อุ้มรักเจ้านายใจร้าย Novels & Stories

“ขอบโทษค่ะคุณผู้หญิง” “แกควรรู้จักที่ต่ำที่สูงด้วย อย่าตีตัวเสมอเจ้านาย คนบ้านนี้เป็นเจ้านายของแกทุกคน ไม่ใช่ว่าลูกชายของฉันเอาแกมากกกอดนอนด้วยไม่กี่ครั้ง แล้วจะมาคิดว่าตัวเองเป็นเมีย เขาก็นอนกับผู้หญิงคนอื่นตามประสาผู้ชาย ถ้านับเป็นเมียเขาก็คงมีเมียเป็นร้อยแล้วกระมัง ” ประโยคของแม่สามีที่ไม่ยินดีรับเธอเป็นสะใภ้ทำให้พรนัชชาต้องกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ

ขุนพลเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกยิ้มร้ายขึ้นมา " หูย สุดท้ายคนที่ร้ายและเลือดเย็นที่สุดก็พี่ขุนพลคนโหดของหนู นี่เอง "

“รู้แล้วค่ะ ไม่ต้องย้ำ” เจ้าหล่อนแสดงสีหน้าเง้างอนที่ราเชนทร์ชอบดูถูกเธอว่าเป็นนางบำเรออยู่บ่อยๆ ทำให้บรรยากาศในการทานอาหารของทั้งคู่อึดอัดขึ้นมาถนัดตา

รอยยิ้มร้ายผุดพรายที่มุมปาก ฉุดกระชากใจดวงน้อยให้สั่นระรัว เจ้านายตัวร้ายกำลังสารภาพว่าชอบ กับการที่เธอเรียกชื่อเขางั้นเหรอ แต่อยู่ในอาการมึนเมาจะเชื่อได้แค่ไหน เชื่อได้หรือไม่ก็ไม่รู้...

“ฉันข้อร้องล่ะ ให้ฉันกราบก็ได้ ฉันไม่รู้เรื่องจริงๆ ฉันไม่ได้จะมาฆ่าคุณ ฉันไม่เคยรู้จักคุณเลย ฉันจะมาฆ่าคุณทำไม” เขารู้สึกกระตุกใจเล็กๆ แต่ก็ไม่ยอมแพ้มารยาหญิงเป็นแน่ “เธอคิดจะปกป้องเจ้านายจนวินาทีสุดท้ายใช่ไหม” ฟ้าอำไพถึงกับไหล่ลู่ตก เธอจะอธิบายอย่างไรดี

“ดูคุณซันเดย์จะเป็นคนที่ใจร้ายมากเลยนะคะ” “เจ้านายไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น อย่ากลัวเจ้านายไปเลย จริง ๆ แล้วเจ้านายเป็นคนใจดี แค่อย่าดื้อกับเจ้านายแค่นั้น ถ้าทำตัวดีเป็นเด็กดีเจ้านายก็จะใจดีด้วยครับ” “ต้องเป็นเด็กดีอย่างนั้นเหรอคะ”

เด็กสาวบอกตามตรง "เพราะสำหรับก้อย จะเงินคุณผู้หญิงหรือคุณธาม ก็เงินเจ้านายเหมือนกัน ก็คุณผู้หญิงเป็นเมีย...เอ๊ย เป็น พันละยาของคุณธามนี่คะ"

ตอนที่ 3 สุดท้ายคือ........ ความสัมพันธ์ถูกพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว ทั้งสองคนเจอกัน ทุกวันเพราะหลังจากที่ธิชายอมเป็นคนรักเจ้านายสุดหล่อก็ย้ายเธอไปทำงานที่เดียวกับเขาทันที

“ใครรักคุณมิทราบ” “กล้าสาบานไหมล่ะ” ธนากระตุกยิ้มร้ายกาจ จ้องมองใบหน้าอันแดงเรื่องของเจ้าหล่อนอย่างพอใจ

โกรธแล้วนะ เสียแรงที่อุตส่าห์ นึกนิยมชมชอบอยู่ในใจ ต่อจากนี้ไปจะไม่สนใจแล้ว คนใจร้าย! เด็กฝึกงานก่นด่าเจ้านายในใจ ปฏิญาณตนว่าจะไม่สนใจคนใจร้ายอีกต่อไปแล้ว คนตัวเล็กกว่าเม้มริมฝีปากแน่น ก้มหน้างุด ๆไม่พูดไม่จา ก้าวเท้าเดินลงส้นผ่านหน้าคนใจยักษ์ ออกมาจากลิฟต์โดย ไม่รอว่าคนข้างหลังจะตามมาต่อว่า ว่าทำกิริยาแบบนั้นใส่เขาได้อย่างไร จอมขวัญเดินจ้ำอ้าวออกจากบริษัทได้ก็เดินลิ่ว ๆ โดยไม่ได้หันไปสนใจคนข้างหลังแม้แต่น้อย