เขยไม่เอาถ่าน ผู้เป็นอมตะ Novelas e Histórias

"เปล่า !!เดี๋ยวจะลงแข่งอีกรอบ ถ้ารอบนี้กูชนะเป็นอันจบ กูต้องได้ตังค์เว้ย กููจะแพ้ไม่ได้ นี้คือศักดิ์ศรี " "ถ้ามึงมองหา หนามเตย วันนี้เขาไม่มาหรอกเตยบอกว่าแม่เขาจะมาหาคุยธุระมาไม่ได้ "

เจียงหยูหมิงกล่าวตอบออกไปด้วยเสียงของเว่ยเฮย "แม้เซียนจะเป็นอมตะ แต่ก็มิได้มิอาจตายได้เหมือนกับเทพ เจ้าไม่ยอมขึ้นเป็นเทพ ข้าก็ต้องเตรียมการเสียหน่อย" รอยคล้ำระหว่างคิ้วของเว่ยไป๋ลึกกว่าเดิม "เจ้าอยากเป็นอมตะ?" เว่ยเฮยเพียงตอบว่า "แล้วเจ้าจะฝึกตนมาจนถึงขั้นนี้ทำไมเล่าหาก ไม่ได้อยากเป็นอมตะ"

เมื่ออาเป่าหยิบถ่านไม้ดำเมี่ยมมาวางบนถาดทองเหลือง หลินซีเหยาก็ใช้นิ้วขาวผ่องคีบมันขึ้นมา ดมฟุดฟิดเล็กน้อย แล้วโยนมันลงพื้นดัง เคร้ง! "ถ่านไม้นี่..." หลินซีเหยาเอ่ยเสียงเรียบเย็น "เนื้อเบาโหวง ผิวหยาบกระด้าง เผาแล้วควันโขมง ขี้เถ้าเยอะ แถมยังมีกลิ่นยางไม้ฉุนกึก... นี่มันถ่า นไม้ ชั้นเลว ที่สุดที่ใช้เผาศพคนไร้ญาติ ราคาไม่เกินกระสอบละ 5 อีแปะ"

เย่เทียนหยู่พยักหน้า ในการต่อสู้ครั้งนี้ เขาได้ยินชิงหลงพูดถึงขั้นเทพผู้เป็นอมตะ ดูเหมือนว่า ถึงแม้ว่าจะยังไม่มีใครผ่านไปได้ แต่ก็ควรจะผ่านไปได้ ไม่เช่นนั้น ชิงหลงคงไม่พูดแบบนั้น แต่ทำไมหลายปีผ่านไป จึงไม่มีใครถึงขั้นเทพผู้เป็นอมตะ “แม่ครับ แม่รู้จักขั้นเทพผู้เป็น อมตะไหมครับ?” เย่เทียนหยู่ถาม