ตอนที่ 10

ผ่านมาห้าวันแล้วนับจากที่แม่ทัพซูได้มาแจ้งว่าตนเองได้ตกลงตามเงื่อนไขที่ฮ่องเต้เสนอมา ว่าจะยอมให้ยืดเวลาการหย่าขาดออกไปสามเดือนเพื่อแลกกับการเรียกตัวพี่ชายกลับมา ซึ่งซินหยางเองก็ไม่ได้ติดขัดอันใดเพราะคิดว่าต่อให้ยืดเวลาไปสักแค่ไหนผลลัพธ์ก็จะยังคงเหมือนเดิม คือตนนั้นต้องการหย่าขาดจากจ้าวหนานหลิงเท่านั้น!

ตอนนี้บาดแผลของซูซินหยางนั่นเริ่มดีขึ้นมากแล้ว เมื่อเทียบกับผู้อื่นถือได้ว่านางนั้นหายไวมาก ด้วยเพราะเหตุที่ว่า ซินหยางนั้นเป็นลูกศิษย์ของหมอเทวดา จึงไม่ใช่เรื่องแปลก ตอนนี้เหลือแค่ให้แผลตกสะเก็ดและรอยแผลเป็น 

ในช่วงเวลานี้ซูซินหยางเพียรพักรักษาตัวอยู่ภายในจวน นางไม่ได้สนใจความเป็นไปของโลกภายนอก ส่วนจ้าวเฉิงอวี้นั้นแม้ว่าจะมีอายุเพียงแค่สี่ขวบปีแต่เมื่อเจอเหตุการณ์สะเทือนใจบวกกับความฝันที่เคยเล่าให้ฟัง นางสังเกตุได้ว่าบุตรชายแม้ว่าจะยังเป็นเด็กที่ร่าเริ่งเหมือนปกติ แต่ภายในแววตานั้นมักจะแฝงไปด้วยความหวาดกลัวว่านางจะทิ้งตนไปเหมือนกับในฝัน 

ดังนั้นในช่วงนี้จึงจะเห็นได้ว่าตั้งแต่วันที่กลับมาจวนแม่ทัพบุตรชายก็มักจะมานอนกับนางทุกคืน ตัวติดกับนางแทบจะตลอดทั้งวัน เมื่อซูซินหยางสังเกตุเห็นดังนั้นจึงได้คอยเอาใจใส่จ้าวเฉิงอวี้ยิ่งกว่าเดิม ไม่ได้สนใจเรื่องของจ้าวหนานหลิงว่าที่อดีตสามีเลย ทางฝั่งนั้นจะเป็นอะไร ทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับนางและลูกอีกต่อไป

"ท่านแม่ลูกอยากเรียนวรยุทธ์ขอรับ" จ้าวเฉิงอวี้เอ่ยบอกถึงสิ่งที่ตนต้องการขึ้นมาในขณะที่นางสอนเขียนอักษร ตอนนี้ใกล้ถึงเกณฑ์ที่บุตรชายต้องเข้าเรียนในสำนักศึกษาแล้ว นางจึงปูพื้นฐานให้เขาด้วยตนเอง

"เหตุใดเจ้าอยากเรียนวรยุทธ์เล่า" ซูซินหยางถามด้วยความสงสัยเพราะตั้งแต่จ้าวเฉิงอวี้เกิดมาก็แทบจะไม่เคยเห็นการใช้กำลังหรือความรุนแรงใดๆนอกจากครั้งนั้นที่เกิดขึ้นกับนางครั้งเดียว

"ข้าอยากปกป้องท่านแม่ อยากเป็นแม่ทัพแบบท่านตาขอรับ" ภาพวันนั้นที่เขาพยายามเข้ามาปกป้องนางแต่ไม่สามารถทำได้คงเป็นแผลใจของบุตรชายเป็นแน่

"ได้ แม่จะบอกท่านตาให้หาคนมาสอนเจ้า ลูกแม่...แม่รักเจ้ามากนัก เจ้าอย่าได้ตำหนิตัวเองเลย แม่อยากให้เจ้ามีความสุข ดังนั้นเจ้าลืมเรื่องในวันนั้นไปได้หรือไม่" วันนี้นางอยากคุยกับบุตรชายให้เขาได้รู้ว่าไม่ใช่ความผิดของเขา ไม่อยากให้เขากล่าวโทษตัวเอง 

"ท่านแม่... ข้าจะลืมเรื่องวันนั้น ขอเพียงท่านไม่ทิ้งข้าไว้คนเดียวอีก"ภาพที่ท่านแม่นอนนิ่งไม่หายใจอยู่ภายในโลงศพ เขาเรียกท่านแม่เท่าไรท่านแม่ก็ไม่ตอบกลับยังคงทำให้เกิดความหวาดกลัวอยู่ในใจยากที่จะลบได้ราวกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในฝันนั้นเป็นเรื่องจริง

"ได้ แม่สัญญา"ซินหยางลูบศรีษะบุตรชายอย่างรักใคร่ 'ชีวิตนี้ของข้าจะอยู่เพียงเพื่อบุตรชาย'

.....

ตำหนักตงกง

บ่ายวันนี้รัชทายาทได้กลับมาจากการว่าราชกิจต่างเมืองที่ได้รับมอบหมายจากฮ่องเต้ ในระหว่างที่จัดการชำระล้างร่างกายเพื่อเตรียมถวายรายงานนั้นก็ได้เรียกขันทีประจำตัวมาสอบถามเรื่องราวน้อยใหญ่ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในเมือหลวงในระหว่างที่เขาไม่อยู่ ตำแหน่งอย่างเขาต้องระแวดระวังทุกสถานการ์ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นอาจส่งผลต่อเขาได้ตลอด

"เสิ่นกงกง เจ้าว่าอันใดนะ จ้าวหนานหลิงรับอนุเข้าจวน สั่งโบยฮูหยินตนเอง ซินหยางต้องการหย่าขาดจากสามีหรือ!" รัชทายาทจ้าวเยียนหลงค่อนข้างประหลาดใจว่าเหตุใดญาติผู้น้องคนนี้ของเขาถึงกล้าทำเรื่องเช่นนี้ได้ เขาสู้อุตส่าห์ยอมถอนตัวออกมาให้แล้วเพราะซินหยางกับหนานหลิงนั้นมีใจรักใคร่ต่อกัน หากรู้เช่นนี้เขาไม่มีทางปล่อยมือจากนางเป็นแน่!

"ทูลรัชทายาทกระหม่อมสืบได้ความมาเท่านี้ เห็นทีว่าข่าวนี้จะเป็นความจริงพะยะค่ะ เพราะทางคุณหนูซูได้ส่งคนไปขนสินเดิมมาจากตำหนักชินอ๋องแล้ว เหลือเพียงแค่ส่งหนังสือหย่าเพียงเท่านั้น"

"เข้าใจแล้ว เจ้าออกไปเตรียมรถม้า ข้าจะเข้าวังไปเฝ้าเสด็จพ่อ"

"พะยะค่ะ"

แม้จะค่อนข้างแปลกใจแต่เขาเองก็ดีใจที่ตอนนี้นางเริ่มหมดรักในตัวน้องชายของเขาแล้ว เขาไม่ถือเรื่องที่ว่านางเคยเป็นภรรยาน้องชายและมีบุตรมาก่อน เพราะเขานั้นรักนางเกินกว่าที่จะมาคิดเรื่องพวกนี้ได้

.....