สามีเช่นท่าน ชาตินี้ข้าไม่ต้องการ Novels & Stories

ฉันคิดไม่ออกเลยว่าชีวิตฉันหากต้องอยู่กับผู้ชายคนนี้จริงๆ จะเป็นอย่างไร เขาไม่ได้ต้องหารฉัน มันก็เหมือนกับฉันที่ไม่ต้องการเขา เราต่างคนต่างไม่ต้องการกันและกัน แต่ก็ต้องทำหน้าที่ของพ่อและแม่ให้ดีที่สุดสินะ

“ข้าไม่ต้องการตำแหน่ง ไม่ต้องการสามี ไม่ต้องการให้ใครยกย่อง ขอแค่มีข้าวให้กินในแต่ละวัน อยู่ด้วยกันสองพี่น้องอย่างไม่ต้องพรากจาก ข้าก็พอใจแล้ว ส่วนนอกเหนือจากนั้น ข้าไม่สน” “เจ้าไม่คิดถึงอนาคต…” ไป๋อี้เหยาเอ่ยเสียงเบาลงกว่าเดิมเล็กน้อยก่อนจะถูกขัดอีกรอบ

"งั้นพระองค์ก็ต้องหลงรักที่เจ้าเป็นเช่นนี้" "ลูกไม่ใช่สตรีเรียบร้อยอ่อนหวาน จะต้องใจองค์รัชทายาทได้จริง ๆ หรือเจ้าคะ"

“คือ…ข้า ข้าขอพูดตรง ๆ เลยนะเจ้าคะ เพราะท่านเป็นคนนิสัยดี ข้าจึงไม่อยากทำร้ายจิตใจ แต่ข้าไม่สนใจชายอื่นนอกจากสามีหรอกเจ้าค่ะ!” “สะ...สามี?” ความรู้สึกเหมือนฟ้าผ่าแล่นแปลบลงมากลางใจจนเข่าแทบทรุดตอนกลางวันแสก ๆ

ฉันไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่จับมือของท่านไว้แน่น ชาตินี้ ฉันไม่ใช่ภรรยาของเจียงเยี่ยนเฉินอีกต่อไป เมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องฝืนใจอีกต่อไป สามารถไปไล่ตามคนที่เขารัก และใช้ชีวิตได้อย่าง

“เปล่าครับ ผมรู้ว่าท่านประธานไม่ต้องการแต่งงานกับใครทั้งนั้น ผมแค่อยากให้ท่านประธานลองคิดในมุมของคุณบัวบ้างเท่านั้นเองครับ ถ้าเธอไม่ต้องการจับท่านประธาน เธอคงจะเสียใจและลำบากมากเลยนะครับ เรียนก็ยังไม่จบ แถมยังต้องอุ้มท้องลูกที่พ่อไม่ต้องการอีก” พ่อไม่ต้องการ...คำนี้กระแทกใจเขาอีกระลอก เ

“ข้าก็คือข้า มิได้ส่งเสริมผู้ใด และมิได้เป็นกาลกิณีต่อผู้ใดทั้งสิ้น” นางไม่ชอบคำพูดเช่นนี้ ราวกับว่านางเป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่ง ฟังแล้วชวนให้รู้สึกอึดอัดใจยิ่งนัก “เป็นสามีข้าที่มีวาสนาของเขาเอง”

เขาอยากจะบีบคอนางให้ตายเสียตั้งแต่ตอนนี้ แต่ก็ทำไม่ลง “เจ้าลืมไปแล้วหรืออย่างไร ความจริงแล้วข้าต่างหากที่เป็นสามีเจ้า สามีที่เจ้ากราบไหว้ฟ้าดินอย่างไม่เต็มใจ”

ไป๋จิ้งหานเลิกคิ้วเล็กน้อย ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ข้าแค่ไม่อยากให้เจ้ากลายเป็นสะใภ้ที่ถูกรังแก ข้าเป็นสามีของเจ้า หากข้าปล่อยให้เจ้าต้องอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้น ข้าก็ไม่อาจเรียกตัวเองว่าสามีที่ดีได้”

" ข้าไม่รู้จักท่าน ยิ่งไม่ต้องให้ท่านมาดูแลข้า" " หลานเอ๋อ แต่เราเป็นสามีภรรยากันเจ้าเป็นภรรยาของข้า ข้าดูแลเจ้าก็เป็นเรื่องสมควร "