อาชญรีเยนต์ Novels & Stories

“ดี แล้วคนอื่นล่ะ คิดว่ายังไงบ้าง อาร์ตกับขิมมีปัญหาอะไรมั้ย ภานุ ใหญ่ พี่นา ทุกคนพร้อมจะสู้มั้ย สี่สิบห้าวัน ห้าสิบร้าน” ดวงตาคมเข้มมอง ‘อาร์ต’ ดีไซน์เนอร์หน้าตี๋ซึ่งเป็นคู่บัดดี้กับณัฐ ‘ขิม’ สาวทอมบอยหน้าหวานหนึ่งในทีมดีไซน์ที่ลุยงานกับเขามาตั้งแต่เปิดบริษัท ‘ ภานุ’ หนุ่มใต้หน้าเข้มผู้จัดการโรงงานเฟอร์นิเจอร์ ‘ใหญ่’ หนุ่มหล่อเกาหลีเจ้าหน้าที่การตลาดที่ตัวไม่ใหญ่สมชื่อ และ ‘วีนา’ สาวทึนทึกลูกพี่ลูกน้องของเขาที่เข้ามาช่วยดูแลเรื่องบัญชีและการจัดซื้อ เจ้าหน้าที่หลักๆ ของ ‘JINN Design’ มีอยู่เท่านี้

“มึงไม่รู้จักอาเทอร์เพื่อนสนิทกูหรือไงวะ ไปอิตาลีทีไรมึงยังไปพักที่โรงแรมของเขาอยู่เลยทำไมมึงถึงจะไม่รู้จัก” “อาเทอร์งั้นเหรอ” “ใช่ สายฟ้ากับอลินตาเป็นลูกชายของอาเทอร์ทั้งสองคน ส่วนคีรันเป็นคนรักของอลินตามึงเป็นคนนอกมึงมีสิทธิ์อะไรไปฆ่าพวกเขา”

ตัวดำใหญ่น่ากลัวที่ชื่อ “นายหมี!” “อะไรนะแก” เพื่อนถามด้วยความสนใจ “เปล่าๆ” เธอรีบปฏิเสธพลางยิ้มแย้ม ขณะเจ้าคนที่บุกเข้ามาทางหน้าต่างเดินตรงมาหาเธอแล้วนั่งลงข้างๆ “แล้วแกเป็นไงบ้างลิน กับแฟนแกยังโออยู่มั้ย”

ย่อเข่าเล็กน้อยแล้วเสียดสีดุ้นเนื้อตัวเองไปกับกลีบสวาทอวบอูมฉ่ำน้ำของหล่อน “อินทร์จะเรียก อ่า ไอ้เทือก อินทร์ร้อนเหลือเกิน อ่า ไม่ไหวแล้ว ช่วยอินทร์ด้วย”

เพื่อนคนหนึ่งพูดแซว “จีบเลย จีบได้กูเลี้ยงเหล้าปีหนึ่งเลยมึง” เพื่อนคนที่แนะนำให้รู้จักกับปยุดาบอก เพราะรู้ถึงความร้ายกาจของสาวสวยทรงเสน่ห์ที่ชื่อ ปยุดา

เสียงหวานเอ่ยอย่างเย็นชา ดวงตามองคนที่นั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าเรียบเฉย ขณะที่อีกฝ่ายยังคงมีรอยยิ้มกว้าง ไม่สนใจท่าทีขับไล่นั้น อีกทั้งยังแนะนำตัวเองเสร็จสรรพ “แม่นาง ตัวข้าคือคุณชายรองสกุลซู นามว่าซูเจี่ยน” อวิ๋นซือพอจะรู้เรื่องสกุลเดิมของฮูหยินผู้เฒ่าอยู่บ้าง อีกฝ่า ยมีอิทธิพลในลั่วหยางไม่น้อยทีเดียว อือ... ไม่น้อยจริงๆ นั่นแแหละ หากดูจากอาการวางท่าของคนตรงหน้าแล้ว

เท้าเรียวในรองเท้าส้นสูงสีดำออกแรงเหยียบคันสตาร์ตสองสามครั้งเพื่อติดเครื่องยนต์รถจักรยานยนต์ญี่ปุ่น มือก็บิดคันเร่งอย่างแรง ให้รถกระชากตัวออกไปด้วยความฉุนเฉียว ไม่สนใจว่าอาจจะมีสายตาของใครลอบมองออกมาจากในตัวคฤหาสน์บ้าง นาทีต่อมา รถแอสตัน มาร์ติน สีบรอนซ์เงินก็แล่นสวน เข้ามาจากเส้นทางเดียวกัน ก่อนจะค่อยๆ ชะลอตัวและเคลื่อนไปหยุดสนิทใต้ซุ้มไม้เลื้อยอันเป็นสถานที่จอดประจำ

จีมือซ้ายเจ้าของกาสิโนแห่งนี้โคลงขอโทษผู้เป็นนาย ก่อนจะเห็นการพยักหน้าตอบรับแบบส่ง ๆ จากเขา ฮาร์น คณาธิป วิระโภคิน หรือที่คนพื้นที่รู้จักกันดีในชื่อ ‘เสี่ยฮาร์น’ เจ้าพ่อเงินกู้ดอกมหาโหด รวมทั้งเจ้าของคลับกาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ

“เจ็บมากเราเจ็บมาก” เฟียรวิญช์จับเท้าพลิกเพียงเล็กน้อยไม่เคยมองว่ามันผิดรูปหรืออะไรที่ยอดเยี่ยมที่สุดแพลง “แล้วทำไมตัวถึงได้เลอะแบบนี้”

หญิงสาวเอ่ยแนะนำตัวก่อน “ผมธีโอ.. ยินดีที่ได้รู้จักครับ” “ยินดีค่ะ ว่าแต่ว่าคุณมาร่วมยินดีกับคุณลุงหรือคะ”