รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร นิยาย & เรื่องราว

แต่ด้วยประสาทสัมผัสที่เฉียบไว เธอถีบสวนเข้าที่ท้องของรุ่นพี่คนนั้นเต็มแรงจนกระเด็นลงไปนอนกับพื้น ขณะเดียวกันหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ คีตะและภูผากำลังเดินคุยกันลงมาเรื่องโปรเจกต์ที่ได้รับมอบหมายจากอาจารย์ เพื่อนร่วมรุ่นคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาทั้งคู่

"เอกสารงานบริษัทเหรอ นายเรียนวิศวะแล้วเกี่ยวอะไรกับงานบริหารล่ะ" "เพราะผมเลือกเรียนวิศวะเลยจำต้องเรียนการบริหารจากประสบการณ์จริงแทน เป็นผมมันไม่ง่ายเลยนะครับ พี่ก็อย่าใจร้ายกับผมมากนักยอมรับความรู้สึกผมสักทีเถอะ~"

ใบเฟิร์นเอ่ยถามพร้อมกับชะโงกหน้ามองไปทางคณะวิศวะที่อยู่อีกฝั่งซึ่งตอนนี้มีรุ่นพี่กำลังคุยกับรุ่นน้องอยู่เช่นกัน ยังพูดคุยกันไม่เสร็จ และดูเหมือนว่าทางนั้นจะยังไม่จบง่ายๆ เพราะดูเหมือนจะมีปัญหาเกิดขึ้น อย่างที่รู้กันว่าคณะวิศวะขึ้นชื่อเรื่องความโหดและเรื่องการจัดการน ้องให้อยู่หมัดที่สุด ใบเฟิร์นที่เห็นแบบนั้นจึงเกิดอาการขนลุกสู้ขึ้นมา ก่อนจะหันไปทางพราวฟ้าอีกครั้ง ซึ่งเป็นจังหวะพอดีกับที่พราวฟ้าตอบพอดี

วิศวกรรมศาสตร์คณะที่ว่ากันว่ามีแต่คนหล่อเท่เถื่อนดิบถ่อยน่าเกรงขาม นักศึกษาตัวสูงใหญ่หน้าโหดแบกไม้ทีไปมหาลัยเป็นกลุ่มแก๊ง เดินไปทางไหนก็มีแต่คนหลบตาเกรงบารมีเสื้อช็อปและใบหน้าโหดเถื่อนสุดแสนเย็นชา เย็นชา. ..ชา ถ้าถามว่าวิศวะยานยนต์รุ่นนี้ใครคือตัวตึงที่สุดของรุ ่นบอกเลยว่ากินกันไม่ลงตีคู่กันมาสูสีคู่คี่แม้ต่างชนชั้นวันนะอยู่คนละแวดวงสังคมแต่ความดุเดือดในการแย่งชิงตำแหน่งเคะที่เลิศที่สุดของรุ่นควรค่าแก่การเป็นเมียผู้นั้นยิ่งใหญ่นัก

แค่คิดว่าต้องมีวิชาที่ต้องตัดกับวิศวะแล้วยังตัดแบบอิงกลุ่มอีก เท่านั้นก็เรียกว่าความบรรลัยได้มาเยือนสามสาวสุดสวยแห่งคณะวิทยาแล้ว พวกเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้วิชานี้มันเรียนแล้วได้ใช้ไหม แต่ที่แน่ ๆ มันยากฉิบหาย “วันนี้รุ่นพี่วิศวะมาเรียนด้วยนะ มีบางคนที่ดรอปเรียนไปแล ้วมาลงปีนี้กับพวกเรา คาดว่าเขากินหมูแน่นอน”

“ไม่ไปครับ พี่มีธุระกับเพื่อนพวกเราหน่อย” เนตรและทรายหันมามองอันตรา ที่ยืนก้มหน้าอยู่ข้าง ๆ รุ่นพี่วิศวะอีกคน เขาก็เป็นหนึ่งในจตุรเทพของวิศวะเหมือนกัน แต่เขากับอันตรา.... “นี่มัน...อะไรกันละเนี่ย”

อย่างที่รู้กันว่าคณะวิศวะเป็นที่เลื่องลือในเรื่องของการรับน้องโหด พี่ในเอกคือโหด ดุ และใช่พวกเขาดุดันแบบไม่เกรงใจใครหนึ่งในนั้นก็คือพี่เธียร รองเฮดว้ากของคณะนั้น ทุกครั้งที่พี่ๆ เรียกรวมพวกฉันเพื่อพบปะกันก็จะบังเอิญกับคณะของพี่เธียรเรียกรวมน้องๆ ของคณะตัวเองเหมือนกัน ฉันเลยได ้เห็นมุมนิ่งๆ แต่น่ากลัวของเขาตลอด โดยเฉพาะสายตานั้นเวลาที่มองรุ่นน้องของพวกเขา

หนุ่มลูกครึ่งเหลือบตามองหนุ่มหล่อลูกเสี้ยวที่เดินมานั่งลงบนโซฟาอีกตัวด้วยสายตากล่าวหา ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเขาเกลียดมากแค่ไหนยังจะมาถามกันให้โมโหอีก “ผมจบวิศวะนะครับคุณทิว ไม่ใช่บริหาร” “ฉันก็จบวิศวะเหมือนกัน” คนเป็นเหมือนน้องไม่ยอมแพ้ เป็นพี่แค่ปีสองปีคิดว่าเข าจะลงให้ง่ายๆ นั้นไม่มีทางอยู่แล้ว เพราะแก่กว่านี้อย่างวิชัย ตติยะยังแทบไม่เห็นหัว เรฟอดส่ายหน้าไม่ได้

"เขาคือพี่ของเธอเหรอ" "ก็ไม่ใช่พี่ชายแท้ ๆ หรอก เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน คนที่เรียนวิศวะที่ฉันเคยพูดให้ฟังบ่อย ๆ ไง" "....."

จากนั้นก็พูดต่ออย่างเป็นกันเอง “ฉันเป็นน้องสาวของพี่โซ่” ชื่อของพี่โซ่ทำให้ทุกคนเลิกคิ้ว หญิงสาวเอียงหัวถาม “ถ้าจะไปคณะวิศวะ ไปด้วยกันไหม”