Masuk"อย่าเข้ามานะ นี่แน่ะๆ"หญิงสาวทั้งตีน้ำ ทั้งวักน้ำสาดใส่ จนชายหนุ่มเริ่มหมดความอดทน ร่างสูงไม่พูดพร่ำทำเพลง ตรงเข้าไปหาคนร่างบาง ก่อนจะรวบตัวเธอ แล้วแบกขึ้นบ่า เดินขึ้นฝั่งไปเร็วๆ ลุงพงษ์ส่ายหัว เมื่อเห็นการกระทำของนายหัวหนุ่ม "ลำบากลำบนแท้"บ่นพร้อมกับส่ายหัวไปมา ไม่เข้าใจว่าเจ้านายจะดั้นด้นพาคุณคนสวยมาที่นี่ทำไม จะมาหาแต่ละครั้งก็แสนจะลำบาก "ลุงวางของแล้วก็กลับไปได้เลยนะ คืนนี้ผมจะนอนที่นี่"ธนากรหันมาบอกคนงาน ก่อนจะแบกคนบนบ่าเดินต่อไปเร็วๆ ในท่านี้อารดาเวียนหัวจนแทบอาเจียน แค่เมาเรือก็แย่พอแล้ว ยังจะมาถูกจับห้อยหัวอีก "กรี๊ดดด! ช่วยด้วย!"ส่งเสียงร้องไปอย่างนั้น ทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีประโยชน์ "จะแหกปากทำไมวะ!"ธนากรตวาด ก่อนจะโยนคนบนบ่าลงพื้นอย่างแรง "โอ้ย!"อารดาเจ็บจนร้องไม่ออก ร่างบางตัวงอ ก่อนจะยกมือกุมท้อง "อย่าสำออย ลุกขึ้น!" หญิงสาวไม่ตอบ แต่ยังคงนอนเอามือกุมท้องอยู่แบบนั้น ตาคมเข้มกวาดมองไปทั่วตัว คนที่อยู่ตรงหน้า
Lihat lebih banyakอาการโคลงเคลงของพื้นที่เกิดขึ้น ส่งผลให้ร่างบางที่ หลับสนิทมาตลอดคืนรู้สึกตัว ดวงตากลมโตปรือขึ้นอย่างยากลำบาก ก่อนจะต้องหยีตาอีกครั้งเมื่อปะทะเข้ากับลำแสงที่ส่องเข้ามา ทั่วทั้งบริเวณผิวกายแสบร้อน ลำคอแห้งผาก แม้แต่น้ำลายยังไม่มีให้เธอ กลืนลงคอ
ที่นี่ที่ไหน... ไม่ทันได้คิดนานร่างบางก็ต้องงอตัวลงอีกครั้ง เมื่ออาการคลื่นไส้ตีวนขึ้นมาจากในคอ ดวงตากลมโตมองกวาดไปทั่วบริเวณ ก่อนจะต้องตกใจสุดขีด เมื่อภาพตรงหน้าบอกให้รู้ว่าเธอกำลังลอยอยู่กลางทะเล และที่สำคัญเธอถูกทิ้งให้นอนตากแดดจนรู้สึก แสบร้อนไปทั่วทั้งตัว
ใบหน้าสวยเงยขึ้นมองท้องฟ้า ก่อนจะยกมือป้องหน้าเมื่อแสงจากดวงอาทิตย์สาดเข้าตา หันมองไปรอบ ๆ พร้อมกับเริ่มลำดับเหตุการณ์ เธอถูกผู้ชายคนนั้นฉุดขึ้นรถมาจากโรงพยาบาล เธอทะเลาะกับเขามาตลอดทาง เขาจอดรถทำร้ายเธอด้วยวิธีป่าเถื่อน ก่อนจะสั่งให้เธอหุบปากจนเธอเผลอหลับไป แล้วมาตื่นอีกทีก็ถูกปล่อยทิ้งไว้กลางทะเล เธอนั่งอยู่ในเรือประมงขนาดกลาง จะเป็นฝีมือใครไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เขา แล้วตอนนี้คนชั่วนั่นหายไปไหน อย่าบอกนะว่าเขาเอาเธอมาทิ้ง
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ขนอ่อนบริเวณช่วงคอก็ลุกชัน ความกลัวเริ่มเกาะกุมหัวใจ เธอยังไม่อยากตาย อารดากรีดร้องในใจ เมื่อนึกถึงความตายที่กำลังมาเยือน ไม่ทันได้คิดนาน เมื่อสิ่งเร้าในคอตีขึ้นมาจนรู้สึก ขมปร่าไปทั่วทั้งคอ ร่างบางถลาออกไปที่กาบเรือ ก่อนจะโก่งคออาเจียนอย่างเอาเป็นเอาตาย ในหัวหนักอึ้ง มึนงงจากการโคลงเคลงของเรือ
“อ้วก! อ้วก!”
อาเจียนทั้ง ๆ ที่ไม่มีอะไรออกมา จำได้ว่าตั้งแต่เมื่อวานยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยสักอย่าง คนเลวนั่นจงใจทรมานเธอ เขาตั้งใจให้เธอตายไปจริง ๆ ใช่ไหม
“คุณพ่อขา... ช่วยอ้อมด้วย”
วอนขอทั้ง ๆ ที่รู้ว่ายากลำบาก ลอยคออยู่แบบนี้จะขอให้ใครมาช่วยได้ยังไง
“อ้วก! อ้วก!”
ธนากรยืนมองคนที่กำลังโก่งคออาเจียนด้วยสายตาที่ไร้ความ รู้สึก ใบหน้าที่เรียบเฉยในตอนแรก แสยะยิ้มขึ้นมานิดหนึ่ง รู้สึกสะใจที่เห็นคนตรงหน้าทรมาน
“ดี... ตายไปเลยยิ่งดี!”
น้ำเสียงเหี้ยมเปล่งออกมาด้วยความสะใจ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องเครื่อง แล้วเร่งความเร็วของเรืออีกนิด รู้สึกสะใจกับอาการเมาเรือของคนที่บังอาจมาท้าทายเขา
“อารดา เธอต้องทรมานไปจนตาย!”
....................................................................................................
เริ่มรักร้าย เป็นนิยายชุดร้ายรัก
มีนิยาย 3 เรื่องดังนี้
ร้าย(รัก) สายใยร้ายรัก เริ่ม(รัก)ร้าย อ่านไล่มาจากร้าย(รัก) จะฟินมาก ฝากด้วยนะคะ
หลังจากเสร็จพิธีแล้วธนากรกับอารดาก็ถูกส่งตัวขึ้นมา ชั้นบนซึ่งเป็นห้องนอนของหญิงสาว หนุ่มสาวต่างมองหน้ากันเพราะ ไม่คิดว่าจะมีขั้นตอนนี้ปนอยู่ด้วย ธนากรตั้งใจว่าหลังจากเสร็จพิธีแล้ว จะขับรถไปหาแก้วสุนีย์ที่โรงพยาบาล แล้วจะพาอารดากลับใต้เลย แต่นี่กลายเป็นว่าเขาต้องอยู่บ้านเจ้าสาวก่อนเจ็ดวัน ตามที่ผู้ใหญ่ ทั้งสองฝ่ายตกลงกัน“คิดอะไรอยู่คะ”อารดาเดินเข้ามาสวมกอดสามีจากทางด้านหลังเมื่อเห็น ชายหนุ่มยืนมองออกไปนอกหน้าต่างนานแล้ว“บ้านอ้อมใหญ่มากนะครับ” ธนากรหันกลับมาชวนคุย เมื่อมองไปสุดพื้นที่บริเวณรั้วบ้าน“ค่ะ ก็บ้านอ้อมรวยนี่คะ”อารดาตอบสามี ของคำตอบหญิงสาวเรียกรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาได้เป็นอย่างดี ธนากรรู้ว่าภรรยากำลังประชดเขาเพราะหลังจากที่เขาโชว์โฉนดที่ดิน อารดาก็รู้ทันทีว่าครอบครัวของธนากร ไม่ใช่ชาวสวนธรรมดา คนที่จะมีที่ดินบนเกาะได้ก็ต้องรวยมหาศาลเช่นกัน“พี่นะคะ ที่ดินบนเกาะนั่นยกให้อ้อมจริง ๆ เหรอคะ” หญิงสาวถามเพราะชายหนุ่มยืนยันว่าให้เธอ“ใช่ครับ พี่ยกให้แล้วอ้อมจะเอาไปทำอะไรก็แล้วแต่อ้อม”“ถ้าอ้อมจะทำรีสอร์ตล่ะคะ”“ก็ตามนั้นครับ” ธนากรตอบภรรยา ทั้งที่ใจจริงแล้วเ
คุณอรอุมานั่งหน้าตาบูดบึ้ง เมื่อคนรับใช้ขึ้นมารายงานว่า ขบวนที่เดินทางมาสู่ขออารดามาถึงแล้ว วันนี้เป็นฤกษ์ดีทางบ้าน ฝ่ายชายจึงเดินทางมาสู่ขอลูกสาวนาง ยังจะมีเรื่องอะไรให้นางช็อกมากไปกว่านี้อีกไหม เมื่ออาทิตย์ที่แล้วอารดาควงแขนคู่หมั้นบุกมา ถึงบ้าน เพื่อมาบอกกับนางว่าเธอกับคู่หมั้นตกลงที่จะถอนหมั้นกัน เพราะต่างคนต่างมีคนที่ตัวเองรัก และที่ทำให้นางช็อกจนแทบสติหลุดก็คือลูกสาวตัวดีบอกกับนางว่าที่หายไปหลายเดือนเธอไปอยู่กับสามี ที่มีอาชีพเป็นชาวสวนยาง“ใครจะมาก็ช่าง ฉันไม่สนใจหรอก ไปบอกคุณผู้ชายนะว่าฉัน ไม่ว่าง” บอกกับคนรับใช้ เพราะไม่อยากลงไปสนิทชิดเชื้อกับคนที่อยู่ คนละชั้นกับนาง คิดแล้วก็พาลให้โมโห คุณมนตรียอมเข้าไปได้อย่างไร มีดองเป็นชาวสวนยางเนี่ยนะ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น อารดาก็เหลือเกิน หลุดจากช่างก่อสร้างมาได้ยังโล่งใจไม่ได้เท่าไร สุดท้ายไปคว้าหนุ่ม สวนยางมาเป็นสามี ให้มันได้อย่างนี้... ลูกสาวคนเดียวที่นางฟูมฟักมายิ่งกว่าไข่ในหิน“ลงไปหน่อยนะคะคุณผู้หญิง สงสารคุณหนูนะคะ” สายพินแม่บ้านเก่าแก่พยายามหว่านล้อม เพราะนางสงสารคุณหนูของนาง“ลงไปให้เขาหัวเราะเยาะน่ะเหรอ ตระกู
ธนากรพารถกระบะคู่ใจมาจอดที่สวนสาธารณะที่เขา ชอบมานั่งเล่น สมัยที่เรียนอยู่กรุงเทพฯ ครั้งสุดท้ายที่เขามาสวนแห่งนี้ ก็ตอนที่เขาอกหักจากมินรญา แล้วบังเอิญมาเจอกับอารดาเป็นครั้งที่สาม ใบหน้าหล่อเหลายิ้มกับตัวเองเมื่อคิดถึงหน้าคนรัก ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงที่ขี้เหวี่ยงขี้วีนและน่ารำคาญคนนั้นจะกลายมาเป็นคนที่เขารักสุดหัวใจครืด… ครืดมือถือเครื่องบางสั่นอีกครั้ง ตาคู่คมทำเพียงแค่ปรายตามอง ก่อนจะกระดกเบียร์ในกระป๋องลงคอ อยู่ ๆ ก็เกิดน้อยใจจนพาล ไม่อยากรับสาย ไม่อยากอ่านแชต และไม่สนใจข้อความที่เธอส่งมา เพียงแค่คิดว่าฐานะอย่างเขาไม่คู่ควรกับเธอ เธอมีคู่หมั้นแล้วจริง ๆ ใช่ไหม ความน้อยใจความเสียใจประเดประดังเข้ามา เบียร์ในมือถูกสาดลงคอรวดเดียวหมดกระป๋อง ก่อนที่กระป๋องใหม่จะถูกเปิดแล้วดื่มลงคออีกอึกใหญ่ ๆ“มาทำอะไรตรงนี้คะ”เสียงที่ดังมาจากด้านหลังทำให้ร่างสูงที่จมอยู่กับความคิดของตัวเองสะดุ้ง อารดาถอนหายใจ เธอคิดไม่ผิดจริง ๆ ที่มาที่สวนนี้เพราะครั้งหนึ่งเธอเคยเจอกับเขาที่นี่“อ้อม...”ชายหนุ่มมองคนที่ยืนเท้าเอวตรงหน้า ก่อนจะครางชื่อเธอออกมาเบา ๆ มือแกร่งยกขึ้นขยี้ตา หรือว่าเขาจะเ
หลายวันต่อมา... ธนากรตัดสินใจเดินทางมาหาคนรักที่กรุงเทพมหานคร เมื่อรู้สึกว่าการคุยกันผ่านโทรศัพท์มือถือไม่เพียงพอต่อความคิดถึง ครั้งหนึ่งเขาเคยเสียคนรักไปเพราะคำว่าไว้ใจจึงกลัวว่าทุกอย่างมันจะซ้ำรอย ธนากรเคลียร์งานทุกอย่างให้เรียบร้อย เขามีเวลาอยู่กรุงเทพฯ ได้เป็นอาทิตย์ ชายหนุ่มโทร. หาแก้วสุนีย์ บอกเรื่องราวที่เดินทางเข้ากรุงเทพฯ ให้เธอทราบ เขาเลือกที่จะไม่ไปเจอกับมินรญา เพราะทุกอย่างมันจบไปแล้ว ตอนนี้หัวใจของเขามีแค่อารดาคนเดียวเท่านั้นชายหนุ่มขับรถยาวไม่หยุดพัก เพราะอยากเจอคนรักให้เร็วที่สุด เรื่องขึ้นมากรุงเทพฯ เขาไม่ได้บอกให้อารดารับรู้ เพราะอยากเซอร์ไพรส์เธอ ชายหนุ่มรู้ว่าจะไปพบคนรักได้ที่ไหน เพราะเธอบอกที่อยู่ที่บ้านและที่ทำงานของเธอเอาไว้ กระบะโฟร์วีลสี่ประตูขับเข้ามาจอดใต้อาคารขนาดใหญ่ที่ชื่อบริษัทตรงตามที่อารดาบอกไว้ ชายหนุ่มเลือกที่จะมาหาเธอที่นี่เพราะยังไม่กล้าเข้าบ้านทันทีที่รถของเขาหักพวงมาลัยเข้ามา รปภ.ที่อยู่หน้าป้อมก็เป่านกหวีดดังลั่น พร้อมกับโบกให้รถเขาออกมาจากใต้อาคาร ไม่นานก็มี รปภ.อีกคนวิ่งเข้ามาช่วยกันขวางรถเขาเอาไว้ พร้อมกับโบกมือให้เขาออกไป“จอดไม่ได้เหรอครับ





