สุดหัวใจนายตัวร้าย Novels & Stories

เทียนก็รักพี่เหนือค่ะ จากคนที่บอกจะไม่รัก สุดท้ายก็รักจนหมดหัวใจ คนเราหากไม่สูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต ก็ไม่มีวันเห็นค่าของสิ่งนั้น ของหายอยากได้คืน โชคดีแค่ไหนที่ได้หัวใจดวงนี้กลับคืนมา จะไม่มีวันปล่อยให้เธอหายไปอีกแล้ว "คู่หมั้นตัวร้าย" ในวันนั้น กลับมาเป็น "เจ้า ของหัวใจ" ของผมในวันนี้ ผมสัญญาว่าจะรักและซื่อสัตย์กับเธอคนนี้ คนเดียวตลอดไป The End

ดวงตาน้ำหวานปรือมาก หน้าซีด ส่วนร่างกายก็กำลังกระตุกเกร็ง ยิ่งกว่าจังหวะละครนางเอกเป็นลมในอ้อมกอดพระเอก ภูดิศรับไว้ ไม่รู้จริงหรือหลอกแต่อาการหล่อนตอนนี้คล้ายโรคเก่ากำเริบ “น้ำหวาน! น้ำหวาน! คุณได้ยินเสียงผมไหม!” บัดซบเอ๊ย น้ำหวานไม่ได้แกล้งหลอกให้เขาเข้ามาช่วย หล่อนกำลังชักกระตุก! ภูดิศรีบช้อนกายบอบบางพากลับเข้าไปในห้องฉุกเฉิน ร้องบอกพยาบาลให้ช่วยเหลือ เขาออกมารอฟังผลการรักษาข้างนอกในใจก็คอยภาวนาไม่ให้น้ำหวานมีอันตรายถึงชีวิต ให้ตายเถอะ มาช็อกอะไรเอาตอนนี้นะ

"พระเอกไปไหม ตัวร้ายอย่างนายไม่เหมาะกับคำพูดสวยหรูหรอกนะ" "สุดท้ายตัวร้ายก็ได้คู่กับนางเอกอยู่ดี" "ฉันเป็นนางเอกในสายตาของนายอย่างนั้นเหรอ" "หรือเธอจะเป็นนางร้ายที่ตอนจบมาคู่กับตัวร้ายอย่างฉันล่ะ"

บทนำ “ห้ามสิ บอกเค้าว่าไม่ให้เค้าไป พูดสิว่าอย่าไป ฮึก” น้ำตาที่ไหลรินรดสองแก้มสะท้อนความเจ็บปวดที่ฝังแน่นอยู่ในหัวใจยามทอดมองร่างสูงโปร่งของผู้ชายที่ตนมอบหัวใจให้เขาทั้งดวงอย่างเจ็บปวดแสนสาหัส ถ้าหากเขาเพียงเอ่ยห้าม ไม่ต้องกอดปลอบ แค่ขยับริมฝีปากหยักรูปหัวใจรั้งเธอ เอาไว้สักนิด หัวใจภักดีที่มีแต่เขาเพียงคนเดียวคงไม่เจ็บปวดทุกข์ทรมานแทบขาดใจเช่นนี้

โอเล่หัวหน้าห้องถาม “สุดหล่อ และสุดสวยของห้อง จ๊ะ” คงหมายถึง ฟรอสต์และเซย่าสินะ

“เอาแต่ใจตัวเองที่สุดเลย” “แล้วชอบไหมล่ะ?” “ไม่รู้ค่ะ” วีนัสอ้อมแอ้มตอบร่างสูงของปลื้มไปไม่เต็มเสียง ถึงแม้ว่าเธอจะรู้แล้วว่าหัวใจเธอนั้นมีปลื้มอยู่แต่ก็ยังไม่กล้าที่จะยอมรับออกมาตรง ๆ

ไอ้ไวท์งั้นเหรอยัยนี้ชอบไอ้ไวท์เหรอวะ แม่งทำไมผมรู้สึกแปลกๆวะ "พี่ไวท์ทำไมน้องพี่ใจร้ายกับหวาจัง ฮือออออ เค้าเกลียดหวามากเลย ฮืออออ แต่หวานก็ยังชอบเค้าอยู่ดี ฮืออออ" ใจที่มันกำลังหน่วงเมื่อกี้ใจฟูขึ้นมาทันทีทันใด ผมเผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัว "อยากให้ใครกอดบอกอีกที"

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก เสียงหัวใจดวงน้อยของหนูนิดที่เต้นระทึกเมื่อได้เห็นหน้าที่โคตรหล่อของชายใจร้ายที่อยู่ตรงหน้า หน้าตา หู หัว และหัวใจมันมันทำงานอย่างหนัก และก็ประสานงานการอาเธอร์ที่เอาแต่จ้องหน้าหญิงสาวอย่างไม่วางตาเหมือนกับว่าเสขากลัวว่าจะจำหน้าเธอไม่ได้ พร้อมกับรอยยิ

มินตราหายใจเข้าออกลึก ๆ หัวใจของมินตราเหมือนจะหยุดเต้น เธอพยายามจะสงบสติและคิดแผนการ ความคิดหลายอย่างพุ่งเข้ามาในหัวของเธออย่างรวดเร็ว เธอรู้ว่าจากหนังสือเล่มโปรดที่เธออ่านซ้ำไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เอเดรียน ดยุกหนุ่มผู้ซึ่งถูกนิยามว่า เป็นตัวร้ายที่มีนิสัยโหดเ หี้ยม เย็นชา และไม่สนใจใคร เขาเป็นคนที่เคยถูกทรยศและสูญเสียสิ่งสำคัญไปมากมายจนหัวใจแข็งกระด้าง เธอต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อเปลี่ยนแปลงเขาให้ได้ “ฉันจะเริ่มจากอะไรก่อนดีล่ะ...” มินตราพึมพำกับตัวเอง ขณะที่เธอก้าวออกจากห้องไปยังทางเดินยาวภายในปราสาท

เจ้าสาวไม่ได้ร้องไห้ตลอดทั้งวันแม้จะได้รับคำอวยพรมากมาย แต่ไม่มีคำพูดใด จะกระทบใจเท่านี้มาก่อนเลย " นายขา หนูรักนายที่สุดเลยค่ะ " " ฉันก็รักหนูที่สุด แก้วจ๋า "