เสียใจ

‘ปืน’ เขา... หล่อ โหด เถื่อน ใจร้าย รุนแรง ไร้ปรานี ไม่มีหัวใจ จงรักภักดีกับนายมาก มากถึงขนาดเต็มใจแก้แค้นแทนนาย ไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นใคร เขาพร้อมทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี "ผมไม่คิดป้องกันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว" "ตั้งแต่แรก ผมตั้งใจ ให้คุณ ท้อง"

. . .หัวใจของ'เวกัส‘ เต้นแทบไม่เป็นจังหวะ เมื่อมองเห็นหญิงสาวที่สวมเสื้อยืดของเขาเดินออกมาจากห้องน้ำในห้องนอนของเขา เขาลอบมองดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้นเชิดนิดๆของหญิงสาว ไล่ลงมาถึงริมฝีปากสวยอวบอิ่มได้รูปน่าจูบของหญิงสาว แล้วก็ต้องรีบหลบสายตาเมื่อเธอหันหน้ามามองเขาพอดี. . . “ไอยานอนห้องเวได้เลยนะ เดี๋ยวเวลงไปนอนโซฟากับพวกนี้เอง อีกอย่างคืนนี้น่าจะคุยกันเรื่องงานแข่งรถกันยาว แล้วเสื้อผ้าเวใส่ได้มั้ย? แก้ขัดไปก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เอมิคงเอากระเป๋ามาให้แหละ” เวกัสรีบเอ่ยบอกหญิงสาว ไอยา: ”ขอบคุณมากนะเว สบายมากแค่นี้ก็เกรงใจจะแย่“ หญิงสาวเอ่ยขอบคุณพลางยิ้มจนตาหยีให้เขา แต่มันกลับทำให้ใจเขาเต้นเร็วจนผิดจังหวะ หลายปีก่อนเค้าไม่กล้าพอที่จะบอกรักเธอ ทำให้เธอต้องเสียใจที่ไปรักผู้ชายห่วยๆอย่าง“ไอ้พีช” แต่จากนี้เขาจะไม่ยอมเสียเธอไปให้ใครอีก “ไอยา”จะต้องเป็นของเขาคนเดียว เขาจะดูแลไม่ให้เธอเสียใจ ไม่มีผู้ชายคนไหนมีค่าพอสำหรับน้ำตาของ“ไอยา”ทั้งนั้น. . . . เวกัสคิดพลางเดินลงบันไดตามหลังเพื่อนๆลงไปชั้นล่าง . .

อุบัติเหตุทางกายในคืนหนึ่งระหว่าง ‘ไรอัน คาเตอร์’ เจ้าพ่อแห่งสายการบิน ‘ลักซูรีแอร์ไลน์’ ผู้ได้รับฉายาว่านักธุรกิจสมองเพชร และ‘กุลนิดา พาโชค’ หญิงสาวชาวไทยที่เขาสนใจตั้งแต่แรกเห็น แต่เข้าใจผิดว่าเธอกำลังจะแต่งงานเลยไม่พาตัวไปขวางเส้นทางความรักของใคร การถูกเฉี่ยวชนทางร่างกายในคืนนั้นโดยที่กุลนิดาไม่คิดแจ้งเคลมประกันก่อให้เกิดสายเลือดคาเตอร์คนใหม่ ‘น้ำอิง’ เมื่อรู้ว่ากุลนิดามีลูกสาวของเขาติดท้องไป ไรอันทำทุกวิถีทางเพื่อจะจับสองแม่ลูกเอามาลงโทษด้วยการกอด แล้วปลอบใจด้วยการเปลูกและเมียอย่างไม่อั้น เมื่อเขาตามเจอ เธอจะปฏิเสธว่าน้ำอิงไม่ใช่ลูกเขาก็ไม่ได้ ในเมื่อพ่อกับลูกหน้าตาเหมือนกันเสียขนาดนั้น กุลนิดายังคิดว่าฟังผิด “คุณพูดว่ายังไงนะคะ!”

อ๋องรุ่ยหยาง และเหล่าองค์ชายพี่น้องของเขา ต่างพนันขันต่อกันว่า อ๋องรุ่ยหยางจะพิชิต คุณหนูเฟยฮวา บุตรสาวเสนาบดีเฟยเทียนหลงได้ลงหรือไม่ เพราะนางนั้นอวบอ้วนยิ่งกว่าคุณหนูในจวนใด แถมใบหน้าก็มีธรรมดามิได้โดดเด่นหรืองดงาม และนางยังแต่งตัวเฉิ่มเชยหนักหนา สีสันและแบบเครื่องแต่งกายของนางก็แสนเชยดังหญิงรุ่นป้าแก่ชอบสวมใส่ แต่นางนั้นหลงไหลท่านอ๋องรุ่ยหยางยิ่งนัก นางพบเขาที่ไหนก็มองเขาด้วยตาเป็นประกายหวานฉ่ำ ด้วยความหลงไหลจนใครๆก็ดูออก ต่างนินทาว่านางนั้นไม่เจียมตัว แม้บิดาจะเป็นเสนาบดีแต่นางขี้เหร่ปานนี้ อย่าว่าแต่อ๋องรุ่ยหยางเลย บุรุษอื่นก็มิมีใครอยากได้นางเป็นภรรยา บุรุษรูปงามเช่นอ๋องรุ่ยหยางแสนจะรังเกียจนางยิ่งนัก พบเจอนางที่ไหนก็มักจะหลีกหนี จนเป็นที่ขบขันของเหล่าพี่น้องของเขา เหล่าองค์ชายจึงลงขันกันจะยอมเสียม้าตัวที่งามที่สุดของแต่ละคนให้ท่านอ๋องรุ่ยหยาง หากเขายอมพิชิตหญิงขี้เหร่เช่นเฟยฮวาได้ลง เขาจึงวางแผนเกี้ยวนาง จนนางยอมตกเป็นของเขา เมื่อสมใจเขาก็ทิ้งนางอย่างเลือดเย็นยิ่งนัก เฟยฮวาจะทำเช่นไรต่อไป…

"ไม่มีปัญญาหาผัวหรือไง ถึงได้เป็นเมียน้อยของพ่อฉัน ผู้หญิงอย่างป้าแก่จะตายอยู่แล้ว ควรจะเข้าวัดฟังธรรม แต่กลับทำตัวเลวเป็นเมียน้อย สร้างความร้าวฉานให้ครอบครัวคนอื่น" "หนูจ้ะ" "หยุดได้แล้วแสนรัก!" "นังผู้หญิงสารเลว!" "ไม่รู้อะไรหุบปากไปเลย" ชายหนุ่มหน้าคมเข้มเสียงกระด้างจ้องเธออย่างไม่พอใจ แสนรักมองอย่างไม่พอใจสายตาที่มองออกไปเต็มไปด้วยโทสะและสายตาเหยียดหยาม "ทำไม? ฉันพูดแทงใจดำแม่แกเหรอ ผู้ชายอย่างแกมันก็เป็นได้แค่ลูกเมียน้อยแหละ ไอ้ลูกเมียน้อย"

‘เรย์’ เขา... หล่อ นิ่ง ใจร้าย เย็นชา ฆ่าคนได้ ไม่ใช่ฆ่าให้ตาย แต่ถนัดทำให้ตายทั้งเป็น "ถ้าเธอจะยอมอยู่ในสภาพแบบนี้ก็ตามใจ แต่รู้ไว้อย่าง คนอย่างฉันไม่เคยคิดรักใคร ไม่เว้นแม้แต่เธอ" ——— "ตกอับจนต้องขายตัวเลยเหรอ" "อืม" "แล้วที่แอดไลน์มานี่ต้องการแบบนี้โดยเฉพาะ?" "อืม" "งั้นแก้ผ้า แล้วขึ้นเตียง"

S2..ไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกต่อไป ทั้งฐานะ และสถานะของเราสามคน3P

เพราะความใจดีของเขาถึงทำให้เธอหลงรักได้อย่างง่ายดาย โดยที่ไม่รู้ว่านั่นคือหลุมพรางที่ชายหนุ่มขุดเอาไว้เพื่อหลอกล่อเธอ 'ขึ้นเตียง' กว่าเพียงฟ้าจะรู้ตัว เธอก็สูญเสียทั้งหัวใจและอนาคตที่วาดฝันไว้จนหมดสิ้น สิ่งที่อาทิตย์ทำลงไปทั้งหมดก็เพื่อหลอกล่อให้สาวน้อยที่เขาหมายตายอมขึ้นเตียงด้วย นั่นแหละ! คือสิ่งที่เขาไม่ควรหลงลืม ขอแค่ได้ลิ้มลองความหวานจากเธอเพียงครั้งเดียวเท่านั้น อาทิตย์ถึงจะปล่อยเธอไป ส่วนเขาก็จะกลับไปใช้ชีวิตอย่างปกติเหมือนที่เคยเป็นมา ฉะนั้นเขาควรจะรีบจบเกม... ก่อนที่ความรู้สึกในส่วนลึกของหัวใจจะถลำไปไกลมากกว่านี้ "แต่เพียงรักพี่อาทิตย์ ขอเวลาหน่อยนะคะแล้วหลังจากนี้เพียงจะปล่อยพี่อาทิตย์ไป" เธอยอมรับการจากลาและไม่คิดจะยื้อเขาเอาไว้ แต่เพียงฟ้าแค่ขอเวลาทำใจเท่านั้น ขอแค่ไม่กี่วันเธอสัญญา "แต่พี่ไม่ได้รักเพียง" "เรื่องลูก" "ทำไมคะ หลังจากผ่านไปสี่ปีเกิดอยากจะเห็นหน้าลูกขึ้นมาว่างั้น" เขาหายออกไปจากชีวิตเธอกับลูกนานถึงสี่ปี แล้วมาบอกว่าจะขอรับผิดชอบลูกง่ายๆ ทั้งที่ผ่านมาเธอพยายามติดต่อหาเขาแทบตาย เขากลับมาทำไมในวันที่เธอไม่ต้องการความรับผิดชอบใดๆ จากเขาแล้ว

แอบรักข้างเดียว ถูกเขาผลักไสราวกับเป็นสตรีไร้ค่า จนข้ายอมแพ้ที่จะรัก.. ทว่าจู่ๆ โหวใจร้ายผู้นั้นกลับตามติดออดอ้อนราวกับเป็นคนละคน ดวงตาที่จ้องมองมาหวานซึ้งราวกับจะกลืนกินข้า คะ..คลั่งรักข้าเกินไปแล้ว!

ลู่ฉางกัง ได้พบหีบไม้โบราณซึ่งเป็นสมบัติประจำตระกูล เมื่อเปิดออกมันได้พาเขาย้อนเวลาไปยังมิติยุคโบราณ และกลายเป็นเพียงเด็กชายวัยสิบหนาว ในมิติคู่ขนานเขาพบกับคนสำคัญที่ชาตินี้เขาก็ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้เจออีก การย้อนเวลาครั้งนี้นอกจากจะทำให้เขาได้มีโอกาสแก้ไขหลายเรื่องราวที่เคยผิดพลาด แต่ยังช่วยเติมเต็มเสี้ยวความทรงจำที่ขาดหายไปเมื่อครั้งยังเด็ก