ลิขิตรักเจ้าสาวตาบอด Novels & Stories

ดวงตาคมกริบคู่นั้น เป็นดวงตาคู่เดียวกันกับคนที่อยู่ตรงหน้าเธอไม่มีผิดเพี้ยน ใบหน้าของนักรบโบราณซ้อนทับกับใบหน้าของกันต์ธีร์อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แววตาที่มองมานั้นท่วมท้นไปด้วยความภักดี ความอาทร และความรักที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหยั่งถึง ในภาพนิมิตนั้น มือกร้านของเขา กำลังยื่นมาสัมผัสแก้มของสตรีในชุดผ้าทอสีคราม.... ซึ่งเธอรู้โดยสัญชาตญาณว่าคือตัวเธอเองในอดีตชาติ! “อ๊ะ!”

บนโลกใบนี้ มีโรคชนิดหนึ่งที่แม้แต่ตำรายาโบราณนับพันเล่มก็ไม่อาจรักษาได้ โรคนั้นคือความรักที่หยั่งรากลึกลงในจิตวิญญาณ และเขาก็คือผู้ที่ยินยอมพ่ายแพ้ต่อโรคนี้ด้วยความเต็มใจ หากย้อนเวลากลับไปในวันวิวาห์ เขาจำได้ดีถึงความกรุ่นโกรธในอกเมื่อรู้ว่าตระกูลหลินเล่นตล กตลบลวง สลับเปลี่ยนตัวเจ้าสาวโดยส่งแฝดผู้พี่ขี้โรคที่ถูกทอดทิ้งไว้ท้ายจวนขึ้นเกี้ยวแต่งงานมาแทนบุตรสาวคนโปรด

ป้าฮวาลุกขึ้น เดินไปหยิบยาเม็ดหนึ่งจากลิ้นชัก ละลายในน้ำ แล้วยื่นให้ฉัน "ลูกสาว จะช่วยพี่สาวเธอหรือเปล่า อยู่ที่เธอแล้วล่ะ" ฉันจ้องแก้วน้ำ "นี่มันอะไรคะ?" "ตาเธอสวยเกินไป ถ้าต้องควักออกคงน่าเสียดาย นี่คือตัวยาที่จะทำให้ตาบอดโดยไม่ต้องมีแผลภายนอก" เธอเว้นจังหวะ แล้วพู ดต่อ "เธอเต็มใจจะเป็นหญิงตาบอดที่อายุน้อยที่สุดของตึกนี้หรือเปล่าล่ะ?"

เธอมีความลับบางอย่างที่ปกปิดไม่ให้พ่อบุญธรรมของเธอรับรู้ เพราะเธอต้องการให้เขามองเห็นว่าเธอเป็นเด็กน่ารักใสซื่อ อย่างที่เธอสร้างภาพลักษณ์นั้นให้เขาเห็นอยู่ตลอด (สมาชิก onlyfan ตัวยง)

“ด่านนี้ง่าย ๆ ค่ะ พิสูจน์รักแท้...ตะโกนว่ารักรวิให้เจ้าสาวได้ยินก็พอ” “ฮะ...ให้เจ้าสาวได้ยิน” เจ้าสาวอยู่ในห้องซึ่งเก็บเสียงแล้วจะได้ยินไหม แต่ว่าคนใจสู้อย่างพันแสงหรือจะยอม เขาตั้งชื่อลูกสาวไว้แล้วนะ จะมายอมให้กับด่านง่อย ๆ แบบนี้ได้ยังไง พันแสงรักรวิที่สุดในโลก!!!!

เสียงหวานพึมพำออกมาอย่างเลื่อนลอย นัยน์ตาของแบล็กโรสฉายแววสิ้นหวังเป็นครั้งแรก "เมื่อคืน… เขาให้ฉันเซ็นเอกสารพวกนั้นผ่านระบบสแกนม่านตาและลายนิ้วมือดิจิทัล… แถมกล้องวงจรปิดในห้องนอน ก็บันทึกภาพตอนที่ฉันยิ้มและจูบเขาด้วยความเต็มใจเอาไว้หมดแล้ว… ในสายตากฎหมาย ฉันคือภรรยาที่สมรู้ร่วมคิดกับสามีอย่างเต็มใจค่ะ" ไพ่ใบสุดท้ายของเสิ่นเหยียนเฉิน… คือการใช้ 'ความรักจอมปลอม' ที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกเขา กลับมาเป็นเชือกแขวนคอเธอเอง! เวลาเดียวกัน ณ ห้องสอบสวนพิเศษ กรมสอบสวนคดีระหว่างประเทศ (DSI)

ไท่เฟยหันไปสบตาหลินหว่าน แววตาที่ส่งมาเต็มไปด้วยคำขู่แกมบังคับ "พระชายาหลิน... เจ้าเป็นถึงภรรยาเอกของหลี่เฉิง เป็นหน้าเป็นตาของจวนอ๋องและตำหนักข้า ขอให้เสียงพิณของเจ้าในค่ำคืนนี้ ช่วยปัดเป่าสิ่งอัปมงคลและความขุ่นข้องหมองใจเมื่อครู่ทิ้งไป... ขอให้เจ้าบรรเลงเพลงที่แสดงถ ึง 'ความรักและความภักดี' ที่เจ้ามีต่อสามี ให้ทุกคนได้ประจักษ์เถิด"

“เอ๊ะ! จริงด้วย ข้ายังไม่ได้เห็นใบหน้านางชัดๆ เลยสักคราว นางเอาแต่อ้างว่าเป็นธรรมเนียมของเผ่าที่ไม่อาจจะเปิดหน้าให้บุรุษเห็นได้ หากว่าความจริงนางขี้ริ้วขี้เหร่ล่ะก็ มิใช่ว่าข้าได้ภรรยาทั้งทีทั้งพิการทั้งขี้ริ้วหรอกหรือ?” ลี่เทียนเป่ามองซ้ายมองขวาก่อนจะกัดฟันพูดกับสหา ย “เหล่าจี การที่เจ้าได้รับสมรสพระราชทานครั้งนี้ก็ไม่นับว่าเสียเปรียบหรอกกระมัง เดิมเจ้าก็มีอาการบาดเจ็บนั่นอยู่แล้ว เจ้าแต่งกับนางที่เป็นคนพิการก็ไม่ต้องร่วมรัก ดีแล้วจะได้ไม่มีผู้ใดรู้ความลับของเจ้า”

เขายกมือเบรกขัดจังหวะ “พอดีฉันไม่ได้โง่ แค่มองตาเธอกับไอ้ปกรณ์ฉันก็รู้แล้วว่าเธอกับมันรักกันขนาดไหน แต่เอาเถอะ ความรักมันห้ามกันไม่ได้ และต่อไปฉันก็จะไม่ห้ามแล้วด้วยเพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน” “คุณฟังก่อน…” “แต่ขอเธออย่างนึงเถอะ อย่าไปทำอะไรที่มันอุจาดตาให้ชาวบ้านเขาเห ็นอีก ถ้าจะพลอดรักกันครั้งหน้าช่วยหาที่ลับตาคนหน่อย เวลาคนเขานินทาฉันก็โดนไปด้วยเพราะฉันยังเป็นเจ้านายเธอ โอเคนะ…หวังว่าเธอจะเข้าใจ”

จางเย่วฉินเอ่ยแทรกขึ้น “ถูกต้อง! แต่เพราะด้วยความดีของสตรีแซ่ฉู่ที่เฝ้าคอยดูแล ปรนนิบัติสามีพิการตาบอดด้วยความเอาใจใส่มาโดยตลอดทำให้คุณชายฮัวหลงรักนางและยอมเปิดเผยความจริงว่าแท้จริงแล้วไม่ได้ตาบอด อันที่จริงจะไม่เกิดเรื่องขึ้นเลยหากคุณหนูตัวจริงไม่ไปเห็นค ุณชายฮัวด้วยความบังเอิญ พอนางเห็นสามีที่จะต้องแต่งงานด้วยเต็มไปด้วยความสง่างาม และไม่ได้พิการตาบอดดั่งคำร่ำลือ จึงทำให้เกิดหลงรักทันทีและบังเกิดแรงริษยาขึ้นมาทันใด นางจึงหวนกลับมาร้องเรียนและฟ้องร้องต่อกรมอาญา”จ้าวซือเค่อพูดพลางส่ายหน้าไปมาติดต่อกันพร้อมถอนหายใจ