หญิงชั่ว の小説・ストーリー

“หญิงร้ายชายเลว! เซี่ยจื่อเตี๋ยสตรีที่ถูกสามีหย่าขาดเช่นเจ้า ทั้งจิตใจอำมหิตทั้งโหดเหี้ยมเมื่อก่อนคิดสังหารแม้กระทั่งเด็ก ตอนนี้ยังพาชู้รักมาทำร้ายข้าอีก เจ้า...ก็สมควรแล้วที่มีเพียงบุรุษพิการเช่นเขาที่อยากได้เจ้าไปเป็นคนข้างหมอน ตอนนี้เขาเดินได้แล้วสิ ...แต่ก็อย่างว่ายังต้อ งเดินกะเผลกๆ ไม่สมประกอบอยู่ดี คนอย่างเจ้าก็ได้เท่านี้บุรุษพิกลพิการที่...” “ถวายพระพรท่านอ๋อง!” อยู่ๆ ก็มีองครักษ์กลุ่มหนึ่งกรูกันขึ้นมาชั้นสอง ดูเหมือนมีคนเห็นคนมีปากเสียงจึงรีบไปแจ้งทางการ หนึ่งในองครักษ์ที่มาจดจำจื่อเสียนชินหวางได้

ผู้หญิงคนหนึ่งจะประเมินอดีตสามีของตัวเองได้ขนาดนี้ ตกลงผู้ชายคนนี้ทำเรื่องเลว ๆ อะไรกันแน่ ถึงทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งผิดหวังในตัวเขาได้มากมายขนาดนี้? เธอเป็นผู้หญิงที่ประสบความสำเร็จในแวดวงธุรกิจเจียงจง ซูหว่านเป็นใครน่ะเหรอ?

นอกจากนางเป็นหญิงแพศยาไร้ยางอายยังพ่วงท้ายด้วยนางปีศาจด้วยเช่นนั้นรึฟังดูเป็นฉายาที่ตลกสิ้นดี แต่ไหนแต่ไรไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้ นางถูกอบรมให้อยู่กับความเป็นจริง ทว่าเมื่อเจอกับตัวเองทำให้นางได้เปิดหูเปิดตากับความงมงายของจวนขุนนางใหญ่แห่งนี้ "เจ้าเชื่อเรื่อ งพวกนี้ด้วยรึ" หลี่ชิงหยามีชื่อเสียงโด่งดังในเรื่องไม่ค่อยดีนักซึ่งนางก็เคยได้ยินมาบ้าง ไม่คิดว่าเหตุการณ์จริงจะเลวร้ายได้ถึงเพียงนี้ มิหนำซ้ำยังถูกหมายเอาชีวิตจากคนในจวน ซึ่งระยะหลังมานี้ดูเหมือนจะถี่ขึ้น ชีวิตสตรีอ่อนแอคนหนึ่งช่างจนตรอกจริง ๆ

ครานี้ผู้ที่ขัดจังหวะอวี๋ฟางกลับเป็นหญิงชาวบ้านผู้นั้น นางผุดลุกขึ้นแล้วชี้หน้าด่าทออวี๋ฟางอย่างสาดเสียเทเสีย “นางหญิงใจดำอำมหิต เหตุใดจิตใจเจ้าถึงได้ชั่วช้าสามานย์เพียงนี้?”

“ผู้หญิงสารเลว? ใครกันแน่คือผู้หญิงสารเลว? ทั้ง ๆ ที่เธอรู้ว่าเขามีภรรยาและลูกแล้ว แต่ยังมาเกาะแกะกับเขาอย่างหน้าไม่อาย เธอต่างหากที่เป็นผู้หญิงสารเลวไร้ยางอาย!” “ชั่วร้าย? ทำไมเธอถึงกล้าด่าว่าฉันชั่วร้าย เธออย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าวันที่สุยสุยจากไปเธอจงใจรั้งฟู่เ� �ินเอาไว้ให้อยู่ข้างกายเธอ!” หนานหนิงเสว่จะกัดฟันกรอดทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องเหล่านี้

ปรากฏว่า คนที่ชั่วร้ายที่สุดกลับไม่ใช่ทั้งนักร้องสาวในผับอย่างเสี่ยวมี่ ที่เธอเคยมองว่าเป็นโสเภณีขายตัวหากินกับผู้ชาย และไม่ใช่ทั้งสาวน้อยบ้านนอกอย่างหลินจิงซู ที่ในสายตาของเธอมองว่าต้องการมาเกาะหลานชายของเธอกิน สรุปแล้ว คนที่ร้ายกาจที่สุดกลับเป็นตัวเธอเอง! หญิงชราได้แต่คร ่ำครวญ เธอรู้สึกผิดและเป็นทุกข์กับบาปมหันต์ที่เคยทำไว้กับจู้เอ๋อร์ ที่ตอนนี้คอยอยู่เคียงข้างเธอไม่ห่าง และยังปลอบใจเธอด้วยว่า

นลินรัตน์กำมือแน่น หันมาเผชิญหน้ากับคนรักทั้งน้ำตา “ฟังพี่ก่อน มันไม่ได้เป็นอย่างที่เหนือเห็นนะ คือ...” “จะแก้ตัวยังไงคะ! ทั้งถุงยางใช้แล้วที่ทิ้งอยู่บนพื้นข้างเตียง ทั้งผู้หญิงคนนั้นที่เปลือยหมดทั้งตัว!” พูดจบหญิงสาวก็สะบัดฝ่ามือตบหน้าไปเต็มแรง

“งี่เง่าเหรอ เดี๋ยวนี้ปาร์คใช้คำว่างี่เง่ากับเอ๋ยเหรอ” ผมยืนอยู่ตรงกลางระหว่างการเข้าใจผิดในบางอย่างและรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะจมน้ำตายอีกครั้ง เมื่อได้ยินผู้หญิงคนนั้นทวนชื่อและสถานะชู้ของผมซ้ำไปซ้ำมา

บทที่ 3 ความโศกเศร้าครั้งยิ่งใหญ่ เมื่อเรื่องเศร้าป่าวประกาศไปทั่วใต้แผ่นดินราชฎรจากพากันแต่งชุดสีขาวเพื่อไว้ทุกข์ ความโศกเศร้าเสียใจในครั้งนี้ส่งผลให้ก่อเกิดการประท้วงต่อต้านองค์หญิงหนิงเอ๋อ และกล่าวหาว่านางเป็นองค์หญิงที่มีดวงกาลกิณี ดวงซวยทำให้ใต้หล้า

หร่รูปชั่วตัวดำบางคนนั้นมักจะเลวโดยสันดานและชาติกำเนิด หญิงรูปงามนั้นมักจะทำตัวให้ดีงามด้วยว่าตนนั้นเกิดมามีรูปกายงดงาม และเกิดในวรรณะชาติตระกูลที่ดี ผิดกับพวกรูปชั่วนั้นจะเลวร้ายทั้งรูปกายและจิตใจด้วยคิดว่าตนนั้นไม่มีอะไรดีเกิดมารูปชั่วอยู่แล้ว จะเกรงกรรมชั่ว ไปใย แม้จะเกิดในตระกูลดีๆ แต่พวกนี้บางคนก็ยังชั่วร้ายด้วยสันดานเดิมๆ”