อันธพาล Novels & Stories

ก๊อก ก๊อก ฟรืด ฟรืด "เฮียมีคนมาขอพบครับ เขาบอกว่ามาจากบริษัทนำเข้าอะไหล่รถบิ๊กไบค์"ธีร์วิ่งขึ้นมาจากด้านล่างมารายงานเจ้าของร้าน "อื่อ ไปพาเขาขึ้นมา"

ผ่านเหตุการณ์ชุลมุนไปแล้วพริกแกงที่เมื่อได้สติก็รีบร้องเรียกหาเพื่อนรัก เธอลนลานมองไปรอบๆกาย แต่ก็ไร้วี่แววแป้งปั้น เห็นเพียงรองเท้านักเรียนข้างเดียวที่วางอยู่บนฟุตปาธ เธอรีบคลานไปหยิบรองเท้าเพื่อนแล้วลุกขึ้นยืนก่อนจะมีคนมาช่วย "ป้าเห็นเพื่อนหนูถูกไอ้พวกอันธพาลนั้นล ากตัวไป" หัวใจดวงน้อยเหมือนหยุดเต้นทันทีที่ได้ฟังแบบนั้น "แป้งปั้น.."

เขารู้ว่ามะลิจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เพราะไอ้คนที่มันใช้วิธีนี้มันย่อมมีจุดประสงค์เดียว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ปล่อยให้เมียรักผจญกรรมตามลำพังไม่ได้ เขาต้องพาเมียกลับมา “และของที่มันใช้น่ะ ไม่ใช่น้ำมันพรายธรรมดา แต่เป็นน้ำมันพรายเจ็ดป่าช้าจากผีตายทั้งกลม แค่โดนไปครั้งเดียวก ็ล้างอาถรรพ์กันแทบไม่หมดอยู่แล้ว แต่หากโดนซ้ำๆ ได้กลับมาก็คือคนบ้าบอดีๆ นี่แหละ”

ชุดเข้าไร่ของออโต้ดูน่ารัก เป็นเอี๊ยมเหมือนชาวไร่ญี่ปุ่น มีหมวกซาลาเปา* ผ้าพันคอปิดกันแดด กางเกงยีนน้ำเงิน รองเท้าบูท *หมวกชาวไร่ที่เป็นที่นิยมและใช้กันอย่างกว้างขวาง เรียกว่า "หมวกซาลาเปา" (Sala Pao Hat) นิยมใส่ทำงานในนาหรือสวน หรืออาจเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "หมวกไทย”

ไฟสั่ง ลูกน้องของไฟทำตามคำสั่งทันที ไม่นานเขาก็ได้ชื่อคนส่งของมา “ได้แล้วครับ ชื่อ ‘ณรงค์’ เคยเป็นพนักงานส่งของบริษัทแห่งหนึ่ง ปัจจุบันไม่ได้อยู่กับบริษัทไหนแล้วครับ แต่ยังรับงานส่งของอยู่”

__________ การอยู่ร่วมกันของศัตรูนั้นเป็นไปอย่างกระอักกระอ่วน ผกากรองเป็นสตรีที่แปลกอยู่อย่าง วิถีของนางนั้นช่างไม่ผสมกลมกลืนเอาเสียเลย นางชอบแต่งตัวจัดจ้าน เสื้อผ้าหน้าผมแบรนด์เนมตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ทว่ากลับชื่นชอบธรรมชาติและทุกสิ่งอันที่มาจากธรรมชาติ ชอบอาหารที่ปรุงสดใหม่

ระหนก “พี่ธีโอขา ชีวาเจ็บ..” หญิงสาวเว้าวอนอย่างน่าสงสาร “ชีวาจ๋า...เจ็บนิดเดียวคนดี ต่อไปมันจะไม่เจ็บ เชื่อพี่นะครับ..” ธีโอลูบเรือนผมยุ่งเหยิงเบาๆ แล้วเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มใสก่อนจะก้มลงจุมพิตเรียวปากเห่อบวมฉ่ำหวานอย่างเร่าร้อน และพยายามหักห้ามความต้องการที่พลุ่งพล่านข องตนไว้ก่อนเพื่อให้เธอไว้เนื้อเชื่อใจเขาอีกครั้ง

ตอนที่ 1 เพี๊ยะ!!! เสียงฝ่ามือใหญ่ของท่านนายพลดรุณกระทบลงบนผิวแก้มของรติวรรธน์ลูกชายคนเล็กที่พึ่งเดินทางกลับมาจากกรุงมิลาน ประเทศอิตาลี ดังสนั่นคับคฤหาสน์ ใบหน้าของผู้เป็นพ่อแดงก่ำด้วยโทสะ ขณะที่นางชนิสาผู้เป็นมารดาร้องไห้ออกมาด้วยความตกใจ รีบเข้าไปดึงลูกชายออกห ่าง

ป้าร้านขายหมูรีบเรียกลุงผ่าฟืน เจ้าของร้านซาลาเปา และคนอื่นๆในตลาด เตรียมจะหยิบอาวุธมาช่วยเลี่ยหยาง แต่ทันใดนั้นก็มีชายร่างเล็กแทรกขึ้นมายืนด้านหน้า ผิวขาวซีดไร้ชีวิตชีวา ดวงตาแฝงความเจ้าเล่ห์และความเศร้า เสื้อคลุมของเขาเป็นผ้าสีหม่น ดำสนิท มีลวดลายประดับ เป็นชุด ขันทีในวังหลวง เขาคือขันทีอาวุโสสุ่นนั่นเอง "ไป๋เยว่หลิงรับราชโอการ!"

หนุ่มสาวช่วยกันถอดเสื้อผ้าเหวี่ยงโยนกระจัดกระจาย มารียันถูกอุ้มมาวางเป็นตุ๊กตาผิวขาวแดงระเรื่ออยู่บนโซฟา เพียงบั้นท้ายแตะหนังแท้จากอิตาลี ร่างบางก็กระเด้งขึ้นหันหลังให้เขา ไม่ใช่ปฏิเสธแต่เป็นการเชิญชวนให้สัมผัสด้านหลัง กายทิ้งตัวลงคุกเข่า กดใบหน้าตวัดลิ้นไปทั่วบ ั้นท้ายขาวๆ รอยแส้หายไปแล้ว จึงบีบก้นสวยๆ หนักหน่วงเป็นรอยแดงห้านิ้ว เห็นรอยนั้นกายก็กระแทกลมหายใจอย่างรุนแรง ความรู้สึกคล้ายสัตว์ป่าผู้หิวโหย เห็นเหยื่ออันโอชะรวยระรินอยู่ตรงหน้าก็อยากฉีกทึ้งแล้วกลืนกินเธออย่างมูมมาม