Novel & Cerita จงชิง จักรพรรดิเซียนระบบพันธนาการ

แคว้นจ้าว / สุสานจักรพรรดิ “ซีเอ๋อร์” ท่านอ๋องหันมาประคองกอดพระชายา ที่ยืนร้องไห้หลังจากที่ทำพิธีสักการะอดีตองค์จักรพรรดิเสร็จแล้ว

เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นท่ามกลางฝูงชน ร่างสูงสง่าในชุดองครักษ์สีดำขลิบทองเดินเข้ามาด้วยท่วงท่ามั่นคง แผ่นหลังเหยียดตรงดุจราชสีห์ ใบหน้าคมเข้มเย็นชา เขาคือเซียวจิ้งเฉวียน องครักษ์เสื้อแพรผู้เลื่องชื่อ เขากวาดสายตามองสถานการณ์ตรงหน้าก่อนจะหยุดที่คุณหนูรองจวนเจ้ากร มคลัง

ม่อซางเบิกตาโพลง ก้มมองสภาพตนเองแล้วเส้นเลือดข้างขมับก็เต้นตุบๆ ด้วยโทสะ สภาพของจอมมารผู้เกรียงไกร บัดนี้ถูกมัดรวบแขนขาติดกับลำตัวในท่า 'ดักแด้ไหมฟ้า' ประหนึ่งหมูที่ถูกมัดเตรียมหามขึ้นเขียงบูชายัญ! พันธนาการสีขาวมุกที่รัดรึงร่างจิ้งจอกแดงของเขาอยู่นั้น มิใช ่เชือกป่านธรรมดา แต่มันคือ 'แพรไหมพันธนาการ' ศาสตราวุธระดับเซียนที่มีฤทธิ์สะกดการเคลื่อนไหวของเผ่ามาร! "ตื่นแล้วหรือ... เจ้าก้อนขน?"

ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำให้จักรพรรดิละความในใจหันไปมองบานประตู “เข้ามาสิ” จักพรรดิพูดบอกคนด้านนอก ไม่นานชายรูปร่างสูงใหญ่ก็เปิดประตูเข้ามา ใบหน้าขรึม ทรงผมเสยเรียบแปล้ ใส่ชุดสูทสีดำ เนกไทสีเงิน สวมแว่นตาหนา ยืนประจันหน้ากับจักรพรรดิ “ผมธนัทจะมาดูแลคุณในฐา นะเลขาต่อจากนี้”

พยาบาลสาวตกใจกลัวจนตัวสั่นเทา ตอบตะกุกตะกัก "เจ้าสาว... เจ้าสาวคือคุณชุยหว่านแห่งตระกูลเคนค่ะ... วันนี้สำนักข่าวใหญ่ทุกสำนักก็รายงานกันหมดแล้ว..." ฉู่ซิงเย่รู้สึกเหมือนมีเสียง 'วิ้ง' ดังอื้ออึงอยู่ในหู เลือดในกายพลันสูบฉีดขึ้นถึงสมองในพริบตา ก่อนจะเย็นเยียบจนจับตัวเป ็นน้ำแข็งในวินาทีต่อมา

จ้าวเหยียนอี้เอ่ยทั้งยังจ้องมองจ้าวเหยียนเจี๋ยนิ่ง “มารดาเจ้าคือนางกำนัลน้อยผู้หนึ่งนางมีชื่อว่าชิงเซียน นางเป็นผู้ที่ทำให้เสด็จพี่ชิงมีความหวังที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ ทั้งที่เขาถูกขังอยู่ในตำหนักหลินซื่อที่ปิดกั้นจากโลกภายนอก ฮุ่ยเจินประสงค์จะให้ชิงเซียนตั้งท้องแทนนาง เพราะนางไม่อาจตั้งครรภ์ได้ แต่นางไม่รู้เลยว่าชิงเซียนตั้งใจเข้าหานาง เพียงเพื่อหาทางล้างมลทินให้เสด็จพี่ชิง” “จริงหรือที่เขาถูกป้ายความผิด จนตัวเองถูกปลด” จ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าเลื่อนลอย

เขาไม่ปล่อยให้เธอทรมานนานจับเธอกดลงกับเตียงนอนขนาดใหญ่ที่สั่งทำมาพิเศษ จับท่อนเอ็กยักษ์ที่ผงาดตัวใหญ่เท่ามังกรที่กำลังจะพ่นไฟเข้าไปในช่องทางคับแคบของเธอ ความคับแน่นของเธอที่ไม่เคยมีเปลี่ยนแปลงบีบรัดทักทายเขาในทันที

พิมพ์นาราสะดุ้ง “จริงๆ สายตาพูดกับคนอื่น แต่ตามองเราไม่วาง” พันกรเป็นคนช่างสังเกตอยู่พอควร “เฮียมั่วแล้ว” พิมพ์นาราเสียงสูง “ไม่มั่ว เรามีอะไรกับหมอนั่นหรือเปล่า”

เช่นกันกับนางกำนัลและกงกงที่ติดตามฉีเฟิ่งเซียนออกมาจากวังหลวง “ข้า...หากข้าจะขอให้ท่านปล่อยเขา” เซียวเหอกัดฟันกรอด เขาพันธนาการร่างเล็กเอาไว้บนตัก ดันแผ่นหลังงามเข้าหาตัว

ขณะเดียวกัน ในตำหนักอ๋อง จิ้งอ๋องทอดมองรายงานที่เพิ่งส่งมาพร้อมสายตาคมวาว เซียวลี่อินยืนเคียงข้าง สีหน้านิ่งสงบ แต่ดวงตาเป็นประกายพึงพอใจ เขาเอ่ยเสียงต่ำแต่ชัดเจน “เจ้าคือผู้ที่ผลักให้ศัตรูเผยธาตุแท้ออกมา ยิ่งนางดิ้นมากเท่าไร ยิ่งถูกพันธนาการของตัวเองรัดแน่นขึ้นเ ท่านั้น”