หมอหัตถ์เทวะ ของท่านอ๋องมัจจุราช นิยาย & เรื่องราว

บุรุษผู้หนึ่งฉายาอ๋องทมิฬ มัจจุราชแห่งต้าถ้ง ทั้งอำมหิตเลือดเย็นปานนั้น แผ่ซ่านกลิ่นอายสังหารเหี้ยมเกรียมตลอดเวลา ใครไหนเลยจะรู้ว่า ยามแต่งงานมีภรรยาจะกลายเป็นสามีที่อ่อนหวานได้ปานนี้

เบื้องหน้าองค์ชายใหญ่ปรากฏขุมพลังมหาศาลจนคนธรรมดาอย่างเขาแทบจะลืมตาไม่ขึ้น ชายร่างกำยำปราดเปรียวยืนเด่นสง่า เสื้อด้านบนถูกทิ้งลงเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อหนาแน่นเรียงขนัด ทั่วทั้งร่างเปล่งแสงดั่งดวงสุริยันโดยเฉพาะที่ฝ่ามือทั้งสองข้างนั้น "หัตถ์เทวะ จงปกป้องข้าผู้เ ป็นทายาทแห่งราชวงศ์เสวียนแล้วสังหารผู้คิดร้ายบ่อนทำลายราชวงศ์พวกนี้เสีย!" หัตถ์เทวะพุ่งตัวซัดฝ่ามือใส่ม่านพลังน้ำหมึกแตกกระเจิง เจียงหยูหมิงยกแขนขึ้นป้องกันลมปราณที่เหลือเล็ดลอดผ่านม่านพลังเข้ามา "เหล่าหลิว หนีไป! ทุกคนรีบถอยเร็ว!"

ภาพที่เห็นคือเรือนตากอากาศโอ่อ่าเงียบสงบ มีแสงตะเกียงแขวนเรียงรายสว่างไสว ขับให้เงาไม้เต้นระยิบระยับ นี่น่ะหรือจวนพักตากอากาศของบุรุษหน้าหนวดที่นามว่าจ้าวสี่เย่ อ๋องผู้เป็นพระอนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน

บุรุษผู้หนึ่งฉายาอ๋องทมิฬ มัจจุราชแห่งต้าถ้ง ทั้งอำมหิตเลือดเย็นปานนั้น แผ่ซ่านกลิ่นอายสังหารเหี้ยมเกรียมตลอดเวลา ใครไหนเลยจะรู้ว่า ยามแต่งงานมีภรรยาจะกลายเป็นสามีที่อ่อนหวานได้ปานนี้

ทว่าสายตาของบุรุษหนึ่งกลับไม่เหลียวแลใคร… เขานั่งนิ่งประหนึ่งรูปสลัก ชุดเกราะเงินประดับลายพยัคฆ์เปื้อนฝุ่นศึกไม่มากแต่สะท้อนแสงเปลวเทียนเป็นประกาย นัยน์ตาคมไม่หลบสายตาผู้ใด แต่ก็ไม่เปิดใจรับผู้ใดเช่นกัน เขาคือ "อ๋องหย่งอัน" หรือ "จ้าวอวี้" แม่ทัพผู้คุมด่านจิงอัน ชา ยผู้เป็นนักรบที่มีฉายาว่า มัจจุราชแห่งชายแดน นี่เป็นครั้งแรกในรอบ 15 ปีที่เขาได้กลับเข้ามาในเมืองหลวงแห่งนี้

ด้วยผมสีเงินอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา ในราชวงศ์ต้าหมิงนี้ใครจำไม่ได้บ้าง? ท่านผู้นี้คือท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนผู้มีอำนาจสูงสุดในราชสำนักรองจากฮ่องเต้ เป็นเทพเจ้าแห่งสงครามผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ และสังหารคนโดยไม่กะพริบตา

เจิ้งเหว่ยเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกระตุกยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นคราวนี้คงต้องพึ่ง ‘ปีศาจดอกท้อ’ ของเราแล้วละ” “ปีศาจดอกท้อหรือคะ” อวี๋เซิงทวนขณะเดียวกันก็ทบทวนรายชื่อแพทย์ในหัวของตนและก็รู้แล้วว่าคนผู้นั้นคือใคร “หัวหน้าหลิน! วิทยุแจ้งหมอไป๋เดี๋ยวนี้!”

หล่อนปรายตามองไปยังคนตัวโตที่ใจดำอำมหิตและพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอวดดี “มัจจุราช... ให้ญะญ๋าออกไปเดินเล่นในสวนด้วยนะคะ นี่ก็เหลืออีกตั้งครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงมื้อค่ำ”

"ท่านอ๋องคงรู้อยู่แล้วว่า เกาเยวี่ยเหรินเป็นปรมาจารย์หมอยาแห่งแคว้นต้าหลี่ ว่ากันว่าเขาไม่สนใจในลาภยศเงินทอง ไม่มีใครสามารถรั้งตัวเขาไว้ได้นาน เป็นหมอยาที่เดินทางไปทั่วแว่นแคว้น ชื่อเสียงการรักษาถูกเรียกว่าหัตถ์เทพ ไม่มีผู้ใดไม่รู้จักเขา เรื่องราวของท่านจะปิดบังไปได้สักแค่ไห น" "...เจ้าหมายถึงสิ่งใด" สตรีไร้มารยาทผู้นี้ กำลังล่อหลอกเขาเป็นแน่

เหยียนอ๋องคืออนุชาที่ฮ่องเต้ต้าเป่ยยกย่อง ทุกสิ่งที่ประทานให้เขาล้วนต้องดีที่สุดสมฐานะ ดังนั้นย่อมไม่ขาดแคลนเพียงถ่านไฟเป็นแน่ ที่สำคัญในวังอ๋องที่สร้างอย่างโอ่โถงไม่มีทางที่ลมหนาวจะพัดทะลุได้ นอกเสียจากจะเปิดหน้าต่างเอง อีกทั้งหมอที่พามาก็เป็นหมอหลวงมีชื่อ แล้วห