แพ้ทางนายจอมกวน Novelas e Histórias

หวังหยวนส่ายหัว ขุนเขาพยัคฆ์ดำเป็นทางผ่านทางเดียวจากเมืองฝูไปยังเมืองจิ่วซาน โจรเหล่านี้ก็มีชื่อเสียงทั่วทั้งเมืองเช่นกัน

คุณนายไป๋ถามกลับด้วยความสงสัย “ไม่ใช่ ชื่อที่เขียนอยู่บนนี้คือวังเถี่ย” “หา นี่หรือว่าฉันจะไม่ทันระวังจนเผลอโอนผิดไป” สีหน้าคุณนายไป๋เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะรีบอธิบายออกไปว่า “ท่านราชามังกร วังเถี่ยเป็นน้องชายของฉัน อาจเป็นเพราะฉันไม่ทันระวัง เลยทำรายการการโอนเงินผิดไ ป จนเผลอโอนเงินให้เขาโดยไม่ได้ตั้งใจน่ะค่ะ!”

หญิงสาวสะอึก เธอนึกออกทันทีว่าเขาพูดถึงใคร วันนี้เธอโล่งใจว่าเฮ็คเตอร์ไม่ได้ส่งคนไปรับ แต่ที่ไหนได้เธอยังอยู่ในสายตาของจอมมารร้ายตลอดเวลา “คุณพูดเรื่องอะไร” “เรื่องที่คุณคิดว่าจะไม่มีใครรู้ไม่มีใครเห็นความแพศยาของคุณไง ลีแอน...คุณมันโสเภณีข้างทาง!” ณชนกต้องสะอ�

พั่บ! “ด่าเลยอยากด่าอะไรก็ด่าเลย ตอนนี้ก้นมึงตอดรัดกูมากอีเด็กน้อย อ่า ด่าแม่งเลย อ่า และจะบอกอะไรไว้ ถ้ากูตายกูก็ตกนรกแน่นอน กูรู้ตัว ไม่ต้องด่าและสาปแช่งกูหรอก เปลืองน้ำลายเปล่าๆ เพราะกูรู้ตัวดีว่าตัวเองบาปหนาแค่ไหน อ่า เสียว ก้นมึงตอดรัดกูดีมาก” จอมบาปยกยิ้มมองคนท ี่เอี้ยวหน้ามองจ้องตัวเองแม้จะรู้สึกจุกเจ็บในอกกับสายตาชิงชังเคียดแค้นของหล่อนที่ทอดมองมายังตน แต่ก็ยังคงกัดฟันกระแทกจ้วงเอ็นเนื้อสอดลึกไปในก้นของหล่อนด้วยอารมณ์เดือดดาล “อ่า เกลียดแก! แกมันไม่ตายดีแน่ อ่ะ เจ็บ! ไอ้เทือกกูเจ็บ!”

กลางทางเดินของสวนสวยห่างออกมาจากร่างสูงของแม่ทัพหนุ่มนามเว่ยหลุน

จวนสกุลมู่ “ท่านโหวน้อย ท่านกลับมาแล้ว สวรรค์ ท่านกลับมาแล้วจริงๆ ไปเรียนฮูหยินเร็วเข้า เร็วๆ เข้า” ที่นี่เรียกเขาว่าท่านโหวน้อย เนื่องจากการตายของบิดาในสนามรบ ฮ่องเต้ได้พระราชทานยศให้บิดาของเขา ตำแหน่งท่านโหว จึงสืบทอดตกมาเป็นของเขา สตรีสูงวัยมีสาวใช้ในวัยใกล้เคียง กันพยุงมา เดินมาหาเขา ก่อนที่เขาจะเดินมาคุกเข่าต่อหน้านาง “ท่านแม่ ลูกอกตัญญูกลับมาหาท่านแล้ว”

เค่อตัวมองหน้าฉู่หวางแล้วเลิกคิ้ว อีกฝ่ายเพียงไหวไหล่ตอบเท่านั้น “ในเส้นทางสายไหมมีกฎหมายข้อหนึ่งศักดิ์สิทธิ์นัก เรียกว่า ฮัมมูราบี ถือหลักตาต่อตาฟันต่อฟัน ท่านข่านถูก ‘กวาง’ ทำร้ายหมดสติ หม่อมฉันคับแค้นแทนนัก จึงได้นำเนื้อกวางนั้นมาทำเป็นอาหาร ขอโปรดท่านข่า นจงเคี้ยวกินระบายความโกรธแค้น และโปรดให้อภัยเพื่อเป็นทานเพคะ”

เจ้าของชื่อเล่นสั้นๆ หันมองคนถามแล้วยิ้มมุมปาก สายตายังคงมองไปยังทางที่ร่างเล็กเพิ่งจะวิ่งหายลับไปตามลำเนาไพรที่มีต้นไม้ใบหญ้ารกสูง “จะไปได้สักกี่น้ำ...ป่าทางนั้นก็เป็นเหว” เขาหันไปทางขวาเมื่อสื่อถึงทิศทางนั้น แล้วพยักหน้าหันไปทางฝั่งซ้ายแต่สายตาไม่ได้กะพริบเคลื่อนไ ปจากทิศทางเดิม

อจะตัดกำลังฝ่ายตรงข้ามได้ "ไปกันเถอะ" กล่าวจบแล้วจางเยี่ยนจื่อนั้นก็หันไปมองภาพหมู่บ้านถงซานที่ยังเห็นแสงเพลิงสว่างจับขอบฟ้าไม่จางนั้นเพียงครู่เดียวจากนั้นมือเรียวที่กำสายบังคับมาก็ออกแรงบังคับให้ม้านั้นหันทิศทางไปยังช่องทางลับที่จะไปโผล่อีกครั้งก็นอกประตูเมืองหลวงทิศใ ต้เลยทีเดียวซึ่งเมื่อหลายวันก่อนท่านลุงเพ่ยเป็นผู้พานางมาสำรวจเส้นทางนี้ด้วยตนเองแล้วหนึ่งครั้ง

“คุณแม่ขา จำได้มั้ยคะ วันนี้อีครองแครงมันจะบวช พวกเรามาชวนคุณแม่ไปแห่นาคมันค่ะ” “บ่ายสองค่ะคุณแม่ เดี๋ยวเอาซาเล้งมารับ ไปกันเยอะนะแม่นะ” “นะคะๆ” “นะค้า” “พลีสๆๆ” “ว้ายๆ รถแห่ออนิวคันใหญ่ๆ เลยน้าแม่น้า”