หลี่เฟยหย่า เกิดใหม่พร้อมโชคลาภมหาศาลในยุค 1960‘s

หลี่เฟยหย่า เกิดใหม่พร้อมโชคลาภมหาศาลในยุค 1960‘s

last updateDernière mise à jour : 2025-03-30
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
Notes insuffisantes
51Chapitres
7.6KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

หลี่เฟยหย่าเกิดใหม่ในครอบครัวนายทหารยุค 60 ก่อนคลอดท่านเทพที่ดูแลเธอตอนเป็นวิญญาณทารกอุ้มเธอไปยัดใส่อกคุณแม่และรีบจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำว่าได้มอบมิติสุดมหัศจรรย์และภูเขาน้ำตกมรกตสารพัดประโยชน์ พร้อมผู้ช่วยแสนฉลาดอีกหนึ่งตัวไว้ให้

Voir plus

Chapitre 1

บทนำ

Era un día como cualquier otro, martes a casi 1 semana de empezar las clases. Aún era temprano, y había amanecido hacía un ratito, acá en algún lugar al sur del mundo, en alguna parte de Argentina, hace calor, febrero, estaba nublado, como si fuera un presagio del día que se avecinaba, y me encuentro en el bus yendo al colegio en busca de mi matrícula, un pequeño papel donde dice a qué año voy y en qué división me toca.

Todo un trámite administrativo que nunca entendí bien porque no sé hacía por internet en este siglo súper tecnológico, pero teniendo en cuenta que estoy en un lugar en el fin del mundo, alejado de todo y hay tantos problemas de conexión que creo es mejor así...

Yo soy Lucia O’Donel, aunque todos me llaman Luz, una adolecente de 16 años más en el planeta tierra, no muy distinta del resto, con mi 1,65 cm, cabello caoba, largo hasta la cintura, ojos verdes, tez blanca (herencia albina). Nada del otro mundo....

Al llegar al colegio estaba con mis auriculares puestos escuchando a todo volumen Placebo, por lo general no me considero amante de algún estilo musical único ya que suelo escuchar según mi estado de ánimo y aunque para mucho, empezar las clases era lo peor, para mi suponía un alivio.

Puede que sea la típica chica nerd de la escuela secundaria pero la verdad es que me gusta no tener tanto tiempo libre para pensar; ser adolecente es un momento donde pensar demasiado puede ser peligroso, por momentos sientes que el mundo es una mierda y al rato estás bien, quieres ser mayor de edad, o te quieres morir, en fin lo de siempre.

Asique ahí me encontraba tratando de volver a la rutina de correr de un lado para el otro, y que me encantaba. Lamentablemente o no, la adolescencia es esto, algunos la odian, otros la aman y otros como yo la pasan así sin más.

- El que sigue...-  repite por tercera vez la señora con lentes redondos que atendía, hasta que capte que era a mí a quien le tocaba y me acerque.

- Vengo a retirar la matrícula, 3er año Lucia O`Donel - dije casi sin levantar el tono de voz. Luego de rebuscar en la pila unos minutos, me dio "el papel"  y me fui.

Como tradición familiar o por falta de la presencia materna, vaya a uno a saber cuál de las dos era la real, termine en este colegio, en el pueblo donde vivía no había muchas opciones, era un solo colegio a no ser que fueras a la ciudad; pero este año habían abierto un colegio nuevo, no es que fuera algo raro ya que así como gente de nuestro pueblo se iba a otros colegios más lejos también venían de pueblos vecinos a nuestro colegio. Sin embargo y como mi hermano Ethan fue al mismo colegio nada iba a cambiar...

Eso era al menos hasta hoy cuando veo que mi papel me dice que tengo que ir a la otra escuela, entonces automáticamente pensé que fue un error y volví a la ventanilla, donde la señora ya estaba con otra persona.

-  Disculpe creo que hubo un error, acá dice que tengo que ir al otro colegio de la zona pero eso no es posible ya que siempre concurro  a este, ya que hice el año pasado acá 2do. - Creo que no sé lo dije tan amablemente, o será el hecho de que no espere a que terminara de atender a la chica que estaba en la ventanilla, porque me miro con mala cara y agrego

- No hubo ningún error, Ud. deberá asistir allí a 3ro y en ningún reglamento dice lo que usted está diciendo, ahora sí tiene el favor de dejarme seguir atendiendo...- y  siguió atendiendo. No tuve más opción de irme con una sensación que no auguraba nada bueno.

Sé que suena una pavada pero no para mí, y ante tal confusión decidí salir del colegio y llamar a una de mis mejores amigas, Eve, que por la hora de la mañana que era lo más probable es que este durmiendo, ya que a diferencia de mí, era más bien de salir todos los días en vacaciones y acostarse casi cuando sale el sol; pero ante semejante situación, tenía que asegurarme de que no iba a estar yo sola en esa nueva escuela, sino que a ellas también las hayan movido a la misma.

Tuve que llamar casi 5 veces antes de que me atendiera, pero teníamos una norma establecida que era que solo ante casos de emergencia podríamos insistir, creo que aplicaba a vida o muerte pero para mí esto sí lo era.

-  Mmmmm... Mejor que me digas que estás a punto de morir por un asesino que te concedió una última llamada antes de dejarnos o un vampiro como el de la serie de crepúsculo y me llamas porque sabes que muero por estar con él....- me dijo con la voz como si estuviera hablando debajo de la almohada.

-  La verdad es que no corre riesgo mi vida literalmente ni ningún actor chupasangre me está por dejar seca, pero te necesito urgente en el colegio- creo que hable tan rápido que lo único que entendió ella fue la última palabra y con eso bastó para que me pegara un grito que casi me deja sorda

- ¡¡¡QUEEEEEEEEE, EN SERIO ME DESPERTAS PARA IR AL COLEGIO!!! ¡¡¡¡NO TE BASTA CON SABER QUE EN MENOS DE UNA SEMANA VOY A PASAR MIS PRECIADAS HORAS AHÍ ADENTRO, SABIENDO QUE LO ODIO, SINO QUE ME ARRUINAS DESDE ANTES!!!! - eran los gritos de Eve que yo los escuche con el teléfono a medio metro alejado

- PARÁ, DAME UN MINUTO - tuve que gritar para que me dejara hablar - acaban de darme la matrícula y me transfirieron al nuevo colegio Mort de la zona,  ya sabes la fama que tiene ¡ese colegio! y ahora necesito saber si estoy sola o si a todos nos pasaron ahí, así que ¡cámbiate y veinte YA!-

Eso la dejo bastante callada y muy seria me dijo...- Ok, mandale un mensaje a Natt diciendo que pasó a buscarla en 5´y voy para allá - dejando bien en claro que se lo tomó en serio, ya que yo soy una de las Nerd del colegio, y que pese a todo, si esto era así, ellas eran las que corrían el riesgo mortal de no poder graduarse.

Decidí sentarme en las escaleras a esperarlas, mientras seguía escuchando música y tomaba un café amargo y cargado, para aumentar mi paranoia y me preguntaba porque un colegio podía ceder sus alumnos a otro colegio y aparentemente no querían decir porque; eso era  por lo pronto muy raro. Sé que para cualquiera que lo lea solo es un cambio de lugar, que para colmo en un pueblo los colegios estaban a 2 manzanas de distancia pero así y todo no dejaba de ser muy raro.

Luego de un montón de conjeturas aparecieron las dos, ambas con anteojos negros, confirmando la teoría que estaban tan alarmadas de que esto sea cierto que ni tiempo para maquillarse habían tenido, y después de trasnochar no podían aparecer por el colegio así, más teniendo en cuenta de cómo cuidaban su imagen, porque para ellas lo único que tenía de interesante el instituto eran los chicos. 

-¡¡Hola Amigas!! No sé qué pasó pero es todo muy raro - les dije apenas nos abrazamos y les mostré el papel.

-Mmmm no sé qué decir entre el sueño que tengo y la depresión por que empiezan las clases no puedo pensar con claridad - acotó Eve

-Vamos a sacarnos las dudas lo más rápido posible y volvernos a dormir,¡¡¡ no doy más y hoy nos toca fiesta otra vez!!! ¡¡Necesito mis horas de sueño o voy a tener que invertir un dineral en maquillaje!! - dijo Natt mientras la empujaba a Eve  

Entraron mientras yo las esperaba afuera, por un lado deseando de que solo yo fuera la que estaba mal, porque sabía que ellas sino serían las más perjudicadas, pero por otro lado quería seguir con mis amigas como siempre, tampoco tenía tantos amigos, la verdad pero ellas eran lo único que tenía y quería conservar, aunque eso sonora algo egoísta de mi parte. Pero cuando salieron y le vi las caras supe cuál de las dos opciones era, sí estábamos las 3 en el nuevo colegio y eso por demás no era una buena señal.

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
51
บทนำ
บทนำ ในคฤหาสน์หลังใหญ่ตระกูลหลี่ ปี 1960’s ภายในห้องรับแขกของบ้าน หญิงสาวท้องแก่ใกล้คลอดทายาทคนที่สามของตระกูล กำลังนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้โยกตรงริมหน้าต่างบานใหญ่เปิดรับลมที่พัดมาจากสวนสวย พากลิ่นหอมของดอกไม้หายาก ผ่านผ้าม่านผืนสวยเข้ามาพาให้มันปลิวไสวน้อยๆ อย่างน่ามอง บรรยากาศรอบข้างดีมาก จนทำให้หญิงสาวท้องโต ทว่ายังดูสวยงามน่าทะนุถนอม นอนหลับกลางวันได้อย่างเป็นสุข ถัดมาจากหน้าต่างที่เธอนอนอยู่ไม่มากนัก มีเด็กชายสองคนวัยเก้าขวบ นั่งทำการบ้านในช่วงวันหยุด คอยเฝ้ามารดาที่ท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที ทั้งสองนั่งอ่านหนังสือเรียน ทำการบ้านกันเงียบๆ อย่างรู้ความ ไม่รบกวนคุณแม่ของพวกเขาตามคำสั่งของคุณพ่อ ที่ได้กำชับไว้ตั้งแต่เช้าก่อนออกไปทำงาน คฤหาสน์หลังนี้มีสมาชิกอยู่หกคน ไม่รวมแม่บ้าน คนสวน คนขับรถของบ้าน ส่วนคุณปู่คุณย่าออกไปทำธุระข้างนอกตั้งแต่เช้า กำลังจะกลับมาอีกไม่นานนี้ แม่บ้านสี่คนต่างแบ่งหน้าที่กัน ทำงานไม่ไกลจากห้อง ที่นายหญิงน้อยของบ้านนอนอยู่ไม่ไกลกันนัก เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินไม่คาดคิดขึ้น คนขับรถที่บ้านมีสองคน หนึ่งคนไปกับท่านจอมพลและนายหญิงใหญ
Read More
บทที่ 1 สมาชิกใหม่ของครอบครัว
บทที่ 1 สมาชิกใหม่ของครอบครัว พอคุณย่าจางเข้ามาในห้องรับแขก เห็นลูกสะใภ้ของเธอนอนอยู่บนเก้าอี้โยกริมหน้าต่าง สีหน้าดูเจ็บปวด แต่ก็ไม่ได้ส่งเสียงกรีดร้องแต่อย่างใด หล่อนจึงรีบเดินเข้าไปหาด้วยความเป็นห่วง ในบ้านไม่มีผู้ชายตัวใหญ่พอ ที่จะอุ้มสะใภ้ของเธอเข้าห้องคลอดได้เลย มีแต่แม่บ้านหญิงวัยกลางคน ส่วนคนขับรถกับคนสวนก็ไม่กล้าเข้ามาด้านใน เพราะเห็นว่าสะใภ้คนเดียวของบ้านจะคลอดแล้ว “คุณหมอเสิ่น เยว่เออร์พร้อมคลอดหรือยังคะ” คุณย่าจางถามขึ้น เมื่อเห็นคุณหมอเสิ่นตรวจครรภ์ และจับชีพจรซ่งผู่เย่วเสร็จแล้ว “ รอให้น้ำคร่ำแตก และช่องคลอดเปิดด้วยค่ะ ต้องรีบย้ายเธอเข้าห้องคลอด ตอนที่ยังทันน้ำคร่ำไม่แตกนะคะ อาการเจ็บท้องถี่ๆ พร้อมคลอดแบบนี้จะเจ็บมาก ” คุณย่าจางเห็นว่าตอนนี้น้ำคร่ำยังไม่แตก จึงรีบหันมาบอกคุณปู่หลี่ที่เดินตามมาพร้อมกันด้วยความร้อนใจ “คุณคะรีบอุ้มเย่วเออร์ไปห้องทำคลอดเถอะค่ะ ลูกเจ็บท้องจนขยับตัวไปเองไม่ได้แล้วละ” คนเก่าคนแก่เชื่อว่าห้ามผู้ชายถูกน้ำคร่ำ หรือเลือดจากผู้หญิงที่คลอดบุตร เนื่องจา
Read More
บทที่ 2 ดวงใจของครอบครัว
บทที่ 2 ดวงใจของครอบครัว คุณย่าจางยื่นมือไปรับหลานสาวตัวน้อยมากอดไว้แนบอกอย่างรักใคร่ เมื่อได้ยินว่าลูกสะใภ้ปลอดภัยดีแล้วก็หมดห่วง ทำเมินสายตาสี่คู่ของหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ไม่สนใจอะไรอีก นอกจากหลานสาวตัวน้อยของเธอ ส่วนลูกชายหลายชายนั้น แม้จะอยากเข้าไปดูสะใภ้ของเธอแค่ไหนก็ยังเข้าไปไม่ได้ เพราะในห้องยังจัดการไม่เรียบร้อยดีนัก ทุกคนจึงได้เข้ามาห้อมล้อมคุณย่าจาง ขอดูสมาชิกใหม่ของบ้านอย่างตื่นเต้น "ดีๆ ดีจริงๆ! ทั้งสองปลอดภัยก็ดีแล้ว หย่าเออร์ของย่าไหนให้ย่าดูหน้าชัดๆ หน่อยสิคะ" คุณย่าจางพูดออกมาด้วยความสุขจนแทบล้นแสดงออกผ่านน้ำเสียงหวานๆ ที่กล่าวกับเจ้าก้อนซาลาเปานุ่มนิ่มในอ้อมกอด หลานสาวตัวน้อยของเธอมีผิวขาวอมชมพู หน้าตาหลังจากทำความสะอาดหลังคลอดแล้ว ดูน่ารักน่าเอ็นดูที่สุด! สมกับที่มีพ่อแม่หน้าตาดี เป็นที่หมายปองของเหล่าคนหนุ่มสาวในวงสังคมของเมืองหลวงจริงๆ ดวงตากลมโตสีดำขลับ ราวลูกองุ่นของหลานสาวจ้องมองเธออย่างสนใจ ริมฝีปากจิ้มลิ้มสีชมพูน้อยๆ ยิ้มกว้างโชว์เหงือกสีแดงมาให้อย่างน่ารัก รอยยิ้มนี้ ใบหน้านี้ เหมือนกับในความฝันเมื่อคืนของเธอไม่มีผ
Read More
บทที่ 3 คุณย่าจะตั้งชื่อให้เจ้าตัวน้อยเอง
บทที่ 3 คุณย่าจะตั้งชื่อให้เจ้าตัวน้อยเอง หลี่เฟยหรงที่โดนแย่งลูกสาว ได้แต่ยืนมองลูกชายทั้งสองทักท้วงคนแก่ทั้งสองของบ้านอยู่เงียบๆ พอเห็นว่าคุณย่าจางยอมนั่งลงพร้อมกับปู่หลี่แล้ว เขาจึงได้ถือโอกาสนี้เดินไปข้างด้านเก้าอี้ ที่ทั้งสองนั่งเพื่อดูหน้าลูกสาวโดยไม่ต้องพูดอะไร ให้ขัดใจคุณย่าจางตอนกำลังเห่อหลาน จนโดนมองแรงใส่เหมือนลูกชายคนเล็กอีก คุณพ่อลูกสามหมาดๆ กับลูกชายคนโตของเขา ช่างเจ้าเล่ห์เหมือนกันจริงๆ เสี่ยวเจินผู้ซื่อตรงได้แต่ยืนทำตาปริบๆ เมื่อโดนคุณย่าจางมองค้อนใส่ เด็กชายได้แต่คิดสงสัยอยู่ในใจว่าได้ทำอะไรผิดไปรึเปล่า เขาแค่อยากเห็นน้องสาวเท่านั้นเอง “แอ๊ แอ๊….” ทารกน้อยที่ทุกคนต่างแย่งกันเงียบๆ นั้น ตอนนี้โปรยยิ้มหวานพร้อมโบกแขนป้อมชูหมัดน้อยๆ ทักทายพี่ชายฝาแฝดทั้งสองเพื่อส่งความน่ารัก ครั้งแรกที่พบหน้ากันให้สลักลงในใจของพวกเขา “ว้าวว น้องสาวน่ารักมากครับคุณพ่อ” เด็กชายทั้งสองพูดออกมาพร้อมกัน เมื่อเห็นน้องน้อยยิ้มหวานส่งให้พวกเขา เสี่ยวฮุ้ยมองพ่อของเขาก่อนจะยิ้มกว้างให้ ทว่าแววตาเด็กชายกลับฉายแววโอ้อวด อย่างเหนือกว
Read More
บทที่ 4 หลี่เฟยหย่า ที่แปลว่า โบยบินอย่างสง่างาม
บทที่ 4 หลี่เฟยหย่า ที่แปลว่า โบยบินอย่างสง่างาม คุณย่าจางไม่ได้สนใจการส่งสายตามองกันของสองพ่อลูกนัก จึงเอ่ยชื่อหลานสาวที่เธอและสามีตั้งใจเตรียมไว้ออกมา โดยไม่ได้มีความหมายของโชคลาภวาสนาเงินทองแต่อย่างใด สิ่งเหล่านี้ตระกูลเธอมีจนมากเกินพอแล้ว หวังเพียงแค่หลานสาวที่รักจะเติบโตขึ้นมาอย่างงดงาม และมีความสุขที่สุดเพียงเท่านั้น “ดี! ถ้าอย่างนั้นให้หลานน้อย ชื่อ เฟยหย่า หลี่เฟยหย่า หลานย่าจะได้เติบโตมาอย่างสง่างามเพียบพร้อม สมกับเกิดมาเป็นคนในตระกูลหลี่ เป็นนางฟ้าตัวน้อยแสนสวยของบ้านเรา” เมื่อหลี่เฟยหรงและซ่งผู่เย่วได้ยินชื่อของลูกสาว ก็ยอมรับชื่อนี้ด้วยความยินดีไม่ได้แย้งขึ้นมาแต่อย่างใด ชื่อนี้ความหมายดีมากเช่นกัน เฟยหย่า โบยบินอย่างสง่างามอย่างนั้นเหรอ พ่อกับแม่เลือกชื่อได้ถูกใจจนพอทำใจยอมรับได้ เจ้าตัวน้อยจะได้เติบโตขึ้นมาอย่างสง่างาม เหมือนอย่างที่คุณแม่พูดไว้ แม้จะเสียดายอยู่นิดหน่อยที่ไม่ได้ตั้งชื่อให้ลูกเอง “แอ๊! อ้า อ้า….” ทารกน้อยตัวกลมเมื่อได้ยินชื่อ ที่คุณย่าจางตั้งให้ก็ดีดแขนดีดขาไปมาอย่างคึกคักด้วยความยินดี ส่งเสียงร้องอ้อแอ้
Read More
บทที่ 5 คุณตาซ่งสหายจอมเพี้ยนของคุณปู่หลี่
บทที่ 5 คุณตาซ่งสหายจอมเพี้ยนของคุณปู่หลี่ หลี่เฟยหรงออกมาจากห้อง และตามทุกคนไปนั่งรอป้าฉางตั้งโต๊ะที่ห้องอาหาร เพื่อจัดการอาหารกลางวันให้เรียบร้อย เขาจะได้กลับไปทำงานต่อที่ลาบ่อยๆ ไม่ได้ เพราะก่อนหน้านี้เขาพยายามเร่งทำผลงานและรับทำภารกิจเสี่ยง เพื่อต้องการเลื่อนตำแหน่ง จากพลเอกเป็นพลเอกพิเศษ หลี่เฟยหรงต้องรีบขนาดนี้เป็นเพราะเขาโดนบีบบังคับให้รับภารกิจเสี่ยงตายบ่อยๆ จากผู้นำตำแหน่งสูงที่อยู่คนละฝ่ายกับพ่อเขา หลี่เฟยเทียนที่อยู่ยศสูงที่สุดแล้วตอนนี้ ก็ยังไม่สามารถช่วยลูกชายได้มากนัก เพราะอีกฝั่งมีพรรคพวกอยู่เยอะหูตาไวจนน่ารังเกียจ เขาจึงออกหน้ามากไม่ได้เดี๋ยวจะพลอยพากันล้มทั้งหมด พวกคนตระกูลหลิว ที่คอยตามขัดแข้งขัดขาคนตระกูลหลี่มานาน เมื่อสมัยก่อนไม่สามารถทำอะไรคนตระกูลหลี่ได้มากนัก แต่ตอนนี้มันต่างออกไป เพราะความอยากเอาชนะของคนตระกูลหลิว มีมากจนน่าแปลกใจพวกมันทำตัวน่าเอือมระอา พยายามผูกความสัมพันธ์ส่งลูกหลานในตระกูลไปแต่งงานกับคนมีอำนาจ เพื่อแตกหน่อลูกหลานออกไป นี่จึงเป็นเหตุผลที่คุณพ่อของเขาออกหน้ามากไม่ได้ เพราะอีกฝ่ายมีจำนวนมากกว่า แม้ตำแห
Read More
บทที่ 6 เริ่มสำรวจมิติ
บทที่ 6 เริ่มสำรวจมิติ "แกพูดจริงใช่ไหมหวังเหว่ย! ดีจริงๆ แกจะได้พาครอบครัวกลับมาปักกิ่งสักที เฮ้อ" หลี่เฟยเทียนถึงจะถามย้ำสหายไปให้มั่นใจอย่างนั้น แต่ก็ถอนหายใจออกมาด้วยความยินดีกับสหาย และโล่งใจที่ครอบครัวซ่งจะได้กลับมาซะที "ฉันพูดเรื่องจริงสิตาแก่หลี่ ฉันถึงบอกแกยังไงล่ะ ว่าวันนี้เป็นวันที่ดีจริงๆ ฮ่า ๆๆ!! " ท่านพลเรือเอกพิเศษพูดเสร็จก็หัวเราะออกมาเสียงดังราวฟ้าผ่า ทะลุประตูห้องทำงานส่วนตัว ออกไปจนลูกน้องใต้บังคับบัญชาของเขายังได้ยินอย่างชัดเจน คุณตาซ่งของหลานๆ เอนกายพิงพนักเก้าอี้ พลางยกมือแกร่งใช้ปลายนิ้วเรียว เช็ดน้ำตาตรงหางตา ที่มันไหลออกมาจากการหัวเราะอย่างอารมณ์ดี วันนี้เขาไม่สามารถวางมาดให้ใครดูได้อีกแล้ว ขอสักวันแล้วกัน ลูกน้องยังเคารพเขาเหมือนเดิมนั่นละ คุณตาซ่งคิดเข้าข้างตัวเองแบบคิดเองเออเอง และพยักหน้าพอใจกับความคิดนี้ของตนอีกด้วย… ต้องรู้ก่อนว่าการลงใต้ไปสร้างผลงานที่นั่น ถือเป็นโอกาสที่ดีมาก และไม่ใช่ใครก็ได้ ที่จะได้ย้ายลงใต้เพื่อไปสร้างผลงาน คนหนุ่มเก่งๆ ที่มองหาโอกาสเติบโต จะมองเห็นว่ากว่างโจวเหมาะสม
Read More
บทที่ 7 เจ้านกน้อยเฟยเฟย
บทที่ 7 เจ้านกน้อยเฟยเฟย หลังจากเจ้าตัวน้อยหายเหนื่อย และอิ่มท้องแล้วเธอจึงมีสติกลับมาสนใจสิ่งแวดล้อมรอบตัวอีกครั้ง เด็กน้อยหันมองธรรมชาติรอบตัวอย่างสนใจเมื่อได้ยินเสียงนกร้อง ราวกับจะขับขานบทเพลงไพเราะให้เธอฟังอยู่เต็มไปหมด มันมีหลายเสียงมาก ร้องซ้อนๆ กันราวกับมีนกเป็นสิบๆ ตัวกระจายตัวอยู่รอบตัวเธอขับขานบทเพลงให้เธอฟัง ฟังดูเหมือนเสียงร้องเยอะเกินไปแต่มันไม่ได้น่ารำคาญเลยมันตรงกันข้ามเลยละ เธอชอบมันมากจนอยากเห็นว่ามันคือนกพันธุ์อะไร คิดได้อย่างนั้นแล้วก็ลุกขึ้นจากพื้น และเดินตามเสียงตรงในทิศทางที่เธอได้ยินเสียงนกชัดที่สุดทันที สำรวจพื้นที่เอาไว้ก่อนแล้วกัน ตอนนี้เธออยากเห็นนกชนิดนี้มากกว่า เพราะรู้สึกชอบมันมากจนเธอเองยังแปลกใจ เด็กหญิงตัวน้อยเดินตามเสียงนกไปด้วยขาสั้นๆ ของเธอ เดินอ้อมโขดหินก้อนใหญ่ที่อยู่ริมธารน้ำตกไป หลังโขดหินนั่นมีต้นไม้สองต้น ขึ้นคู่กันอยู่ขนาดไม่ได้ใหญ่มากนัก ตรงลำต้นของพวกมันมีกล้วยไม้ป่าหยั่งรากของมันเกาะเปลือกไม้ตามลำต้น ขึ้นตั้งแต่โคนต้นไปจนถึงกิ่งไม้ใหญ่ มันมีอยู่หลายเถามาก แต่ไม่ได้ดูรก เพราะแต่ละเถามีแต่พวงดอก
Read More
บทที่ 8 เฟยเฟยพาสำรวจมิติ
บทที่ 8 เฟยเฟยพาสำรวจมิติ ติ๊ง! เมื่อลิฟต์ถึงชั้นสามแล้ว หลี่เฟยหย่าจึงก้าวเดินออกไปสำรวจสิ่งดีๆ ที่รอเธออยู่ทันที ตามที่เจ้าเฟยเฟยบอกอย่างมุ่งมั่น โดยมีเจ้านกน้อยบินนำทางเธอไปหยุดอยู่ที่หน้าห้องห้องหนึ่ง ตรงหน้าเธอตอนนี้คือประตูไม้บานใหญ่ มีลูกบิดประตูอยู่ในระดับที่เด็กวัยสองขวบเปิดไม่ได้แน่นอน เด็กหญิงตัวน้อยจึงทำหน้ามุ่ยมองประตูตรงหน้าอย่างขัดใจ “เจ้านายเอามือแตะบานประตูได้เลย มันจะเปิดให้เองครับ” เฟยเฟยรีบบอกเจ้านายตัวน้อยของมัน เมื่อเห็นหน้ายุ่งๆ ของเธอ เจ้าตัวน้อยก็ทำตามที่เฟยเฟยบอกอย่างไม่รอช้าทันที ประตูตรงหน้าค่อยๆ เปิดออก เธอจึงมองสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง นี่มันห้างสรรพสินค้ากิจการของครอบครัวเธอ ที่เธอรู้ว่านี่คือห้างสรรพสินค้าของครอบครัว เพราะว่าประตูที่เปิดออกมันไม่ได้พาเข้าไปในห้างทันที มันอยู่ที่หน้าทางเข้าที่มีป้ายชื่อตัวอักษรใหญ่ๆ ติดอยู่ตรงตัวตึกตรงหน้าเธอ “ว้าว!! นี่มันสุดยอดมากเฟยเฟย ท่านเทพดีที่สุด! เรารีบเข้าไปดูข้างในกันเถอะ ฉันอยากรู้เร็วๆ แล้วว่าห้องต่อไปมันคืออะไร ” ค
Read More
บทที่ 9 เรื่องน่ายินดีของครอบครัว
บทที่ 9 เรื่องน่ายินดีของครอบครัว ซ่งผู่เย่วที่เห็นลูกสาวตัวน้อยตื่นมาแล้วก็คึกคัก อารมณ์ดีไม่มีร้องไห้งอแง เธอจึงยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะก้มลงหอมแก้มป่องๆ ของเจ้าเด็กรู้ความไปฟอด ใหญ่ “ตื่นมาก็อารมณ์ดีเชียวนะเจ้าตัวน้อย กินนมก่อนจะได้มีแรงเล่นกับคุณพ่อตอนเขากลับบ้านนะคะ” หลี่เฟยหย่ากินนมของคุณแม่เพื่อไม่ให้เธอเป็นห่วง แม้จะไม่รู้สึกหิวจากการกินน้ำมรกตในมิติไปแล้วก็ตาม เธออยากจะเล่าเรื่องมิติของเธอให้คุณพ่อคุณแม่ และทุกคนในครอบครัวฟังจริงๆ และจะไม่มีใครทำอันตรายเธอได้แน่นอน เพราะเธอไม่ได้แค่สำรวจมิติอย่างเดียว เวลาสามชั่วโมงในนั้นระหว่างที่เธอสำรวจมิติ มีเสียงเจื้อยแจ้วของเจ้าเฟยเฟยพูดจ้อไม่หยุดอยู่ตลอด เล่าเรื่องนู้นเรื่องนี้ ได้พูดเสริมขึ้นมาว่าน้ำตกมรกตนั่น ถ้าอยากให้ใครภักดีและไม่คิดร้ายกับเธอ ต้องเอาดอกกล้วยไม้ที่รังของมันไปแช่ในน้ำตกมรกตก่อนให้คนอื่นดื่ม เจ้าตัวน้อยเสียดายมากอยากให้คนในครอบครัวใช้ของดีๆ จากห้างสรรพสินค้าของเธอ และพาพี่ชายฝาแฝดไปล่องเรือเล่นจริงๆ เธอสามารถพาคนอื่นเข้าไปในมิติได้ เมื่อทุกคนกินน้ำตกม
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status