บทที่ 19 ปิดทองหลังพระ 2

ช่วงสายสืบสานก็มาเคาะห้องนอนของน้องสาวคนเล็กด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

“มีอะไรหรือเปล่าคะพี่สืบ”

“พี่เข้าไปคุยห้องเราได้หรือเปล่า”

“ได้สิคะ เข้ามา” สานฝันขยับตัวให้พี่ชายเดินเข้ามาในห้องก่อนจะปิดประตูเดินไปนั่งโซฟากอดหมอนอิงดูซีรีส์ที่กำลังฉายอยู่บนจอใหญ่ตรงหน้า

“พี่สืบมีอะไรหรือเปล่าคะ”

“…คือพี่”

“พี่สืบคงอยากรู้เรื่องของขวัญของฝันใช่ไหมคะ” สืบสานพยักหน้าเบา ๆ สานฝันยกยิ้มที่มุมปากก่อนจะเดินไปยังตู้โชว์ด้านข้างที่อยู่ติดกับโต๊ะทำงาน มันเป็นรูปปั้นตุ๊กตาเทพเซียนหรือฟิกเกอร์ มีทั้งสแตนดี้คู่และเดี่ยว ดูก็รู้ว่าเป็นสแตนดี้คู่รัก

“นี่คือ…”

“พี่สืบรู้หรือเปล่าคะว่าน้องสาวตัวเองเป็นสาววาย”

“…”

“พี่สืบไม่รู้ก็ไม่แปลก อย่าว่าแต่พี่สืบ คุณพ่อคุณแม่หรือพี่ทอฝันก็ไม่รู้หรอกค่ะ”

“ตั้งแต่เมื่อไหร่”

“พี่สืบจะถามว่าฝันเป็นสาววายตั้งแต่เมื่อไหร่หรือว่าของขวัญเหล่านี้ถูกส่งมาเป็นครั้งแรกเมื่อไหร่มากกว่ากันคะ”

“…อย่างหลัง”

“ฝันรู้ตั้งแต่แรกแล้วละคะว่าคนที่ส่งมาไม่ใช่พี่สืบ แต่เป็นพี่ทศ เพราะพี่ทศเป็นคนเดียวที่รู้ว่าฝันชอบนิยายวายเลยตามเก็บสะสมพวกกู้ด สแตนดี้ รวมไปถึงฟิกเกอร์พวกนี้มาให้ตลอด”

“ไม่ใช่แค่ฝันนะคะ ตลอดหลายปีที่พี่สืบไม่อยู่พวกเราต่างก็ได้รับของขวัญวันเกิดคนละชิ้นกันทุกปี แม้ไม่จ่าหน้าชื่อคนส่ง ฝันก็รู้อยู่ดี ช่างเถอะ พูดไปพี่สืบก็จำอะไรไม่ได้” สานฝันว่าพลางยักไหล่ ก่อนจะปิดประตูตู้โชว์เบา ๆ

“แต่พี่อยากฟัง”

“ฟังเพื่ออะไรคะ พี่สืบไม่ชอบพี่ทศนี่นา พูดไปก็หาว่าเข้าข้าง แต่พี่ทศก็เป็นคนที่น่าสงสารอยู่ดี”

“ทำไม” สืบสานถามพลางเดินไปนั่งที่โซฟาก่อนจะกดหยุดซีรีส์ที่กำลังโลดแล่นอยู่บนหน้าจอ

“จะว่ายังไงดี เป็นฝันก็คงจะขอแยกทางกับที่สืบไปตั้งนานแล้ว ไม่ต้องฝืนทนอยู่แบบนั้น” สานฝันเดินตามมานั่งลงข้าง ๆ พี่ชายพลางกอดหมอนอิงแนบอก ก่อนจะเปิดปากเล่าในสิ่งที่ตัวเองรับรู้มาตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา

“พี่ทศมักจะเป็นคนที่เก็บอะไรไว้กับตัว ไม่ปริปากเล่าถ้ายังไม่ถึงที่สุด ตอนนั้นที่พี่สืบไปเรียนต่อที่อังกฤษ พี่ทศใช้ชีวิตคนเดียวไม่ง่ายเลย หลังจากพี่ไปไม่นานมีคนเอาเบอร์โทรศัพท์พี่ทศไปปล่อยในเว็บเถื่อน มีเบอร์แปลกมากมายโทรมาหา บ้างโทรมาเซ็กซ์โฟน บ้างโทรมาข่มขู่ จนพี่ทศหวาดระแวง นอนผวาอยู่ช่วงหนึ่ง ไหนจะเรื่องที่คุณแม่โทรไปด่าทอตลอดปีแรกที่พี่สืบออกจากบ้านไป” สืบสานนั่งฟังเงียบ ๆ แต่ทว่ามือที่ซ่อนอยู่ข้างหลังหมอนอิงกลับกำหมัดแน่น

“และที่พี่ทศมักจะติดรถไปทำงานกับพี่สืบ ไม่ใช่เพราะอยากจะอยู่ใกล้ชิดพี่ตลอดเวลาหรอก แต่ความจริงพี่ทศมีอาการแพนิกตอนขับรถ รถคันแรกที่พี่ทศซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเองต้องขายไปเพราะถูกมอเตอร์ไซค์ตัดหน้าแบบกระชั้นชิด ครั้งแรก ครั้งที่สองยังพอทน แต่ครั้งที่สามกลับขี่ประชิดแล้วคนซ้อนยกปืนขึ้นมาขู่ จนรถเสียหลักพุ่งลงข้างทาง เพราะเหตุนี้พี่ทศเลยไม่กล้าขับรถเองอีก” เกิดความเงียบขึ้นปกคลุมภายในห้อง แม้สานฝันจะเห็นพี่ชายนั่งก้มหน้าฟังเงียบ ๆ แต่บรรยากาศเยือกเย็นที่อีกฝ่ายปล่อยออกมาทำเอาเธอหายใจติดขัดไปด้วย

“พวกพี่ต้นตาลเลยตามมานอนด้วย อยู่ดูแลช่วงหนึ่ง พี่คงไม่รู้ว่าพี่ทศมักมีอาการนอนผวาตอนกลางคืน” สานฝันเล่าไปด้วยพลางสังเกตท่าทางพี่ชายไปด้วย

สืบสานรู้…ตั้งแต่ทศวรรษย้ายมานอนที่นี่มีหลายคืนที่นอนผวาและสะดุ้งตื่นกลางดึก พออีกฝ่ายเห็นว่าเขานอนหลับอยู่บนเตียง จดจ้องอยู่อย่างนั้นสักพักก็ก้มตัวลงนอนต่อ หรือไม่ก็มักจะอ่านหนังสือจนดึกดื่น

“คุณพ่อกับคุณแม่เองก็ได้รับของขวัญวันเกิดทุกปีเช่นกัน พี่คงเห็นแล้วมั้งในห้องชาคุณพ่อ ตลอดเวลาหลายปีมานี้พี่ทศพยายามอย่างหนักที่จะรักษาสายสัมพันธ์นี้เอาไว้ให้พี่ ตอนนี้พี่อาจจำอะไรไม่ได้ พี่คงเคยสงสัยว่าทำไมฝันถึงได้เข้าข้างพี่ทศขนาดนั้น เพราะพี่ทศเป็นคนดีจริง ๆ ตอนพี่ไปเรียนอังกฤษค่าเทอมของพี่ที่พี่ทศอ้างว่าเป็นเงินเก็บ ความจริงเป็นทองแท่งที่ทางบ้านพี่ทศซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดทุกปี พี่ทศเอาไปจำนำ พอทางบ้านรู้แม่พี่ทศโกรธใหญ่ บอกให้เลิกกับพี่ทันที แต่พี่ทศก็ยังยืนกรานจะคบพี่ต่อให้ได้ คุกเข่าอยู่หน้าบ้านอยู่นาน ฝันก็เพิ่งมารู้อะไรหลาย ๆ อย่างตอนไปฮ่องกงกับพี่ ๆ พวกนั้น พี่สืบ…ฝันไม่ได้อยากจะบังคับให้พี่กลับไปหาพี่ทศ แต่ฝันอยากให้พี่ทั้งสองจบกันด้วยดี ฝันอยากเห็นพี่ทศกลับมาสดใสเหมือนเดิม พี่ทศน่าสงสาร พี่คงจินตนาการไม่ออกว่าตอนพี่ทศร้องไห้ดูน่าเวทนาขนาดไหน รู้ทั้งรู้ว่าการลงทุนครั้งนี้มีความเสี่ยงก็ยังจะทุ่มสุดตัว สุดท้ายก็ไม่เหลืออะไร แม้แต่หัวใจตัวเอง พี่อาจจะเห็นว่าพี่ทศร้ายกาจ แต่อีกด้านเสียคนรักโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว เป็นฝันก็คงจะทำเรื่องบ้าบอคอแตกมากกว่านี้เป็นแน่ ถ้าพี่ไม่ได้มีความทรงจำอะไรหลงเหลืออยู่แล้ว ก็อย่ารั้งพี่ทศเอาไว้เลย พี่เซ็นใบหย่าให้พี่ทศซะเถอะ”