แก้แค้น

เมมนอน ราชองครักษ์หลวงแห่งฟาโรห์รามเสสมหาราช ผู้มีหัวใจรักมั่นคงต่อเจ้าฟ้าหญิงเนเฟอร์ติตี หากเมื่อถูกหักหลัง รักจึงกลายกลับ เป็นความเคียดแค้นชิงชังอย่างมิอาจเลี่ยง เนเฟอร์ติตี เจ้าฟ้าหญิงแห่งนครธีปส์ พระราชธิดาในฟาโรห์รามเสสและพระมเหสีเอกเนเฟอร์ตารี พระชนมายุ ๑๗ ชันษา หัวใจของนางมอบไว้แด่ราชองรักษ์หลวงเมมนอนผู้เดียวเท่านั้น

พ่อของเธอได้ไปติดหนี้พนันกับมาเฟียในลาสเวกัส สหรัฐอเมริกา พ่อขาดการติดต่อไปหนึ่งเดือนเต็มๆ ทำให้ผู้เป็นแม่เป็นห่วง เลยให้พี่ชายนั้นเดินทางออกตามหาพ่อของเธอ แต่แล้ว...พี่ชายก็ขาดการติดต่อไปอีกคน...ทำให้เหลือเธอเพียงคนเดียวที่จะออกตามหาพ่อและพี่ชายครั้งนี้ได้...

เขารักนาง กล่าวโทษว่าหลันเล่อส่งคนย่ำยีนางเป็นหลันเล่อที่หลงใหลในตัวเขา จะเป็นคนอื่นได้หรือ แก้แค้นแทนนางจนหลันเล่อไม่อาจรักษาชีวิต 18ปีผ่านมาหลันเล่อกำลังมาทวงทุกอย่างคืน

ข้าผิดอะไร แค่ร้ายไปหน่อยเท่านั้นเอง ไม่สิไม่ใช่แค่ร้ายไปหน่อยแค่ไม่ชอบให้ใครเอาเปรียบจำต้องทวงคืน

ในวันเกิด ฉันกับน้องสาวบุญธรรมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เปลวไฟลามมาถึงตัวฉันแล้ว แต่คู่หมั้นกลับชี้ไปที่เบาะนั่งข้างคนขับแล้วพูดว่า "ช่วยเจียวเจียวก่อน เธอเป็นโรคหัวใจ" หลังจากฟื้นขึ้นมา ใบหน้าของฉันก็เสียโฉมไปจนหมดสิ้น และมีชีวิตอยู่ได้อีกอย่างมากแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น ต่อมาเพื่อผลประโยชน์ของทั้งสองครอบครัว ทุกคนในบ้านจึงตัดสินใจให้น้องสาวบุญธรรมแต่งงานแทน คู่หมั้นลูบผ้าก๊อซที่พันอยู่เต็มหน้าฉันด้วยความปวดใจ และให้สัญญากับฉันว่า "รอให้คุณหายดี ตำแหน่งคุณนายเสิ่นก็ยังเป็นของคุณนะ" ฉันยิ้มและตอบตกลง ฉันถึงขั้นยกหุ้น อสังหาริมทรัพย์ทั้งหมด รวมถึงภาพวาดที่ยังไม่เคยเผยแพร่ให้เป็นของขวัญก่อนแต่งงานแก่น้องสาวบุญธรรม เธออาศัยภาพวาดของฉัน ก้าวขึ้นเป็นศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ที่ทุกคนจับตามอง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการสัมภาษณ์ของนักข่าว แม่ร้องไห้ด้วยความตื่นเต้น "โชคดีที่ตอนนั้นคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสไม่ใช่เธอ ไม่อย่างนั้นบ้านเราคงต้องสูญเสียอัจฉริยะไปคนหนึ่งแน่ๆ!" คู่หมั้นก็ประกาศอย่างเปิดเผยว่า เธอจะเป็นคุณนายตระกูลเสิ่นเพียงคนเดียว แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า อัจฉริยะตัวจริงกำลังจ้องมองพวกเขาอย่างเย็นชาอยู่ที่มุมหนึ่ง และของเหล่านั้นที่ฉันมอบให้ด้วยมือของตัวเอง ตั้งแต่แรกเริ่ม ก็คือเครื่องสังเวยที่เตรียมไว้สำหรับการแก้แค้น

นิยายโรมานซ์ ดราม่า ตบจูบ ฉุดกระชาก ลากขึ้นเตียง ครบค่ะ!

ราชินีทหารรับจ้างยุคปัจจุบันข้ามชาติไปอยู่ในร่างอยู่ของมู่จิ่วซีคุณหนูใหญ่จวนขุนพล ถูกใส่ร้ายว่าคบชู้จนกำลังจะถูกขังกรงหมูจับถ่วงน้ำ จากนั้นก็ถูกผู้สำเร็จราชการแทนถอนหมั้นทำลายชื่อเสียง ผู้คนคิดว่าคุณหนูใหญ่จะถูกคนหัวเราะเยาะ ไม่คิดเลยว่านางจะไม่เจ็บไม่คันสักนิด ไม่ปราณีพวกแม่พระ กดขี่เหล่าแพศยา ทุบตีสุนัขเจ้าเล่ห์ จับเป็นฆาตกร ลูกไม้ต่างๆ ได้รับทักษะมามากมาย พร้อมงัดมาใช้ได้ตลอดเวลา ผู้สำเร็จราชการแทนเห็นว่านางงดงามน่าหลงใหล วันๆ ถูกเย้าแหย่จนใจจักจี้ “จิ่วซี ให้โอกาสข้าอีกสักครั้งได้ไหม?” “he--tui！”。

"ขึ้นมานอนได้แล้วพราว มันจะสว่างยังมัวแต่ยืดยาดอาบน้ำเป็นชั่วโมงอยู่นั่นแหละ" สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมองยังไปเตียงไข่มุกเธอใส่เพียงผ้าขนหนูนุ่งกระโจมอก เดินออกมาจากห้องน้ำ ชุดที่ใส่ไปในงานวันเกิดของเพลงมีนานั้นถูกฉีกขาดด้วยน้ำมือของพี่ชายเพื่อนสนิทตัวเอง พราวมุกถอนหายใจจ้องมองหน้าคนปากร้ายที่นอนบนเตียง "ถอนหายใจแบบนี้อยากออกไปจากคอนโดในสภาพนี้หรือเปล่า หรืออยากโดนเอาอีก" "อะไรพราวก็ผิดไปหมดเลยนะคะ ขนาดคุณข่มขืนพราว พราวยังกลายเป็นคนผิด หาว่าอ่อยคุณ ทั้งๆที่ไม่ได้อ่อยอะไรคุณเลย" อะไรก็ผิดไปหมดจริงๆ เธอเป็นคนอ่อยเขาอยากได้เขา เธอไม่เคยได้อ่อยเขาเลย แต่ถามว่ามองไหมมองเพราะคุณเพลิงเขาหล่อมีเสน่ห์ยิ่งมองไกล้ๆยิ่งแล้วเลยไม่อยากละสายตาเหมือนมีมนต์สะกตดึงดูดไว้ ไม่รู้เขาเอาความหล่อมาจากไหนมากขนาดนี้ "ไม่จริงหรอกที่เธอไม่อยากได้กู รู้ว่าคิดยังไงพราว และกูไม่ได้ข่มขืนนะอย่าเข้าใจผิด การข่มขืนคือฝ่ายผู้หญิงต้องไม่ยอม แต่นี่เธออ้าขาให้กับฉันเอาง่ายๆ" เธอรู้สึกจุกในคำพูดของคุณเพลิง เขาว่าเธอง่ายไม่ได้และขัดขืนเหมือนโดนข่มขืนจริงๆแต่เธอนั้นไม่ได้ยอมตั้งแต่แรก

หว่านชุ่ยอิงถูกยิงตาย ขณะที่วิญญาณปลิวออกจากร่างดันทะลุเวลากลับมาเข้าร่างของหญิงสาวในยุค 30 ที่เพิ่งจะถูกขืนใจตาย ตอนที่เธอมาถึงไอ้คนชั่วนั้นกำลังเคลิบเคลิ้มอยู่เหนือร่างนั้นพอดี จากความทรงจำที่เห็นจากร่างเดิม หว่านชุ่ยอิง จึงตัดสินใจฆ่าคน ในอดีตนั้นเจ้าของร่างเดิม เคยเป็นลูกสะใภ้ที่บ้านสามีโปรดปราน เพราะอิทธิพลของบิดาทำให้ตระกูลสามีกลายเป็นตระกูลร่ำรวยมั่งคั่ง ทว่าเมื่อปีก่อนหลังจากบิดาของเธอถูกจับ คนเนรคุณพวกนี้ ก็ลายออก ไม่เพียงแค่ขับไล่ไสส่งเธอไปอยู่เรือนหลัง แต่ยังบังคับให้เธอหย่าเพราะอยากได้ลูกสะใภ้ใหม่ พอเจ้าของร่างไม่ยินยอมก็ถูกกลั่นแกล้งรังแกสารพัด จนถึงขั้นมาถูกขืนใจจนตาย คนสารเลวพวกนี้ ไม่เหมาะกับคนดีอย่างหว่านชุ่ยอิงคนก่อนหรอก มันต้องกับเธอนี่สิ ถึงจะสมน้ำสมเนื้อ หึ!

หลังจากแต่งงานไปได้สองปี หมิงซีก็ได้ตั้งท้องขึ้นมา เธอตั้งหน้าตั้งตารอด้วยความสุข แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นใบสำคัญการหย่าแทน อุบัติเหตุทางรถยนต์ในครั้งนั้น หมิงซีนอนจมกองเลือด เธอขอร้องให้คุณชายฟู่ช่วยเหลือลูกของพวกเขา แต่เธอกลับต้องเห็นเขากอดยอดดวงใจจากไปต่อหน้าต่อตา เธอสิ้นหวังและไร้เรี่ยวแรง จากนั้นค่อยๆ หลับตาลงอย่างเชื่องช้า ต่อมาได้ยินมาว่า คุณชายฟู่ในเมืองเป่ยเฉิงมีชื่อต้องห้ามที่ไม่ให้ใครพูดถึง ในงานแต่ง จู่ๆ คุณชายฟู่ก็เกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมา เขาคุกเข่าลงกับพื้น และหันไปมองผู้หญิงใจดำคนหนึ่งด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “พาลูกของฉันมาด้วยแบบนี้ เธออยากจะแต่งงานกับใครงั้นรึ?”