หญิงชั่ว Novels & Stories

นางเรียกสาวใช้เสียงอู้อี้ "เหตุใดสวรรค์ถึงกลั่นแกล้งข้าเช่นนี้ ข้าอยากเป็นคนชั่ว ข้าอยากมีชื่อเสียงเน่าเหม็น แต่เหตุใดทำสิ่งใดก็กลายเป็นดีไปหมด" ปั้นเซี่ย ที่ยืนพัดวีให้อยู่ด้านข้าง อดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม "บางทีคุณหนูอาจจะมีวาสนาเป็นคนดีโดยเนื้อแท้ก็ได้กระมังเจ้าคะ อีกอ ย่าง การจับคนโกงได้ก็นับเป็นเรื่องดี นายท่านจะได้ไม่ต้องถูกโกงกินเสบียงในกองทัพ เหล่าทหารก็ได้อิ่มท้อง"

"ลวี่รุ่ย เจ้าจะกลัวสิ่งใด? สตรีนางนี้แม้จะเป็นองค์หญิงแห่งชิ่งเจ๋อ และเคยเป็นพระชายาสามแห่งเทียนเย่ว์ ทว่ายามนี้กลับกลายเป็นเพียง 'สตรีที่ถูกทิ้ง' (เซี่ยถังฟู๋) ไปเสียแล้ว หนังสือหย่าในสาบเสื้อของพี่อวิ๋น พวกเราต่างก็เห็นกันชัดเจนเต็มสองตา นางเป็นเพียงหญิงม่ายท ี่ถูกกวาดออกจากจวน มีหรือพี่อวิ๋นจะรักนางด้วยใจจริง? เจ้าจะขยาดไปไย?" สตรีผู้ถูกเรียกว่าพี่อวี้แค่นเสียงหยัน สุ่ยอีอีตัวสั่นเทิ้มด้วยความหนาวสะท้านที่ขั้วหัวใจ...

เสียงสั่นเทาเรียกร้องความยุติธรรมให้ตัวเอง “หุบปาก อีผู้หญิงสำส่อน เมื่อกี้มึงยังฟัดกันนัวกับหมอนั่นอยู่เลย มึงต้องการอะไรกันแน่ ถึงสร้างเรื่องให้พี่บีเข้าใจกูผิด” ดวงตาคมกริบวาวขึ้นราวกับมีลูกไฟนับร้อยลูกสุมอยู่ในนั้น หมอนี่คงเห็นว่าเขาล่วงเกินณกมล เลยคิดว่าจะทำอะไรก ับผู้หญิงคนนี้ก็ได้สินะ มันคิดผิด เพราะผู้หญิงชั่วช้าคนนี้ มีเขาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่แตะต้องได้

" เป็นองค์หญิงแล้วไง ฮ่องเต้โปรดฮองเฮาโปรดแล้วไง ทำเรื่องชั่วร้ายไม่ต้องชดใช้อะไรเลยรึ " " แค่สตรีคนเดียวที่ไม่มีค่าอะไร ในเมื่อนางไม่อยู่แล้วก็ปล่อยนางไป มันไม่คุ้มเลยกับการที่เจ้า"

05 ผู้หญิงร้ายผู้ชายชั่ว “ฮื้อออ!!! สารเลว! ทำแบบนี้ได้ยังไงฮืออ!!” แก้วขวัญสั่นสะท้านไปทั้งเนื้อทั้งตัวพร้อมหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มอย่างใจสลายในขณะที่ฟางชุนผละตัวออกจากรมิดาหมายจะเดินเข้ามาหาเธอเพื่ออธิบาย

คำถามย้อนกลับของเพื่อน ทำให้นุดีขมวดคิ้ว ​ผู้ชายปรกติ​ ​ชานนท์เป็นผู้ชายปรกตินั้นแน่นอน ​เพียงแต่เขาอาจจะบ้างาน จนไม่มีเวลาให้เธอ จนทำให้เธอ...

"จะหย่ากันอยู่แล้วก็ยังไม่วายตำหนิข้า ท่านยังมีความเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือไม่ แล้วอีกอย่างเกียรติยศของท่านมันมีมากจนล้นจวนไปหมด ถูกทำลายลงได้ก็ดีจะได้ลดความจองหองลงเสียบ้าง" โจวชุนอี้โมโหฮึ่มฮั่มอยากจะฆ่าผู้หญิงปากกล้าให้ตายคามือเสีย นึกไม่ถึงว่านางจะมีวาจาร้ายกา จได้ถึงเพียงนี้ ลู่เสียนตอนนี้ไม่มีวี่แววของคนโง่เขลาหลงเหลือสักนิด หากนางไม่ใช่องค์หญิงเขาคงสั่งโบยทำโทษให้หลาบจำไม่กล้าขึ้นเสียงอย่างนี้หรอก

เฟิ่งชูอิ่งหนังตากระตุกเบาๆ หันมองผู้หญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน แต่งกายด้วยอาภรณ์งดงามหรูหรา แววตาทอประกายเย็นชา ผู้หญิงคนนี้คือฮว๋าซื่อ[footnoteRef:1] ผู้มีศักดิ์เป็นป้าของนาง แล้วก็เป็นหนึ่งในคนที่กลั่นแกล้งรังแกร่างเดิมจนแทบไม่มีชีวิตรอด [1: � �� แปลว่าแซ่ คนจีนจะนิยมเรียกผู้หญิงที่แต่งงานแล้วด้วยนามสกุลเดิมตามด้วยคำว่าซื่อ(氏)]

“ถ้าไม่รู้ก็ไม่เป็นไร พวกเราจะบอกเธอเอง เธอแค่ต้องรู้ว่าเซิ่นหรูซวงเป็นผู้หญิงแพศยาเลวทรามก็พอ เธอยังชอบรังแกผู้อื่น จนทำให้คนคนนั้นต้องเป็นโรคซึมเศร้า พอเรื่องราวบานปลายถูกเปิดเผยออกมาก็มัวแต่หลบอยู่ด้านหลังคนอื่น ไม่กล้าออกมาตอบอธิบาย เป็นนังผู้หญิงหน ้าด้านที่สุดแสนจะเลวทราม!” หลังจากผู้หญิงคนนั้นพูดจบ ก็เริ่มพูดด่าทอเซิ่นหรูซวงด้วยความรุนแรงอย่างถึงพริกถึงขิง เต็มไปด้วยถ้อยคำหยาบคาย เหน็บแนมไม่รื่นหู

ซิ่วจื่อหลิงได้แต่ถอนหายใจเหตุใดคนพวกนี้จึงได้คิดหาแต่วิธีชั่วร้ายเช่นนี้ หากว่าเป็นสตรีในห้องหอผู้อื่นพบกับเหตุการณ์เช่นนี้เข้าจะได้รับผลเช่นไร หากเป็นแค่สตรีธรรมดาจะสู้แรงบุรุษได้อย่างไร ตงจู้ซางนั้นคนของนางรายงานว่าเขาหาใช่บุรุษธรรมดาแต่เป็นถึงแม่ทัพท ั้งยังมีฝีมือเป็นอย่างมากเพียงแต่ชอบทำเรื่องชั่วช้า ผิดลูกผิดเมียผู้อื่น ที่จิงโจวชายผู้นี้ก็มักจะชอบฉุดสตรีชาวบ้านมาเป็นอนุ ต่อให้สตรีผู้นั้นจะเป็นภรรยาของใครก็ช่าง หากว่าถูกใจก็ไม่สนวิธีการทั้งนั้นช่างเลวร้ายเหลือจะกล่าว