะให้อันใดข้าได้ แล้วข้าจะไปกับท่านด้วยเหตุใดเล่า?" เจียงจิ่งเหิงไม่พูดมากอีก ภายใต้การคุ้มกันของลูกน้อง เขาพุ่งมาถึงตัวข้า "เจียวเจียว หากเจ้าอยากเป็นฮอ งเฮา ข้าก็ยกทัพขึ้นใหม่ก็ได้"

บุรุษผู้ก้าวเข้ามาคือชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ สวมชุดขุนนางชั้นผู้ใหญ่สีน้ำเงินเข้มปักลายกิเลนอย่างสง่างาม แม้จะมีริ้วรอยแห่งวัยปรากฏอยู่บนใบหน้า แต่ก็ไม่อาจปิดบังความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาได้ ดวงตาของเขาคมกริบและเย็นชา แฝงไว้ด้วยความเหนื่อยหน่ายและหงุดหงิด เข าคือ จ้าวหยวนซาน... เสนาบดีฝ่ายขวาแห่งต้าจิง... และเป็นบิดาผู้ให้กำเนิดจ้าวลี่อิง

‘ช่างมากเล่ห์นัก บุรุษผู้นี้ ปฏิเสธข้าแล้วยังเอ่ยขอโทษในความผิดของตนต่อได้ทันที’ “ข้าเป็นเพียงสตรีจากต่างแคว้น มีสิทธิ์อันใดโกรธเคืองแม่ทัพแห่งแผ่นดินได้เล่า”

สตรีน่ารังเกียจแห่งต้าหยวน" อย่าคิดว่าแกล้งตกน้ำแล้วจะเรียกร้องความสงสารจากเสด็จพ่อเพื่อบีบบังคับให้ข้ารับเจ้ามาเป็นพระชายา ชาตินี้ต่อให้เหลือเจ้าเป็นสตรีเพียงคนเดียว ข้าก็ไม่มีทางที่จะ…." “ท่านพล่ามพอหรือยัง” “อะไรนะ” “ข้าถามว่า ท่านพูดพล่ามเพ้อเจ้อเรื่อยเปื่อยเป็นนกแก้วนกขุนทองพอหรือยั ง ถ้าพอแล้วก็เงียบแล้วฟังสักหน่อยเถอะ คิดว่าเป็นองค์ชายแล้วแน่นักหรือ ใหญ่มาจากไหนก็แค่มังกรน้อยลูกของฮ่องเต้ไม่ใช่หรืออย่างไรมีสิทธิ์อันใดมาต่อว่าผู้อื่น...”

คือผู้ชายตรงหน้าฉันคนนี้ ครั้งแรกของฉัน.. คือ จอมทัพ! "..อยะ อยากกลับบ้าน"

"เป็นผู้หญิงของข้าไม่ดีตรงไหนกัน ข้ายินดีเลี้ยงดูเจ้าไปชั่วชีวิต ขอเพียงเจ้าทำตัวดีดี เชื่อฟังข้า ข้าจะบันดาลให้เจ้าทุกอย่าง หึ!!! อีกเดี๋ยวหากเจ้าทนไม่ไหวก็ร้องออกมาดัง ๆ ครวญครางให้สุดเสียง ย่อมมิมีใครกล้าต่อว่าเจ้า" ไป๋มู่หลันลอบสบถด่าทอเขาในใจเป็นพันครั้ง ชนชั้นสูงเป ็นกันแบบนี้หรือ? โรคจิตบ้ากามถึงเพียงนี้เชียวหรือ? "หม่อมฉันไม่อยากเป็นอนุเพคะ หม่อมฉันอยากกลับบ้านเพคะ"

“มันจะดีหรือเจ้าคะ” “มีอะไรดีไม่ดีกันล่ะขอรับ ข้าไม่ใช่พวกคุณชายไม่ได้เรื่องคนเมืองพวกนั้น ข้าเองก็เป็นลูกชาวไร่ชาวนา ชาวบ้านธรรมดา ที่มีพ่อเป็นขุนนางขั้น 7 เท่านั้นเองขอรับ”

เยี่ยนเฟยหยางตะโกนออกมาอย่างไม่ยอม “องค์ชายห้าเป็นถึงบุรุษ เกิดในราชวงศ์ ข้าเป็นเพียงเด็กสาวชาวบ้านจะกล้ากระทำเรื่องเช่นนี้หรือเพคะ” นางเม้มปากแน่นราวกับกำลังถูกรังแก

เขาชี้ตัวเอง และถามเสียงสูงปรี๊ด “ก็นายเป็นผู้ชาย นายน่าจะรู้ดี” “โอ้ยตาย! หล่อนค๊ะ ฉันเป็นตุ๊ด ไอ้เรื่องง้อผัว เอ้ย... ง้อชายน่ะ ตุ๊ดอย่างฉันไม่เคยคิดเยอะ เปย์ไข่ด้วยเงิน”

“ข้าเป็นเจ้าที่” ชายผู้มีหนวดเคราและเรือนผมสีดอกเลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุม