ข้ามภพมาเป็นขวัญตาของท่านอ๋องจอมบ๊อง Novelas e Histórias

ป๋อหยวนเอ่ยขึ้นพลางคลี่ยิ้มกว้างอย่างลิงโลด "ในที่สุดสวรรค์ก็มีตา คืนวรยุทธ์ให้ท่านกลับมาเก่งกาจดุจเดิม ยามนี้ท่านก็ฟื้นพลังแล้ว พวกเรายังจำเป็นต้องพึ่งพาจมูกของเจ้าชินอ๋องนั่นหายใจอีกหรือ? ในเมื่อท่านเพียงคนเดียวก็กวาดล้างพวกสุนัขรับใช้ของมู่หรงชิงได้อยู่แล้ว" ห รงเจิ้นกั๋ว ค่อยๆ ลืมตาขึ้นนัยน์ตาของจอมทัพคมกริบประดุจใบมีดที่ถูกลับมาอย่างดี เขาทอดถอนใจยาวพลางมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้าที่มืดสลัว

เขายิ้มรับ เป็นรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก แต่กลับฉายแววอบอุ่นออกมาจากดวงตาอย่างชัดเจน "หากไม่มีเจ้า... คืนนี้ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตนเองจะได้มานั่งชมจันทร์อยู่ที่นี่ หรือต้องไปชมจันทร์อยู่ในยมโลกกันแน่" "ท่านอ๋อง... ไม่สิ... ตอนนี้หม่อมฉันควรจะเรียกท่านว่า 'องค์รัชทายาท' แล้วสินะเพค ะ" นางแกล้งเย้าเขาเล็กน้อย

“ฝูโจวเจ้าจงจำไว้ ถ้าข้าเกิดเปลี่ยนไประหว่างทางหรือทำร้ายเจ้าข้าอนุญาตให้เจ้าสังหารข้าได้เลย” “ท่านอ๋องอย่ากล่าวเช่นนั้นสิเจ้าคะ” อ๋องซีฮันหันมองสตรีที่อยู่เบื้องหน้าสายตาของเขานั้นมีแววของความกลัวจากส่วนลึกแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

พริมมี่ ยิ้มเจื่อนๆ “ข้ามารับเจ้าอย่างไรเล่า และมาสำนึกผิดต่อหน้าพระบรมศพของไท่ซ่างหวง” “ข้าก็แค่พูดส่งๆ ว่าจะไปเปยจิงแต่ความจริงแล้วข้าแค่ใช้ท่านอ๋องเป็นข้ออ้าง” เอี้ยนอ๋องยิ้มบางๆ

“ซ่างกงกงเดินทางมาพร้อมกับราชโองการเจ้าค่ะ บอกว่าท่านอ๋องทรงประทานของขวัญมากมายมาให้คุณหนูเพื่อเป็นการขอบคุณและขอโทษเรื่องที่สกุลฟู่ครั้งก่อนเจ้าค่ะ” “เจ้าว่าอย่างไรนะ ท่านอ๋องส่งของขวัญมางั้นหรือ ข้าคิดเอาไว้แล้วว่าท่านอ๋องเพียงแค่หน้ามืดตามัวไปชั่วขณะเท่านั้น ถึงอย ่างไรท่านอ๋องก็ไม่มีทางมองกรวดเป็นหยกงามไปได้หรอก”

" ข้ามาหาท่านอ๋องไม่ได้มาหานาง " " ยังไงก็ไม่ได้ขอรับ ท่านอ๋องเฝ้านางอยู่ ไม่ให้ใครเข้าพบ" " ท่านอ๋องบอกพวกเจ้าอย่างงั้นรึ" " เอ่อ "

หลี่ถิงพูดขยายความ "ข้ามีบ้านในหมู่บ้านเป็นบ้านของท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าแต่พวกท่านเสียชีวิตจากข้าไปหมดแล้ว ท่านตาก็ให้ข้านับถือเป็นผู้อาวุโสในบ้านด้วยนะเจ้าคะ" หลี่ถิงบอกกับท่านตาจางคุน "ได้นังหนูขอบใจเจ้ามากที่นับถือข้า"

ท่านอ๋องผู้เย็นชาอำมหิตของพวกเขากำลังยิ้ม แถมยิ้มกว้างมากด้วย! "โห ท่านอ๋องยิ้ม ข้าไม่ได้ตาฝาดใช่หรือไม่เหลยต้ง เจ้าช่วยตบหน้าเรียกสติข้าที" จวงฉางพร่ำเพ้อออกมาคล้ายคนละเมอ

เขาหยุดพูดพยายามเงยหน้าให้น้ำตาไหลกลับ เสียงของเขาแหบพร่าน้ำตาเอ่อคลอก่อนจะเอ่ยต่อ "ข้าน้อยรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับท่านอ๋องมาตั้งแต่วัยเยาว์ฝ่าฟันจนแผ่นดินเป็นปึกแผ่น ฝ่าบาททรงเห็นว่าท่านอ๋องมีความสามารถปกครองบ้านเมืองจึงแต่งตั้งเป็นรัชทายาท แต่ราชโองการยังไม่ทันประ กาศวันที่ท่านอ๋องกลับมาจากชายแดนกลับถูกยึดตรากองทัพและประกาศว่าท่านอ๋องเป็นกบฏ เรื่องต่อมาก็อย่างที่ท่านทราบ"

ฟังมาถึงตรงนี้จางเยว่เซียงก็ให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจไม่น้อย เพราะในภพอดีตนั้นไม่ว่าตนเองจะหิว จะอิ่ม หรือจะนอนหลับ จะป่วยไข้ ล้วนไม่มีผู้ใดมาห่วงใยทั้งสิ้น ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน พอพบเจอทั้งบิดา และมารดาเลี้ยงห่วงใย ทั้งยังดูร้อนรนจริงมิได้โป้ปดจึงตื้นตันใจไม่น้อย “กั๋วกงเป็นคนดีเจ้าค่ะ เขาไม่ใช่บุรุษมากราคะจนรังแกอาเซียงไม่ดูสภาพร่างกาย”