Romans & histoires เขยไม่เอาถ่าน ผู้เป็นอมตะ

“ข้าพึ่งเดินทางมาถึง ไม่ทันจะได้ทักทายกัน ก็รีบถามหาของสำคัญของท่าน... ต้องการเซียนตันไปทำอะไรหรือ? เทพอู่เฉิน...” “เครื่องสังเวยไม่นับเป็นมนุษย์ ไม่นับเป็นวิญญาณบนเทวโลก นางไม่นับเป็นสิ่งใด ๆ นอกจากสมบัติ เป็นเครื่องบรรณาการปีศาจ สังเวยมาด้วยเลือดเนื้อ จึงไม่สามารถใช้เ� �ียนตันกับนางได้” เทพฮ่าวหรานพูดแทรกขึ้นมา ยังบอกเล่าเรื่องเซียนตันว่าสามารถชุบชีวิต ฟื้นวิญญาณให้เป็นอมตะ เป็นของหายากบนเทวโลกชั้นฟ้า ไม่ลืมที่จะเอ่ยตักเตือนบุตรชาย

ไอตะเอ่ยเมื่อถูกไอเนะฟาดเข้าเต็มแรง "ยุ่งไม่เข้าเรื่อง กินเด็กเขาบอกเป็นอมตะ รู้ไว้นะไอ้น้องชาย" -THE END-

น้ำเสียงของมนทิราณีเทวีแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน “เพราะนางคือเครื่องบูชายัญอันล้ำค่า... ที่จะทำให้ความเป็นอมตะของข้านั้นสมบูรณ์... ไม่มีผู้ใด... แม้แต่พลังแห่งดาบอัสนีบาตของท่าน... ก็ไม่อาจขวางข้าได้!”

“ฉันยอมรับว่าเป็นความผิดของฉันที่ปฏิเสธที่จะสัญญาหมั้นของฉันกับหนิงเป่ย แต่หนิงเป่ยนั้นเป็นคนไม่เอาถ่าน หนักไม่เอาเบาไม่สู้และยิ่งยโส เขาไม่ใช่สเปกของฉัน” “ท่าน...รักษาตัวด้วยค่ะ แล้วพบกันใหม่ในอนาคต” เธอจากไปอย่างสิ้นหวัง หนิงเป่ยโกรธมากเมื่อได้ยินสิ่งนี้ ทำไมฉ ันถึงเป็นคนไม่เอาถ่าน หนักไม่เอาเบาไม่สู้และยิ่งยโส?

“แต่มันคือควันไฟที่ให้ความอบอุ่นและทำให้อิ่มท้องในวันที่หนาวเหน็บที่สุด หากท่านอ๋องต้องการความสูงศักดิ์ พระองค์คงไม่เลือกที่จะนอนกินหมั่นโถวข้างเตาของข้าหรอกเจ้าค่ะ” จางม่านอวี้หน้าตึงขึ้นทันที นางก้าวเข้าไปหาหว่านเอ๋อร์จนกลิ่นเครื่องหอมฉุนกึก

นปรากฏเป็นความจริงทุกประการ และความฝันนี้ก็เช่นกัน ซึ่งเกี่ยว กับคัมภีร์อมตะมันกำลังกลายเป็นความจริงทันทีที่จ้าวเทียนอี้ปรากฏกาย “ต้นสนยักษ์นี้เป็นสถานที่ซุกซ่อนคัมภีร์อมตะเอาไว้ได้อย่างแยบยลเสียจริง มีเพียงเทียนอี้เท่านั้นที่จะสามารถนำคัมภีร์อมตะออกจากต้นไม้น ี้ได้ ในที่สุดคนที่ข้าไว้วางใจกลับเป็นคนที่แทงข้างหลังทั้งเรื่องความรักรวมไปถึงคัมภีร์ลับสุดยอดของแผ่นดินนี้!”

ตันฉิงไม่กล้าพูดว่าเทพเจ้าสามารถถูกทำลายได้ แต่เขาแค่ไม่เคยมองคนในหยุนเฉิงอย่างคนพวกนี้อยู่ในสายตา “เตาสือเอ้อร์ เอาเลย คุณเป็นถึงแชมป์มวยใต้ดินเชียวนะ อย่าขี้ขลาดสิ”

ผู้เฒ่าตอบ “เป็นไปไม่ได้ ที่ใดมีคนมาก ที่นั่นย่อมมีไฟร้อน” ผู้เฒ่าหัวเราะ “หึๆ เจ้าคิดว่าผู้ที่สามารถควบคุมราชสำนักแคว้นเว่ยเป็นตะเกียงขาดน้ำมัน[1]หรือไม่?”

เหอฮองเฮาแค่นเสียง “ไม่เคยทำผิด? กล้าพูดเช่นนี้ นอกจากหนังหน้าเจ้าต้องหนาพอแล้ว ยังต้องไร้ยางอายขั้นสูงสุดอีกด้วย นี่น่ะเหรอ ฮ่องเต้ผู้ครองแผ่นดิน ขอทานตามถนนยังมีดีเสียยิ่งกว่าเจ้า ต้วนเล่อ”

ดวงตาของเต่าดำตัวใหญ่ปรายตามองสิ่งของบนพื้นที่มีดอกหอมหมื่นลี้ สุราหมักแสนธรรมดา ชาที่หาได้ดาษดื่นก่อนพูดขึ้นอย่างเย่อหยิ่งซึ่งไป๋เสวี่ยเองก็เข้าใจได้ทั้งนี้เป็นเพราะท่านเทพกุ้ยเฮยนั้นมีของล้ำค่าในมิติมากมายนั่นเอง “ถ้าอย่างนั้นไม่อ้อมค้อมนะเจ้าคะ แต่ว่าข้าไม่มีห มึกท่านเองก็ไม่ให้ข้าใช้เลือดแล้วข้าจะใช้สิ่งใดแทนล่ะเจ้าคะ”