แม่มด / พ่อมด Novels & Stories

“ที่พูดมานี่แน่ใจใช่ไหมไม่ใช่ว่าวันนี้รับปากน้าเป็นอย่างดีแต่พอเอาเข้าจริงหลานสาวของน้าถูกเฉดหัวออกจากบ้านจนวิ่งกลับมาหาน้าแทบไม่ทันนะ เอ๊ะ หรือน้าจะดูละครมากไปหน่อยยุคนี้คงไม่มีแม่ผัวที่ใจร้ายเหมือนแม่มดหรอกจริงไหม” คำว่าแม่มดทำให้รามสูรรู้สึกเสียวสันหลังอย่างบอกไม่ถูกก่อนที่ เขาจะรีบส่ายหน้าปฏิเสธข้อกล่าวหาแทนมารดาทันทีโดยที่รามสูรไม่รู้เลยว่ามารดาของเขานั้นแท้ที่จริงแล้วร้ายยิ่งกว่าแม่มดเสียอีก

ทันใดนั้น เด็กสาวก็ได้ยินเสียงเรียกเธอจากเงามืด เธอหันไปเห็นร่างหนึ่งยืนอยู่ในระยะไกล สวมเสื้อคลุมสีเข้มและถือไม้เท้าตะปุ่มตะป่ำ ร่างนั้นกวักมือเรียกเธอ และเด็กสาวรู้สึกถูกบังคับให้ทำตาม “มานี่สิ แม่หนู มาหาฉันตรงนี้” เมื่อเธอเดินเข้าไปใกล้ เด็กสาวเห็นว่าร่างนั้นเป็น แม่มด มีผมยาวสีขาวและดวงตาสีฟ้าใส แม่มดพูดกับเธอด้วยเสียงต่ำแหบพร่า บอกเธอถึงอันตรายที่แฝงตัวอยู่ในเมืองและความลับที่ซ่อนอยู่ เด็กสาวฟังอย่างตั้งใจ หัวใจเต้นแรงด้วยความกลัวและตื่นเต้น

คุณพ่อมดดำถาม "แน่นอนว่ารู้ว่าศาสนาแม่มดเป็นลัทธิอันดับหนึ่งของโลก มีอิทธิพลมาก เทียบได้กับสมาคมโลกในจงโจวและนิกายดาบนอกอาณาเขต เป็นการดํารงอยู่ที่ทําให้คนพูดถึงการเปลี่ยนสีของเสือ" เซียวหงเย่พูดอย่างต่อเนื่อง ศาสนาแม่มด เป็นนิกายที่ลึกลับมาก

เก้าเทียนรุ่ยขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อรู้สึกว่ากำลังถูกจับตามอง “เอ้อร์เอ๋อร์มิได้มีเรื่องอื่นใดปกปิดแม่อยู่ใช่ไหม” ท่านแม่มิได้ฉลาดหรอก เพียงแค่...เมื่อเคยพบเจอกับเรื่องร้ายมาก่อนและยังจะมีความรักและห่วงใยในตัวบุตรชายคนนี้จนก่อเกิดเป็นความวิตกกังวล

ในอดีตนั้นมารดาของนาง คือหัวหน้าหน่วยปีศาจหลวง เมื่อเกิดความรักกับบิดา จนก้าวสู่ตำแหน่งมารดาแผ่นดิน ทุกอย่างที่คิดว่าราบรื่นกลับไม่เป็นเช่นนั้น การรับสนมเข้าวังเพื่อเป็นฐานอำนาจของบัลลังก์มังกร กลับนำพาความตายมาสู่มารดาของนาง คำขอสุดท้ายก่อนสิ้นใจที่มารดาได้เอ่ยกับบิดาของนาง นั่นคืออิสระของนางและน้องชาย แลกกับการที่นางกลายเป็นปีศาจหลวงสืบต่อมารดา

ราชายกมือรับไหว้ด้วยความงงงวยว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน ทำไมแม่ของเขาถึงได้ดูสนิทสนมกันเหลือเกิน "ทำไมเรียกพี่ราชาเขาแบบนั้นหนูดอกฟ้า เรียกพี่ราชาแม่ดูว่ามันเหมาะสมมากกว่านะ ส่วนราชาก็เรียกหนูว่าน้องดอกฟ้าแม่ว่ามันเข้ากันดีที่สุด"ดอกฟ้าหันไปมองหน้าผู้เป็นมารดาของตัวเองเพื่อขอคำ ปรึกษา

หนิงเยี่ยหงเริ่มงอแง “พี่รองหาท่านแม่” หนิงไท่ซานหรือแม่ทัพสวรรค์งอแง

เขาชักอยากรู้เรื่องราวของครอบครัวเจ้าหนูนี่ขึ้นมา “แม่จ๋าบอกว่าพี่ไม้มีพ่อคนเดียว ลุงปอนด์เป็นลุงไม่ใช่พ่อ พี่ไม้เคยเรียกลุงปอนด์ว่าพ่อ แม่จ๋าไม่ยอมให้เรียกบอกว่า พ่อมีคนเดียวอยู่บนสวรรค์นู่น ห้ามเรียกคนอื่นว่าพ่อ” “แม่นายสอนดีนี่ คนเรามีพ่อแม่ได้คนเดียว อย่าไปเรียกใครมั่ว ซั่ว”

แม่มาหาฉันที่บ้านทุกวันในช่วงเย็นท่านจะคอยทำอาหารบำรุงมาให้คือทั้งแม่ทั้งหม่าม๊าแพรวท่านทั้งสองจะคอยดูแลเรื่องของบำรุงร่างกายทุกอย่างอะไรดีก็จะสรรหามาให้ฉันทานตลอด ส่วนพ่อของฉันกับพ่อของพอสตอนนี้ท่านทั้งสองก็ตระเวนไปตามวัดต่างๆที่ดังๆเพื่อหาฤกษ์คลอดและหาชื่อที่เป ็นมงคลให้กับหลานๆ คือเห่อกันทั้งคุณปู่คุณย่าคุณตาคุณยายเลยค่ะ ฉันดีใจที่ทำให้ทุกคนมีความสุข พอส... "มึงนี่นะไอ้พอสตอนวันแต่ง บอกจะไม่แตะต้องพี่กูไม่รักพี่กูแต่แม่งแต่งไม่ทันไรทำพี่กูท้องได้สี่เดือนแล้ว" "ซันมึงจะไปแซวพอสมันทำไมหรืออิจฉา"

ดวงตาฉันสว่างเรืองแสงสีเงินอ่อน — คาถาที่แม่เคยสอนผุดขึ้นมาจากความทรงจำ “Sanguis primae... Lunae lumen… consentiant…” “โลหิตแห่งแม่มดแรกกำเนิด — แสงจันทร์เอ๋ย จงเปิดทางสู่พันธะศักดิ์สิทธิ์…” พื้นดินใต้เท้าสั่นสะเทือน สายลมเปลี่ยนทิศ