แฟนตาซี

โชคชะตาก็จะนำคนทั้งสองมาพบกันเสมอ จะไม่มีสิ่งใดมาขวางกันโชคชะตานี้ได้ แม้กระทั้งเวลา

อวี๋เจียวหว่าน คุณหนูรองแห่งตระกูลอวี๋ ผู้มีพละกำลังมหาศาลและฝีมือปลายจวักเป็นเลิศ ต้องแต่งเข้าจวนแม่ทัพแทนพี่สาว ทว่าสามีของนางคือ เซี่ยกู่หาน แม่ทัพไร้พ่ายผู้แสนเย็นชาและมีโรคประหลาดคือรังเกียจอาหารทุกชนิดในใต้หล้า ร่างกายของเขาทรุดโทรมคล้ายกิ่งไม้แห้งรอวันหักสะบั้น คืนเข้าห้องหอแทนที่จะร่วมดื่มสุรามงคล หญิงสาวกลับงัดกระทะทองเหลืองคู่กายออกมาตั้งเตาไฟ กลิ่นหอมของสมุนไพรและเสียงเคาะกระทะดังกังวานปลุกประสาทสัมผัสที่หลับใหลของท่านแม่ทัพให้ตื่นขึ้น “ท่านแม่ทัพ หากท่านยังดื้อดึงไม่ยอมกลืนข้าวลงท้อง ข้าจะใช้ตะหลิวใบนี้งัดปากท่านเอง”

เพียงแค่เห็นตะไคร่น้ำบนรองเท้า นางก็แช่งคนให้ตกน้ำได้ เพียงแค่ได้กลิ่นชื้นจากกระถางกำยาน นางก็ทายทักเรื่องอาการป่วยได้ หลินเฟิงเหมียน อาศัยความทรงจำอันเป็นเลิศและไหวพริบ เอาตัวรอดจากการถูกรังแกในจวนจนได้ฉายาว่ามีวาจาศักดิ์สิทธิ์ ทุกอย่างกำลังดำเนินไปได้ด้วยดี จนกระทั่งนางไปเตะตาชินอ๋องฉู่อี้หาน บุรุษจอมจับผิดแห่งศาลต้าหลี่เข้า เขาใช้ข้ออ้างสารพัดเพื่อดึงนางเข้ามาพัวพันกับการสืบคดีและเรื่องวุ่นวาย “ข้าเพียงอยากรู้ ว่าวาจาของเจ้าจะช่วยข้าไขคดีฆาตกรรมได้หรือไม่” “หม่อมฉันมิใช่เทพเซียน หากชินอ๋องทรงว่างมากนัก ก็จงไปงมเข็มในมหาสมุทรเถิด”

ฉางหนิงโหวผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าศาลต้าหลี่ มีชีวิตที่เปรียบดั่งผ้าขาวสะอาด เป็นระเบียบและยึดมั่นในกฎหมาย ทว่าความสงบสุขนั้นต้องพังทลายลง เมื่อเขาต้องมาพัวพันกับเจียงลั่วเสวี่ย หรือ ตวนอี้จวิ้นจู่ หลานสาวคนโปรดของฮองเฮา สตรีที่ได้ชื่อว่า งามสง่าเพียงแค่ชื่อ แต่ตัวจริงกลับซุกซนและสอดรู้สอดเห็นเป็นที่หนึ่ง! คดีฆาตกรรมนางละครในงานเลี้ยงน้ำชาชักนำทั้งคู่มาพบกัน นางมีเบาะแสลับที่ได้จากสาวใช้ช่างจ้ออย่างอิงเกอ ส่วนเขามีอำนาจที่นางอยากยืมใช้เพื่อหนีการดูตัว ข้อตกลงลับๆ จึงเกิดขึ้น... "ท่านโหว ท่านตามติดข้าเช่นนี้ หรือว่าแอบมีใจให้ข้าเสียแล้ว?" "ท่านหญิงโปรดสำรวมวาจา ที่ข้าติดตามท่าน เพราะท่านเป็นพยานปากเอกในคดีฆาตกรรม มิใช่เพราะความพิศวาสแต่อย่างใด" "ปากแข็ง! ระวังเถิด วันใดที่ข้าไม่ให้ท่านตาม วันนั้นท่านจะกระวนกระวายใจจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ" เจียงลั่วเสวี่ย เพียงกล่าวหยอกเย้า แต่หารู้ไม่ว่า วาจานั้นจะกลายเป็นความจริงในอีกไม่ช้า...

อยู่มาวันหนึ่ง 'ลิลิท' เลขาสาวหน้าใหม่ไฟแรงได้บังเอิญไปล่วงรู้ความลับบางอย่างเข้าอย่างไม่ตั้งใจ.. "บอสใหญ่ของบริษัทนี้ความจริงแล้วก็คือแวมไพร์งั้นเหรอ?!"

เซี่ยซินหยานนักศึกษาที่ยังไม่ทันได้เรียนจบลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของ จ้าวเยี่ยนฟาง นางร้ายในนิยายที่เธอนั้นเคยอ่าน แต่ทว่าเจ้าของร่างนี้อายุขัยไม่ยืนนัก จ้าวเยี่ยนฟางถูกฆ่าตายในตอนที่นิยายใกล้จะจบ โดยน้ำมือคนของที่นางรักสุดหัวใจอย่างพระเอกของเรื่องนี้ “หวงตงหยาง” เซี่ยซินหยานได้เข้ามาอยู่ในร่างของนางร้าย ท่ามกลางเหตุการณ์จมน้ำของ"เหรินหลานเฟิง" โดยที่สามีของนางนั้นเชื่อว่า ฮูหยินผู้ร้ายกาจอย่างจ้าวเยี่ยนฟางเป็นคนผลักให้สตรีในดวงใจของเขาจมน้ำ ด้วยความโกรธเกรี้ยวของหวงตงหยางเขาจึงสั่งโบยฮูหยินถึงห้าสิบไม้ รวมถึงสั่งกักบริเวณนางมิให้โผล่หน้าออกมาสร้างความรำคาญใจให้กับเขาอีก เธอต้องมาสวมร่างของนางร้ายในนิยายที่ต้องตายไปอย่างอนาถและโดดเดี่ยว จากนี้ไปเธอควรจะทำอย่างไรในโลกที่ไม่คุ้นเคยเหล่านี้ ติดตามต่อได้ที่.. นางร้ายผู้นี้ มิขอหลงรักพระเอก

เพราะถูกแฟนหนุ่มและรุ่นน้องคนสนิทหักหลังทำให้อริสาตัดสินใจไปเที่ยวกับเดอะแก็งสมัยมัธยมจนพลาดพลั้งได้เสียกับศารทูลคู่ปรับหมายเลขหนึ่งทุกอย่างเหมือนจะจบแต่ไม่จบเมื่อเวลาผ่านไป2เดือน...เธอท้อง ยุ่งแล้วไง!!!

อวี้หวนถูกโจรชั่วลักพาตัวและกระทำเรื่องต่ำช้า กรีดหน้านางเป็นรอยบาก เมื่อถูกช่วยตัวออกมาได้ ครอบครัวสามีก็รังเกียจ ถูกห้ามไม่ให้เจอบุตรชาย ชีวิตบัดซบแบบนี้ นางขอให้เป็นนิยายเพียงเก้าตอนได้หรือไม่

"หากอยากมีชีวิตใหม่ข้าจะให้เจ้า พร้อมของวิเศษหนึ่งอย่าง" นั้นคือพรที่ได้รับจากชายชราก่อนจะถูกส่งดวงวิญญาณมาอยู่ในร่างเกอน้อยนามว่า ซีเจียง ในยุคจีนโบราณ

ทิซเหนือ - วาริน “อยากมีเงินใช้มั้ย ?” ถ้าผมถูกใจใคร ผมก็จะไม่ลังเลที่จะชักจูงผู้หญิงพวกนั้นด้วยเงิน อย่างที่ผมกำลังยื่นข้อเสนอให้กับผู้หญิงตรงหน้า “…คะ ?” ท่าทางซื้อบื้อของเธอดูจะไม่เข้าใจที่ผมพูดสักเท่าไหร่ ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเดินเข้าไปใกล้ๆ กับผู้หญิงตรงหน้า ก่อนจะใช้มือโอบเอวเธอเอาไว้แบบหลวมๆ “คะ คุณทิสเหนือคะ” เธอดูจะตกใจมากพอสมควร รีบผลักผมให้ออกห่าง แต่ผมยังคงโอบเอวเธอไว้อยู่ “เรียกฉันว่า คุณเหนือ” “ฉันสามารถให้เงินเธอใช้ได้ไม่ขาดมือ สนใจมั้ยหื้ม…” ผมก้มหน้าลงสูดกลิ่นความหอมตรงซอกคอของเธอ โตขนาดนี้แล้วยังใช้แป้งเด็ก น่าตลกสิ้นดี! “ระ ริน แค่มาฝึกงานค่ะ ไม่ได้ต้องการแบบที่คุณเหนือว่า” เธอปฏิเสธอย่างไม่ใยดีข้อเสนอของผม “เธอไม่สนใจ ?” “มะ ไม่ค่ะ รินขอตัวก่อนนะคะ” เธอดันมือผมที่โอบเอวเธออยู่ออก จากนั้นก็รีบเดินออกไปจากห้องทันที ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นผู้หญิงคนแรกที่ปฏิเสธผมซะด้วยสิ มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกอยากได้เธอมาอยู่ในกำมือ อวดเก่งดีนัก!