เซ็ตตัวละครของเรื่อง 'มาเฟียใจร้าย กับ เด็กน้อยผู้ใสซื่อ' ทำให้ใจเต้นทุกครั้งที่พลิกหน้าแรก
ตัวละครหลักในเรื่องนี้มีสองเสี้ยวที่ชัดเจน: มาเฟียหนุ่มผู้ถูกขีดเส้นด้วยความเย็นชาและความโหดร้ายภายนอก กับเด็กน้อยผู้ใสซื่อที่เหมือนแสงเล็ก ๆ ทะลุผ่านความมืด ทั้งสองไม่ได้เป็นแค่ภาพสัญลักษณ์ของคาแรกเตอร์ แต่เป็นแรงขับเคลื่อนของพล็อต เมื่อมาเฟียถูกบังคับให้รับผิดชอบเด็กคนนั้น ความแข็งกร้าวด้านนอกเริ่มมีรอยแตกจากการดูแลและความผูกพันที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น
ในมุมมองของฉัน เสน่ห์ของตัวละครอยู่ที่ความสมดุลระหว่างอดีตที่ฉุดรั้งมาเฟียกับความบริสุทธิ์ที่ไม่รู้จักคำว่าแค้นของเด็กน้อย ฉากสำคัญที่ทำให้ความสัมพันธ์เปลี่ยนรูปคือช่วงเวลาที่มาเฟียปกป้องเด็กจากอันตรายเล็ก ๆ น้อย ๆ นั่นไม่ใช่แค่การปกป้องทางกาย แต่มันคือการปกป้องพื้นที่ทางใจ ที่ทำให้ตัวละครสองคนเติบโตไปพร้อมกัน เหมือนภาพคล้าย ๆ กับความสัมพันธ์ใน 'Kuroshitsuji' แต่สัมผัสทางอารมณ์ต่างกันอย่างเห็นได้ชัด มันไม่ใช่แค่เรื่องของความแข็งกระด้าง versus ความอ่อนโยน แต่เป็นการค้นพบตัวเองผ่านผู้อื่น ซึ่งทำให้เรื่องนี้ยังคงติดอยู่ในความคิดของฉันนานหลังจากวางหนังสือจบลง