เสียใจ Novels & Stories

ลู่ฉางกัง ได้พบหีบไม้โบราณซึ่งเป็นสมบัติประจำตระกูล เมื่อเปิดออกมันได้พาเขาย้อนเวลาไปยังมิติยุคโบราณ และกลายเป็นเพียงเด็กชายวัยสิบหนาว ในมิติคู่ขนานเขาพบกับคนสำคัญที่ชาตินี้เขาก็ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้เจออีก การย้อนเวลาครั้งนี้นอกจากจะทำให้เขาได้มีโอกาสแก้ไขหลายเรื่องราวที่เคยผิดพลาด แต่ยังช่วยเติมเต็มเสี้ยวความทรงจำที่ขาดหายไปเมื่อครั้งยังเด็ก

แอบรักข้างเดียว ถูกเขาผลักไสราวกับเป็นสตรีไร้ค่า จนข้ายอมแพ้ที่จะรัก.. ทว่าจู่ๆ โหวใจร้ายผู้นั้นกลับตามติดออดอ้อนราวกับเป็นคนละคน ดวงตาที่จ้องมองมาหวานซึ้งราวกับจะกลืนกินข้า คะ..คลั่งรักข้าเกินไปแล้ว!

หญิงงามล่มเมืองที่นิสัยแสนร้ายกาจ ตามรักอ๋องหนุ่มผู้เย็นชามานานหลายปี ทั้งตามราวีสตรีที่ท่านอ๋องชายตามอง วันหนึ่งนางตกน้ำจนเจ็บป่วย ทำให้จดจำชีวิตก่อนที่จะมาเกิดในยุคนี้ได้ว่าตนเองเคยเป็นสายลับมือหนึ่ง

“ปู” สัตว์ตัวเล็ก ๆ สำหรับใครหลาย ๆ คน ที่ดูเหมือนว่ามันจะไม่มีประโยชน์อะไรนอกเสียจากการเป็นอาหารบนจาน แต่สำหรับเด็กชายหาดคนหนึ่ง “ปู” กลับเป็น “บทเรียนชีวิต” และยังเป็นสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่ “เปลี่ยนชีวิต” ของเด็กชายหาดธรรมดาอย่างเขาไปตลอดกาล

เธอเป็นแม่ค้าสุดฮอตที่กำลังถูกเผาอยู่ในโลง! พอระเบิดโลงศพออกมาเท่านั้นแหละ! นอกจากไอ้บ้าตัวลายตาคล้ำอย่างกับคนเล่นของที่ดีใจวิ่งเข้าหาเธอ คนอื่นก็วิ่งหนีหมดเลย... “มึงกลับมาหากูแล้ว ฮือ ฮือ~” เธอจะสลัดหมอผีบ้า ๆ อย่างเขาให้หลุดพ้นไปจากวงจรชีวิตได้อย่างไรกัน? “เพราะพ่อหมอไม่ได้รักฉันยังไงล่ะจ๊ะ ฮือ! ฉันก็ไม่รู้ว่าต้องอยู่ไปเพื่ออะไรกัน นังชบาคนนี้มันไม่คู่ควรที่จะยืนอยู่ตรงนี้ ไม่คู่ควรเป็นเมียพ่อหมอ ชบาพาพ่อหมอกลับมารักษาที่นี่แล้ว หลังจากนี้ ฮือ ก็ขะ ขอให้พ่อหมออายุมั่นขวัญยืน ตบแต่งลูกเมียที่ใจพ่อหมอนั้นรัก อยู่กันจนแก่เฒ่า” “กูจะไม่แต่งเมียใหม่ เมียกูเป็นมึงเพียงผู้เดียว”

เขาเป็นรุ่นพี่ที่เธอไม่เคยเคารพ เป็นไอ้พี่ว้ากที่เธอโคตรเกลียด แต่ถึงจะเป็นอะไรมันก็ไม่หนักหนาเท่ากับสิ่งที่เขากำลังเป็นอยู่ตอนนี้หรอก สิ่งที่เธอเพิ่งจะรู้ เขา...เป็นเจ้าพ่อมาเฟีย เป็นเจ้าหนี้ เป็นเจ้าชีวิตเธอ !!! “แก้ผ้า” “ไม่!” “อยากให้แก้ให้?” “ไม่! บอกแล้วไงวะ ว่ายังไงกูก็ไม่ให้มึงเอาหรอกไอ้เหี้ย ไอ้มาเฟียโรคจิต!” “งั้นเลือกเอา ว่าจะให้ใครตายก่อน พ่อ แม่ หรือมึง”

ทะลุมิติมาเป็นองค์รัชทายาทแห่งต้าเฉียน ทว่ากลับต้องมาเจอเสด็จพ่อที่ลำเอียง รักใคร่เพียงองค์ชายที่เกิดจากสนม! ไม่ว่าตนเองจะสร้างคุณงามความดียิ่งใหญ่เพียงใด ล้วนถูกมองข้ามไปหมด! เมื่อเห็นพวกเขาร่วมมือกับคนในราชสำนักเพื่อเล่นงานตนเอง ฉินหมิงก็โกรธขึ้นมา องค์รัชทายาทแห่งจักรวรรดิอย่างนั้นหรือ? ข้าไม่เป็นมันแล้ว! เขาออกจากเมืองหลวง นำทัพเข้าสู่หลิ่งหนาน พัฒนาอุตสาหกรรม! สร้างกองทัพติดอาวุธ! กระตุ้นเศรษฐกิจ! ปราบปรามชนเผ่าหนานหมาน! เชื่อมสัมพันธ์กับถู่ปัว! สร้างเรือลงสู่ทะเลใต้ สร้างผลงานอันยิ่งใหญ่สืบทอดไปนับหมื่นปี! ในเวลานี้ ราชสำนักก็พลันตระหนักได้ว่า แม้จะไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง แต่ฉินหมิงกลับโดดเด่นไม่ว่าจะไปที่ใด! ทว่าเมื่อราชสำนักไร้ซึ่งองค์รัชทายาทผู้นี้ กลับปรากฏช่องโหว่ที่ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ! ฮ่องเต้เฉียนร้อนรน : เจ้ากลับมาเถอะ เป่ยหมั่งต้านเอาไว้ไม่อยู่แล้ว! เหล่าขุนนางต่างตื่นตระหนก : องค์รัชทายาท ท่านกลับมาเถิดพ่ะย่ะค่ะ! ท้องพระคลังว่างเปล่า รับไม่ไหวแล้ว! องค์ชายเก้า : ท่านพี่ บัลลังก์นี้ข้ายกให้ท่าน ข้านั่งต่อไปไม่ไหวแล้ว!

"ลงชื่อในใบหย่าให้ฉัน แล้วฉันจะออกไปจากบ้านถังโดยไม่เอาอะไรติดตัวไปสักชิ้นเดียว ตอนนี้หัวใจของฉันไม่มีคุณอีกต่อไป ... " "ไม่มีทางต่อให้เธอไม่รักก็ต้องทนอยู่จนกว่าฉันจะพอใจในสิ่งที่เธอทำกับซินอี๋"

แต่งงานได้เพียงสามเดือน สามีก็ถูกส่งไปชายแดน นางจึงได้แต่ภาวนาอยู่ทุกคืนวันให้เขากลับมาอย่างปลอดภัย แต่สิ่งที่เขาตอบแทนกลับเป็น...การบีบบังคับให้หย่าและไล่ต้อนนางไปสู่ความตาย!

ดวง ตาสีเขียวมองร่างเปลือยของสาวน้อยตรงหน้าด้วยสายตาแค้นเคือง ดุดัน เธอถอยร่นหนีเขาอย่างหวาดผวา ตื่นกลัว ตกใจ ดวงหน้างามสั่นไปมาจนเส้นผมสลวยปลิวไสว เมื่อเห็นเขาถอดเสื้อผ้าทีละชิ้นๆ อย่างใจเย็น ปรางค์รวีพยายามถอดโซ่ตรวนที่จองจำอยู่ที่ข้อเท้า เพื่อที่เธอจะหนีอสูรร้ายที่กำลังย่างกรายขึ้นมาบนเตียง ในสภาพที่ไร้ซึ่งอาภรณ์