ลิขิตรักเจ้าสาวตาบอด Novels & Stories

“ข้าเองก็ของสาบานว่าหัวใจนี้จะมีท่านเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว เจียงอี้หานข้ารักท่าน” เจ้าบ่าวค่อย ๆ อุ้มตัวเจ้าสาวไปที่เตียง มือของนางยังถือปิ่นเงินที่เขามอบให้อยู่ในมือและเอาวางไว้ที่ข้าง ๆ หมอน ม่านรอบเตียงค่อย ๆ ถูกดึงลงมาปิดบังคู่แต่งงานใหม่พร้อมกับบทเพลงรักที่ทั้งสองกำ ลังจะพร่ำบอกกันทั้งค่ำคืนส่งตัวนี้เพื่อยืนยันความรักที่ยังโอบล้อมทั้งคู่นับจากนี้ไปตลอดกาล……. จบบริบูรณ์

ตาบอดที่มองพวกเจ้าเป็นศัตรูมาโดยตลอด ​จ้าวหลิงเซียวหลับตาลงช้าๆ ซุกใบหน้าที่มีขนฟูฟ่องเข้ากับฝ่ามือของสตรีโฉมงามอย่างแนบแน่น คล้ายกับต้องการปลอบประโลมหยาดน้ำตาของนาง ทว่าในใจของบุรุษผู้กุมอำนาจล้นฟ้า กลับให้คำสัตย์สาบานที่หนักแน่นยิ่งกว่าราชโองการใดๆ ​ตาเฒ่าเ� �ิ่น ท่านวางใจเถิด... เปิ่นหวังขอสาบานด้วยชีวิต ว่าจะไม่มีวันข่มเหงรังแกแก้วตาดวงใจของท่าน และจะไม่มีวันปล่อยให้ผู้ใดบนแผ่นดินนี้ มาทำให้นางต้องหลั่งน้ำตาได้เป็นอันขาด!

ไท่เฟยหันไปสบตาหลินหว่าน แววตาที่ส่งมาเต็มไปด้วยคำขู่แกมบังคับ "พระชายาหลิน... เจ้าเป็นถึงภรรยาเอกของหลี่เฉิง เป็นหน้าเป็นตาของจวนอ๋องและตำหนักข้า ขอให้เสียงพิณของเจ้าในค่ำคืนนี้ ช่วยปัดเป่าสิ่งอัปมงคลและความขุ่นข้องหมองใจเมื่อครู่ทิ้งไป... ขอให้เจ้าบรรเลงเพลงที่แสดงถ ึง 'ความรักและความภักดี' ที่เจ้ามีต่อสามี ให้ทุกคนได้ประจักษ์เถิด"

พฤกษ์ยื่นมือไปรับมือนิ่มของเจ้าสาวมากุมเอาไว้ นิ่มอนงค์ทำท่าจะสะบัดแต่เขากลับดึงเธอไปกอดและหอมแก้มเสียฟอดใหญ่ “อุ๊ย!” แขกเหรื่อในงานต่างอมยิ้มในการกระทำของเจ้าบ่าว นิ่มอนงค์หน้าแดงจัด แม้จะตาบอดแต่ก็รู้ดีว่าเขาทำอะไรกับเธอบ้าง แทนที่เขาจะอายที่มีเจ้าสาวตาบอดแต่กลับท ำอะไรห่ามๆ เอากับเธอ กลายเป็นเธอเองที่อายแทน

“ด่านนี้ง่าย ๆ ค่ะ พิสูจน์รักแท้...ตะโกนว่ารักรวิให้เจ้าสาวได้ยินก็พอ” “ฮะ...ให้เจ้าสาวได้ยิน” เจ้าสาวอยู่ในห้องซึ่งเก็บเสียงแล้วจะได้ยินไหม แต่ว่าคนใจสู้อย่างพันแสงหรือจะยอม เขาตั้งชื่อลูกสาวไว้แล้วนะ จะมายอมให้กับด่านง่อย ๆ แบบนี้ได้ยังไง พันแสงรักรวิที่สุดในโลก!!!!

“จะสำเร็จหรืออินเหยา” ปี้ถังไม่คิดว่านี่จะตบตารุ่ยอ๋องได้ “เจ้าไม่เคยได้ยินหรือว่า คนมีความรักมักตาบอด” เพราะโลกที่ผ่านมาของนางตามืดบอดเพราะความรัก จึงทำให้ไม่อยากมีความรักอีกครั้งในโลกนี้

“เอ๊ะ! จริงด้วย ข้ายังไม่ได้เห็นใบหน้านางชัดๆ เลยสักคราว นางเอาแต่อ้างว่าเป็นธรรมเนียมของเผ่าที่ไม่อาจจะเปิดหน้าให้บุรุษเห็นได้ หากว่าความจริงนางขี้ริ้วขี้เหร่ล่ะก็ มิใช่ว่าข้าได้ภรรยาทั้งทีทั้งพิการทั้งขี้ริ้วหรอกหรือ?” ลี่เทียนเป่ามองซ้ายมองขวาก่อนจะกัดฟันพูดกับสหา ย “เหล่าจี การที่เจ้าได้รับสมรสพระราชทานครั้งนี้ก็ไม่นับว่าเสียเปรียบหรอกกระมัง เดิมเจ้าก็มีอาการบาดเจ็บนั่นอยู่แล้ว เจ้าแต่งกับนางที่เป็นคนพิการก็ไม่ต้องร่วมรัก ดีแล้วจะได้ไม่มีผู้ใดรู้ความลับของเจ้า”

เขายกมือเบรกขัดจังหวะ “พอดีฉันไม่ได้โง่ แค่มองตาเธอกับไอ้ปกรณ์ฉันก็รู้แล้วว่าเธอกับมันรักกันขนาดไหน แต่เอาเถอะ ความรักมันห้ามกันไม่ได้ และต่อไปฉันก็จะไม่ห้ามแล้วด้วยเพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน” “คุณฟังก่อน…” “แต่ขอเธออย่างนึงเถอะ อย่าไปทำอะไรที่มันอุจาดตาให้ชาวบ้านเขาเห ็นอีก ถ้าจะพลอดรักกันครั้งหน้าช่วยหาที่ลับตาคนหน่อย เวลาคนเขานินทาฉันก็โดนไปด้วยเพราะฉันยังเป็นเจ้านายเธอ โอเคนะ…หวังว่าเธอจะเข้าใจ”

จางเย่วฉินเอ่ยแทรกขึ้น “ถูกต้อง! แต่เพราะด้วยความดีของสตรีแซ่ฉู่ที่เฝ้าคอยดูแล ปรนนิบัติสามีพิการตาบอดด้วยความเอาใจใส่มาโดยตลอดทำให้คุณชายฮัวหลงรักนางและยอมเปิดเผยความจริงว่าแท้จริงแล้วไม่ได้ตาบอด อันที่จริงจะไม่เกิดเรื่องขึ้นเลยหากคุณหนูตัวจริงไม่ไปเห็นค ุณชายฮัวด้วยความบังเอิญ พอนางเห็นสามีที่จะต้องแต่งงานด้วยเต็มไปด้วยความสง่างาม และไม่ได้พิการตาบอดดั่งคำร่ำลือ จึงทำให้เกิดหลงรักทันทีและบังเกิดแรงริษยาขึ้นมาทันใด นางจึงหวนกลับมาร้องเรียนและฟ้องร้องต่อกรมอาญา”จ้าวซือเค่อพูดพลางส่ายหน้าไปมาติดต่อกันพร้อมถอนหายใจ

ดวงตาสาวหลุบตาต่ำเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในครั้งนั้น “เพราะตอนนั้นกูไม่สนใจมึง มึงเลยทำแบบนี้กับคนที่กูรักเหรอมิลค์กี้ ใจมึงทำด้วยอะไรวะ!!” เพทายตะโกนบอกทั้งน้ำตา รักแรกและรักเดียวของเขาคือผู้หญิงที่ชื่ออลิซ และเมื่อเขาคิดจะเดินหน้าเพื่อเริ่มต้นกับใครสักคนมันกลายเ ป็นว่าคนคนนี้คือคนที่ทำลายรักแรกของเขา