หนีรักไม่พ้นขุนนางกังฉิน Novels & Stories

เมื่อมื้ออาหารสิ้นสุดลง บ่าวไพร่เข้ามาเก็บกวาดโต๊ะจนสะอาด เซี่ยกู่หานรินน้ำชาส่งให้นาง เขานั่งพิงพนักเก้าอี้ ทอดสายตามองโคมไฟที่แกว่งไกวตามสายลม “เจียวหว่าน เรื่องขุนนางกังฉินในราชสำนัก ข้าจัดการถอนรากถอนโคนไปได้มากแล้ว ทว่าเมิ่งจื้อหลินเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งเท่านั ้น ผู้ที่ชักใยอยู่เบื้องหลังการทุจริตเสบียงทัพ ยังคงลอยนวลอยู่” น้ำเสียงของเขากลับมาจริงจัง

ซูฉิงมองอวิ๋นหนีที่เหมือนหลุดพ้นจากพันธนาการทุกอย่าง ดูสดใสและสะดุดตากว่าที่ผ่านมา เธอช็อกจนอ้าปากค้าง “หนีหนี เธอใกล้จะแต่งงานกับตระกูลจี้แล้วไม่ใช่เหรอ? จี้กวนหลานได้ชื่อว่าเข้มงวดและหัวโบราณ กฎในตระกูลเยอะจนขนลุก! ถ้าเขารู้ว่าเธอมาที่แบบนี้ แถมยังเรียกนายแบบมาดื่ มด้วย......ตระกูลฉันไม่กล้ามีเรื่องกับตระกูลจี้หรอกนะ! เพื่อนรัก ถ้าเธออยากตายก็อย่าลากฉันไปตายกับเธอสิ!”

ฉีเหวินหยวน ชายหนุ่มผู้เป็นจิ้นอ๋องแห่งราชวงศ์ฉี ผู้มีนามกระฉ่อนเรื่องอำนาจบ้าอำนาจและความโหดเหี้ยมและความทรราชจากการสังหารบิดาเพื่อให้น้องชายขึ้นครองราชย์แทน “ผู้ใดบังอาจบุกรุกตำหนักข้า ช่างบังอาจนัก!” เสียงทุ้มต่ำเปี่ยมด้วยแรงกดดันเอ่ยขึ้น ขณะเขาก้าวเข้ามาเร ื่อย ๆ แต่เพียงได้เห็นใบหน้าแดงก่ำดั่งลูกท้อ ริมฝีปากนุ่มที่เผยอหอบหายใจ และเรือนกายบอบบางที่สั่นเทิ้มของหญิงสาวผู้คลานมาหยุดแทบเท้า แววตาแข็งกระด้างของเขาก็พลันแปรเปลี่ยนอย่างประหลาดใจปนคะนึงหาอย่างสุดซึ้ง

ยอมแพ้แล้วหรือคุณหนูเจี่ยจินฮวา เสียงของเขาดังขึ้นในความคิด กระตุ้นเตือนให้ข้าลุกขึ้น ข้าจะยอมแพ้ตรงนี้ไม่ได้! ข้ากัดฟันลุกขึ้นแล้ววิ่งพลางร้องตะโกนว่าจ้าวชิง ขุนนางชั่วสังหารขุนนางตงฉิน ข้ากระเสือกกระสนไปจนถึงหน้าสำนักอาญา ตีกลองและป่าวร้องพลางหยิบขวดยาสารหนูออกมาต ่อหน้าฝูงชนที่มามุงดูหญิงคณิกาเสียสติ

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเอกสารแล้วพยักหน้า ก่อนจะออกราชโองการขั้นเด็ดขาด “ขุนนางกังฉินเสิ่นรุ่ย ทุจริตเสบียงทหาร มีโทษกบฏ! ให้ปลดออกจากตำแหน่ง ริบทรัพย์สิน และสั่งประหารชีวิต! ส่วนฮูหยินเสิ่นผู้รู้เห็นเป็นใจ ให้เนรเทศไปเป็นทาสหลวงชายแดนตลอดชีวิต! และจงเร่งออกห มายจับเสิ่นชิงหว่านที่หลบหนี ให้นำตัวมารับโทษให้จงได้!” ณ จวนท่านหญิงอันผิง

บหนี “ใจลอยแล้วนะผิงผิง คิดอะไรอยู่หรือ” “ข้า... ข้ากำลังคิดว่าตอนนี้คุณชายหยงกำลังทำอะไรอยู่” ผิงผิงเองก็ปักเย็บผ้าเพื่อฆ่าเวลา แต่นางเริ่มเหม่อลอยและมีอาการไข้ “ป่านนี้คุณชายหยงคงจะเลิกตามหาข้า ไม่สิ... เขาไม่ตามหรอก เขาคงจะขอถอนหมั้นแล้วก็แต่งงานกับชุนฮวาไปแล้วกระมัง ชุนฮวาก็แอบชอบเขาอยู่นี่นา จริงสิ ตอนนั้นคุณชายหยงมาสารภาพรักเจ้า ทำไมตอนนั้นเจ้าไม่สนใจเขาละ”

หลี่เฉินหัวเราะอย่างเย็นชา และพูดต่อไปว่า “ข้าจะไม่ฆ่าขุนนางเพียงเพราะพวกเขาทุจริต ตอนนี้เป็นเช่นนี้ ในอนาคตก็จะเป็นเช่นนั้น” “ใต้หล้านี้กว้างใหญ่ไพศาลเกินไป สถานที่ส่วนใหญ่ถูกกำหนดให้ข้าไม่สามารถให้ความสนใจได้ตลอดเวลา ดังนั้นขุนนางกังฉินจึงผุดออกมาอย่างไม่มีที่สิ ้นสุด และไม่มีทางที่จะฆ่าพวกเขาได้ทั้งหมด เช่นนั้นก็ปล่อยให้ขุนนางกังฉินที่มีความสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไป เวลานี้ข้ากำลังขาดแคลเงิน พวกเขาจึงมีประโยชน์มากกว่าเหล่าขุนนางที่เที่ยงตรงเหล่านั้น” แค่ได้ยินเสียงก็รู้ความนัย

ถึงเธอจะรู้ว่าเธอต่อต้านอะไรเขาไม่ได้แต่เธอก็ไม่ชอบให้ใครมาแผดเสียงใส่เธอเหมือนกันเลยใช้มือพยายามดันตัวเขาออกแรงๆอีกครั้ง “ผมยังพูดไม่จบ...ผมมันโง่ที่รักคนที่ไม่เคยคิดจะสนใจผมสักนิด...โง่ที่รักผู้หญิงเฉิ่มๆเชยๆคนที่ชอบวิ่งหนีผมทั้งๆที่ผมพยายามไล่ตาม...และคุณก็ จำไว้นะว่าไอ้โง่คนนี้คือผัวคนแรกของคุณคนที่คุณจะไม่สามารถหนีจากไอ้หน้าโง่คนนี้ไปได้”

และสายรอง ขุนนางพวกนี้กับครอบครัวต้องถูกประหารเจ็ดชั่วโคตรในข้อหาเป็นกบฏแผ่นดิน ปลดจินกุ้ยเฟยเป็นไฉ่เหรินส่งนางไปตำหนักเย็น องค์ชายหกปลดเป็นสามัญชนเนรเทศไปชายแดนทันที” ฮ่องเต้ทรงตัดสินโทษตามพยานหลักฐานที่ฟู่หลงเหยียนนำมา เนื่องจากเรื่องนี้เป็นรับสั่งลับขอ งฮ่องเต้ ที่ทรงต้องการกำจัดขุนนางกังฉินออกจากราชสำนัก

ด้วยกันคนหนึ่ง จนกระทั่งความจริงปรากฏ บิดาของตนเป็นถึงฮ่องเต้ของแคว้น มารดารู้สึกราวกับถูกหักหลัง วังหลวงนั้นได้ชื่อว่าเป็นกรงขังอันกว้างใหญ่ที่นับว่าอันตรายยิ่งนักเมื่อเทียบกับอิสรเสรีในการท่องไปในยุทธภพอันกว้างใหญ่ นางจึงเลือกหันหลังให้กับหนิงเว่ยเจี้ยนและหอบบุตร ชายคนเดียวออกเดินทางไกล