หลี่เฟยหย่า เกิดใหม่พร้อมโชคลาภมหาศาลในยุค 1960‘s

หลี่เฟยหย่า เกิดใหม่พร้อมโชคลาภมหาศาลในยุค 1960‘s

last updateLast Updated : 2025-03-30
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
51Chapters
7.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หลี่เฟยหย่าเกิดใหม่ในครอบครัวนายทหารยุค 60 ก่อนคลอดท่านเทพที่ดูแลเธอตอนเป็นวิญญาณทารกอุ้มเธอไปยัดใส่อกคุณแม่และรีบจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำว่าได้มอบมิติสุดมหัศจรรย์และภูเขาน้ำตกมรกตสารพัดประโยชน์ พร้อมผู้ช่วยแสนฉลาดอีกหนึ่งตัวไว้ให้

View More

Chapter 1

บทนำ

目を覚ますと、神崎紗依(かんざき さえ)は二十七歳の頃に戻っていた。すでに一男一女の母親であり、夫は大富豪である九条凛久(くじょう りく)だ。

彼は世界的な長者番付で不動の一位を誇り、有名経済誌で「世界中の女性が最も結婚したい男ナンバーワン」に選ばれ、A国の王室さえも王女を嫁がせたいと望むような男だった。

誰もが彼女を幸運だと言ったが、紗依が生まれ変わって最初にしたことは、離婚協議書を持って彼の忘れられない人のもとを訪ねることだった。

彼女は浅葉栞奈(あさば かんな)の前に協議書を押しやり、淡々と告げた。「離婚するわ。凛久も、二人の子供もあなたにあげる」

栞奈は驚きで目を見開いた。六年間も九条夫人の座にしがみついていた女が、突然自ら身を引くなど信じられなかったのだ。

紗依はただ静かに付け加えた。「あの子たちもあなたのほうが好きみたいだし、私は身を引いてあげる。あなたはただ、凛久にサインをさせるだけでいい。離婚の手続きが済み次第、私はこの家を出ていくわ」

今世では絶対に同じ轍は踏まない。皆に無視される九条夫人でいるのは、もうご免だ。

栞奈は無意識にカップの縁を指でなぞりながら、眉をひそめた。「紗依、一体何の駆け引きなの?」

紗依は栞奈の顔に浮かぶ複雑な表情を眺めながら、穏やかに言った。「駆け引きなんてしていない。ただ、もううんざりなだけよ」

「紗依、九条夫人の座を狙っている女が世間にどれだけいるか分かっている?」

「分かっているわ」紗依は栞奈の目を真っ向から見据えた。「だから、あなたに譲ると言っているの」

栞奈の取り繕っていた仮面が、ついに剥がれ落ちた。

彼女はその協議書を長い間見つめていたが、最後にはそれを受け取った。「そこまで太っ腹だと言うなら、遠慮なくいただくわ。

でも、覚えておいて。一度手に入れたものは、二度と手放さないから」

「安心して」紗依はふっと笑った。「後悔なんてしないわ」

前世で、一生孤独に生きる苦しみはとっくに味わい尽くしたのだ。

栞奈は立ち上がり、カフェの別のテーブルへと移動した。そして優雅にスマートフォンを取り出し、画面をタップする。

電話が繋がると、栞奈の声は瞬時に甘く柔らかくなった。「凛久、今カフェにいるんだけど、迎えに来てくれないかしら?」

紗依は、微かに苦笑いを浮かべた。

かつて彼女が凛久に電話をかけても、十中八九は秘書が出るだけだった。

ところが今、二十分も経たないうちに、永遠に「会議中」であるはずの男がカフェの入り口に姿を現した。

ガラス越しに、凛久が長い脚を伸ばして店へ入ってくるのが見えた。黒の高級オーダーメイドスーツが、彼の広い肩幅と引き締まった腰のラインを際立たせている。

六歳の息子である九条悠人(くじょう ゆうと)と、四歳の娘である九条妃花(くじょう ひめか)は、栞奈の姿を見るなり飛びつき、抱きついたりキスをしたりしてはしゃいだ。

「栞奈さん!」妃花が甘えた声で呼び、栞奈の胸元に小さな顔をすりすりしている。

凛久はケーキの箱をテーブルに置き、指でそっと押しやった。「お前が好きな抹茶のケーキだ。甘さは控えめにしてもらった」

栞奈は目を輝かせた。「さすが、よく覚えてくれているのね」

隅の席に座ったままの紗依は、無意識に掌に爪を食い込ませた。

結婚して六年、凛久は紗依の好みの味すら知らなかった。

前世で病気で入院した際、いちごのケーキが食べたいと伝えると、彼は秘書に適当に買わせた。結果として届けられたのは、紗依が重度のアレルギーを持つマンゴーのケーキだったのだ。

「夜は何が食べたい?」凛久が低い声で尋ねる。「洋食のコースにするか、それとも和食にするか?」

栞奈はふふっと微笑み、バッグから例の離婚協議書を取り出した。「その前に、ちょっと見てほしい書類があるの」

彼女は署名欄のページを開いて見せた。「気に入った屋敷があるんだけど、手元の資金が少し足りなくて。ここにサインしてくれないかしら……」

凛久は万年筆を受け取ると、内容も見ずにそのままサインをした。「俺たちの仲だ、水臭いことを言うな」

「栞奈さん、新しいお家を買うの?」悠人が顔を上げて尋ねた。「パパも隣にもう一軒買ってよ!僕、妃花と一緒に栞奈さんのところに住みたい。毎日ママといるの、もう嫌だよ」

凛久は微かに眉をひそめたが、二人の子供の期待に満ちた眼差しを見て、あっさりと承諾した。「……ああ、買おう」

「そんなに気を遣わなくていいわ」栞奈が慌てて言った。「悠人と妃花……それに凛久の分も合わせて三つの部屋を用意しておくから、いつでも泊まりに来てちょうだい」

子供たちは歓声を上げて喜んだ。妃花にいたっては栞奈の首に腕を回してキスまでしている。「栞奈さん最高!ママより千倍も好き!」

紗依の心臓は、見えない手に力任せに握り潰されたかのような、重苦しい痛みに襲われた。あまりの苦しさに、呼吸をすることさえままならない。

視線の先には、口元を微かに綻ばせる凛久の姿があった。その眼差しは、紗依が妻として一度も向けられたことのない、穏やかで優しい眼差しだった。

これ以上は見ていられない。紗依はバッグを手に取ると、逃げるようにその場を後にした。

カフェのドアを押し開けて外に出た瞬間、前世の記憶が怒涛のように脳裏に押し寄せてきた。

前世で、彼女は凛久と政略結婚をして一男一女をもうけ、六十二歳まで生きた。しかし、その生涯で幸福を感じたことは一度としてなかった。

なぜなら、凛久の心の中には、常に初恋の相手――栞奈が居座り続けていたからだ。

当時、二人が別れた後、栞奈は海外へと渡った。凛久は数日間酒に溺れて荒れたが、プライドの高い彼が自ら頭を下げて縋ることはなく、すぐさま一族が取り決めた縁談を承諾した。

凛久は、紗依にとって学生時代の憧れそのものだった。神のように気高く、帝都の上流階級の令嬢たちで、この九条家の若き当主に嫁ぐことを夢見ない者などいなかった。

だからこそ、両家の縁談が持ち上がったと知った時、紗依は天にも昇る心地だった。

だが、結婚後に彼女がすべてを捧げて愛しても、返ってきたのは凛久の冷遇だけだった。

やがて、栞奈が帰国した。

彼は紗依に離婚を切り出すことはなかったが、その視線が栞奈から離れることも決してなかった。

さらに残酷なことに、二人の子供たちまでもが栞奈を慕い、実の母親である紗依から次第に離れていった。

晩年、アルツハイマー型認知症と診断された紗依は、凛久から「静養のため」という名目で古い屋敷に一人見捨てられた。

誕生日の日、彼女は震える手で凛久や子供たちに電話をかけた。しかし、彼らが栞奈と一緒に南の島のリゾート地でバカンスを楽しんでいると告げられただけだった。

せめて自分のために温かいお祝いの料理でも作ろうとした彼女は、記憶の混濁からコンロの火を消し忘れてしまい……

猛火に全身を焼かれながら、紗依が最後に思い出したのは、凛久が彼女の指に結婚指輪をはめた時の、あの氷のように冷酷な眼差しだった。

彼女は苦痛の中に目を閉じ、心の底から願った。もし来世があるのなら、二度と彼のために自分の人生を棒に振るような真似はしない、と。

紗依が邸宅に戻った頃には、すでに日が暮れていた。

彼女は休むことなく、そのまま荷物の整理に取りかかった。

凛久のスーツやシャツ、子供たちのおもちゃ、家族写真……ありとあらゆるものを次々と段ボール箱に放り込んでいく。

「何をしている?」不意に背後から凛久の声が響いた。

紗依が振り返ると、二人の子供の手を引いた彼が入り口に立ち、眉をひそめていた。

「ママ、どうして私たちのものを捨てるの!」妃花が駆け寄り、自分のテディベアが箱に詰められているのを見て、顔を真っ赤にして怒った。

悠人も憤然と紗依を睨みつけた。「僕たち、栞奈さんと少し遊んできただけなのに、そんなに怒ることないだろ!」

凛久は紗依を見つめた。その瞳は相変わらず冷ややかだった。「子供たちが栞奈と一緒にいたいと言ったくらいで、これほど意固地になって癇癪を起こすのか?」

「怒ってなんていないわ」紗依は淡々と答えた。

「嘘つき!」妃花が金切り声を上げた。「栞奈さんに嫉妬してるんでしょ!だから私のテディベアを捨てたんだ。最低のママ!」

「僕、大人になったら栞奈さんと住むんだから」悠人が妃花の手を引き、憎々しげに言い放った。「二度と会いに来てやらないからな!」

凛久は子供たちの暴言を咎めることもなく、ただ微かに眉を寄せ、紗依を一瞥した。その眼差しは、まるでヒステリーを起こす見知らぬ女に向けられるもののようだった。

「もういい」彼が唇を開くと、生まれ持った気品を感じさせる低い声が響いた。長い指が無造作にカフスボタンを整える。「この後、取締役会のビデオ会議がある。捨てるなら勝手にしろ。ただし、騒ぎは起こすな」

ドアが閉まった瞬間、紗依の目からついに涙がこぼれ落ちた。

心臓がズタズタに引き裂かれたようで、呼吸をするたびに血の匂いが鼻をつく。

彼女は涙を拭い、散らかった床を見つめて、ふっと笑い声を漏らした。

安心して。もう騒いだりしないわ。

これからの残りの人生、二度とあなたの邪魔はしないから。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
51 Chapters
บทนำ
บทนำ ในคฤหาสน์หลังใหญ่ตระกูลหลี่ ปี 1960’s ภายในห้องรับแขกของบ้าน หญิงสาวท้องแก่ใกล้คลอดทายาทคนที่สามของตระกูล กำลังนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้โยกตรงริมหน้าต่างบานใหญ่เปิดรับลมที่พัดมาจากสวนสวย พากลิ่นหอมของดอกไม้หายาก ผ่านผ้าม่านผืนสวยเข้ามาพาให้มันปลิวไสวน้อยๆ อย่างน่ามอง บรรยากาศรอบข้างดีมาก จนทำให้หญิงสาวท้องโต ทว่ายังดูสวยงามน่าทะนุถนอม นอนหลับกลางวันได้อย่างเป็นสุข ถัดมาจากหน้าต่างที่เธอนอนอยู่ไม่มากนัก มีเด็กชายสองคนวัยเก้าขวบ นั่งทำการบ้านในช่วงวันหยุด คอยเฝ้ามารดาที่ท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที ทั้งสองนั่งอ่านหนังสือเรียน ทำการบ้านกันเงียบๆ อย่างรู้ความ ไม่รบกวนคุณแม่ของพวกเขาตามคำสั่งของคุณพ่อ ที่ได้กำชับไว้ตั้งแต่เช้าก่อนออกไปทำงาน คฤหาสน์หลังนี้มีสมาชิกอยู่หกคน ไม่รวมแม่บ้าน คนสวน คนขับรถของบ้าน ส่วนคุณปู่คุณย่าออกไปทำธุระข้างนอกตั้งแต่เช้า กำลังจะกลับมาอีกไม่นานนี้ แม่บ้านสี่คนต่างแบ่งหน้าที่กัน ทำงานไม่ไกลจากห้อง ที่นายหญิงน้อยของบ้านนอนอยู่ไม่ไกลกันนัก เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินไม่คาดคิดขึ้น คนขับรถที่บ้านมีสองคน หนึ่งคนไปกับท่านจอมพลและนายหญิงใหญ
Read more
บทที่ 1 สมาชิกใหม่ของครอบครัว
บทที่ 1 สมาชิกใหม่ของครอบครัว พอคุณย่าจางเข้ามาในห้องรับแขก เห็นลูกสะใภ้ของเธอนอนอยู่บนเก้าอี้โยกริมหน้าต่าง สีหน้าดูเจ็บปวด แต่ก็ไม่ได้ส่งเสียงกรีดร้องแต่อย่างใด หล่อนจึงรีบเดินเข้าไปหาด้วยความเป็นห่วง ในบ้านไม่มีผู้ชายตัวใหญ่พอ ที่จะอุ้มสะใภ้ของเธอเข้าห้องคลอดได้เลย มีแต่แม่บ้านหญิงวัยกลางคน ส่วนคนขับรถกับคนสวนก็ไม่กล้าเข้ามาด้านใน เพราะเห็นว่าสะใภ้คนเดียวของบ้านจะคลอดแล้ว “คุณหมอเสิ่น เยว่เออร์พร้อมคลอดหรือยังคะ” คุณย่าจางถามขึ้น เมื่อเห็นคุณหมอเสิ่นตรวจครรภ์ และจับชีพจรซ่งผู่เย่วเสร็จแล้ว “ รอให้น้ำคร่ำแตก และช่องคลอดเปิดด้วยค่ะ ต้องรีบย้ายเธอเข้าห้องคลอด ตอนที่ยังทันน้ำคร่ำไม่แตกนะคะ อาการเจ็บท้องถี่ๆ พร้อมคลอดแบบนี้จะเจ็บมาก ” คุณย่าจางเห็นว่าตอนนี้น้ำคร่ำยังไม่แตก จึงรีบหันมาบอกคุณปู่หลี่ที่เดินตามมาพร้อมกันด้วยความร้อนใจ “คุณคะรีบอุ้มเย่วเออร์ไปห้องทำคลอดเถอะค่ะ ลูกเจ็บท้องจนขยับตัวไปเองไม่ได้แล้วละ” คนเก่าคนแก่เชื่อว่าห้ามผู้ชายถูกน้ำคร่ำ หรือเลือดจากผู้หญิงที่คลอดบุตร เนื่องจา
Read more
บทที่ 2 ดวงใจของครอบครัว
บทที่ 2 ดวงใจของครอบครัว คุณย่าจางยื่นมือไปรับหลานสาวตัวน้อยมากอดไว้แนบอกอย่างรักใคร่ เมื่อได้ยินว่าลูกสะใภ้ปลอดภัยดีแล้วก็หมดห่วง ทำเมินสายตาสี่คู่ของหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ไม่สนใจอะไรอีก นอกจากหลานสาวตัวน้อยของเธอ ส่วนลูกชายหลายชายนั้น แม้จะอยากเข้าไปดูสะใภ้ของเธอแค่ไหนก็ยังเข้าไปไม่ได้ เพราะในห้องยังจัดการไม่เรียบร้อยดีนัก ทุกคนจึงได้เข้ามาห้อมล้อมคุณย่าจาง ขอดูสมาชิกใหม่ของบ้านอย่างตื่นเต้น "ดีๆ ดีจริงๆ! ทั้งสองปลอดภัยก็ดีแล้ว หย่าเออร์ของย่าไหนให้ย่าดูหน้าชัดๆ หน่อยสิคะ" คุณย่าจางพูดออกมาด้วยความสุขจนแทบล้นแสดงออกผ่านน้ำเสียงหวานๆ ที่กล่าวกับเจ้าก้อนซาลาเปานุ่มนิ่มในอ้อมกอด หลานสาวตัวน้อยของเธอมีผิวขาวอมชมพู หน้าตาหลังจากทำความสะอาดหลังคลอดแล้ว ดูน่ารักน่าเอ็นดูที่สุด! สมกับที่มีพ่อแม่หน้าตาดี เป็นที่หมายปองของเหล่าคนหนุ่มสาวในวงสังคมของเมืองหลวงจริงๆ ดวงตากลมโตสีดำขลับ ราวลูกองุ่นของหลานสาวจ้องมองเธออย่างสนใจ ริมฝีปากจิ้มลิ้มสีชมพูน้อยๆ ยิ้มกว้างโชว์เหงือกสีแดงมาให้อย่างน่ารัก รอยยิ้มนี้ ใบหน้านี้ เหมือนกับในความฝันเมื่อคืนของเธอไม่มีผ
Read more
บทที่ 3 คุณย่าจะตั้งชื่อให้เจ้าตัวน้อยเอง
บทที่ 3 คุณย่าจะตั้งชื่อให้เจ้าตัวน้อยเอง หลี่เฟยหรงที่โดนแย่งลูกสาว ได้แต่ยืนมองลูกชายทั้งสองทักท้วงคนแก่ทั้งสองของบ้านอยู่เงียบๆ พอเห็นว่าคุณย่าจางยอมนั่งลงพร้อมกับปู่หลี่แล้ว เขาจึงได้ถือโอกาสนี้เดินไปข้างด้านเก้าอี้ ที่ทั้งสองนั่งเพื่อดูหน้าลูกสาวโดยไม่ต้องพูดอะไร ให้ขัดใจคุณย่าจางตอนกำลังเห่อหลาน จนโดนมองแรงใส่เหมือนลูกชายคนเล็กอีก คุณพ่อลูกสามหมาดๆ กับลูกชายคนโตของเขา ช่างเจ้าเล่ห์เหมือนกันจริงๆ เสี่ยวเจินผู้ซื่อตรงได้แต่ยืนทำตาปริบๆ เมื่อโดนคุณย่าจางมองค้อนใส่ เด็กชายได้แต่คิดสงสัยอยู่ในใจว่าได้ทำอะไรผิดไปรึเปล่า เขาแค่อยากเห็นน้องสาวเท่านั้นเอง “แอ๊ แอ๊….” ทารกน้อยที่ทุกคนต่างแย่งกันเงียบๆ นั้น ตอนนี้โปรยยิ้มหวานพร้อมโบกแขนป้อมชูหมัดน้อยๆ ทักทายพี่ชายฝาแฝดทั้งสองเพื่อส่งความน่ารัก ครั้งแรกที่พบหน้ากันให้สลักลงในใจของพวกเขา “ว้าวว น้องสาวน่ารักมากครับคุณพ่อ” เด็กชายทั้งสองพูดออกมาพร้อมกัน เมื่อเห็นน้องน้อยยิ้มหวานส่งให้พวกเขา เสี่ยวฮุ้ยมองพ่อของเขาก่อนจะยิ้มกว้างให้ ทว่าแววตาเด็กชายกลับฉายแววโอ้อวด อย่างเหนือกว
Read more
บทที่ 4 หลี่เฟยหย่า ที่แปลว่า โบยบินอย่างสง่างาม
บทที่ 4 หลี่เฟยหย่า ที่แปลว่า โบยบินอย่างสง่างาม คุณย่าจางไม่ได้สนใจการส่งสายตามองกันของสองพ่อลูกนัก จึงเอ่ยชื่อหลานสาวที่เธอและสามีตั้งใจเตรียมไว้ออกมา โดยไม่ได้มีความหมายของโชคลาภวาสนาเงินทองแต่อย่างใด สิ่งเหล่านี้ตระกูลเธอมีจนมากเกินพอแล้ว หวังเพียงแค่หลานสาวที่รักจะเติบโตขึ้นมาอย่างงดงาม และมีความสุขที่สุดเพียงเท่านั้น “ดี! ถ้าอย่างนั้นให้หลานน้อย ชื่อ เฟยหย่า หลี่เฟยหย่า หลานย่าจะได้เติบโตมาอย่างสง่างามเพียบพร้อม สมกับเกิดมาเป็นคนในตระกูลหลี่ เป็นนางฟ้าตัวน้อยแสนสวยของบ้านเรา” เมื่อหลี่เฟยหรงและซ่งผู่เย่วได้ยินชื่อของลูกสาว ก็ยอมรับชื่อนี้ด้วยความยินดีไม่ได้แย้งขึ้นมาแต่อย่างใด ชื่อนี้ความหมายดีมากเช่นกัน เฟยหย่า โบยบินอย่างสง่างามอย่างนั้นเหรอ พ่อกับแม่เลือกชื่อได้ถูกใจจนพอทำใจยอมรับได้ เจ้าตัวน้อยจะได้เติบโตขึ้นมาอย่างสง่างาม เหมือนอย่างที่คุณแม่พูดไว้ แม้จะเสียดายอยู่นิดหน่อยที่ไม่ได้ตั้งชื่อให้ลูกเอง “แอ๊! อ้า อ้า….” ทารกน้อยตัวกลมเมื่อได้ยินชื่อ ที่คุณย่าจางตั้งให้ก็ดีดแขนดีดขาไปมาอย่างคึกคักด้วยความยินดี ส่งเสียงร้องอ้อแอ้
Read more
บทที่ 5 คุณตาซ่งสหายจอมเพี้ยนของคุณปู่หลี่
บทที่ 5 คุณตาซ่งสหายจอมเพี้ยนของคุณปู่หลี่ หลี่เฟยหรงออกมาจากห้อง และตามทุกคนไปนั่งรอป้าฉางตั้งโต๊ะที่ห้องอาหาร เพื่อจัดการอาหารกลางวันให้เรียบร้อย เขาจะได้กลับไปทำงานต่อที่ลาบ่อยๆ ไม่ได้ เพราะก่อนหน้านี้เขาพยายามเร่งทำผลงานและรับทำภารกิจเสี่ยง เพื่อต้องการเลื่อนตำแหน่ง จากพลเอกเป็นพลเอกพิเศษ หลี่เฟยหรงต้องรีบขนาดนี้เป็นเพราะเขาโดนบีบบังคับให้รับภารกิจเสี่ยงตายบ่อยๆ จากผู้นำตำแหน่งสูงที่อยู่คนละฝ่ายกับพ่อเขา หลี่เฟยเทียนที่อยู่ยศสูงที่สุดแล้วตอนนี้ ก็ยังไม่สามารถช่วยลูกชายได้มากนัก เพราะอีกฝั่งมีพรรคพวกอยู่เยอะหูตาไวจนน่ารังเกียจ เขาจึงออกหน้ามากไม่ได้เดี๋ยวจะพลอยพากันล้มทั้งหมด พวกคนตระกูลหลิว ที่คอยตามขัดแข้งขัดขาคนตระกูลหลี่มานาน เมื่อสมัยก่อนไม่สามารถทำอะไรคนตระกูลหลี่ได้มากนัก แต่ตอนนี้มันต่างออกไป เพราะความอยากเอาชนะของคนตระกูลหลิว มีมากจนน่าแปลกใจพวกมันทำตัวน่าเอือมระอา พยายามผูกความสัมพันธ์ส่งลูกหลานในตระกูลไปแต่งงานกับคนมีอำนาจ เพื่อแตกหน่อลูกหลานออกไป นี่จึงเป็นเหตุผลที่คุณพ่อของเขาออกหน้ามากไม่ได้ เพราะอีกฝ่ายมีจำนวนมากกว่า แม้ตำแห
Read more
บทที่ 6 เริ่มสำรวจมิติ
บทที่ 6 เริ่มสำรวจมิติ "แกพูดจริงใช่ไหมหวังเหว่ย! ดีจริงๆ แกจะได้พาครอบครัวกลับมาปักกิ่งสักที เฮ้อ" หลี่เฟยเทียนถึงจะถามย้ำสหายไปให้มั่นใจอย่างนั้น แต่ก็ถอนหายใจออกมาด้วยความยินดีกับสหาย และโล่งใจที่ครอบครัวซ่งจะได้กลับมาซะที "ฉันพูดเรื่องจริงสิตาแก่หลี่ ฉันถึงบอกแกยังไงล่ะ ว่าวันนี้เป็นวันที่ดีจริงๆ ฮ่า ๆๆ!! " ท่านพลเรือเอกพิเศษพูดเสร็จก็หัวเราะออกมาเสียงดังราวฟ้าผ่า ทะลุประตูห้องทำงานส่วนตัว ออกไปจนลูกน้องใต้บังคับบัญชาของเขายังได้ยินอย่างชัดเจน คุณตาซ่งของหลานๆ เอนกายพิงพนักเก้าอี้ พลางยกมือแกร่งใช้ปลายนิ้วเรียว เช็ดน้ำตาตรงหางตา ที่มันไหลออกมาจากการหัวเราะอย่างอารมณ์ดี วันนี้เขาไม่สามารถวางมาดให้ใครดูได้อีกแล้ว ขอสักวันแล้วกัน ลูกน้องยังเคารพเขาเหมือนเดิมนั่นละ คุณตาซ่งคิดเข้าข้างตัวเองแบบคิดเองเออเอง และพยักหน้าพอใจกับความคิดนี้ของตนอีกด้วย… ต้องรู้ก่อนว่าการลงใต้ไปสร้างผลงานที่นั่น ถือเป็นโอกาสที่ดีมาก และไม่ใช่ใครก็ได้ ที่จะได้ย้ายลงใต้เพื่อไปสร้างผลงาน คนหนุ่มเก่งๆ ที่มองหาโอกาสเติบโต จะมองเห็นว่ากว่างโจวเหมาะสม
Read more
บทที่ 7 เจ้านกน้อยเฟยเฟย
บทที่ 7 เจ้านกน้อยเฟยเฟย หลังจากเจ้าตัวน้อยหายเหนื่อย และอิ่มท้องแล้วเธอจึงมีสติกลับมาสนใจสิ่งแวดล้อมรอบตัวอีกครั้ง เด็กน้อยหันมองธรรมชาติรอบตัวอย่างสนใจเมื่อได้ยินเสียงนกร้อง ราวกับจะขับขานบทเพลงไพเราะให้เธอฟังอยู่เต็มไปหมด มันมีหลายเสียงมาก ร้องซ้อนๆ กันราวกับมีนกเป็นสิบๆ ตัวกระจายตัวอยู่รอบตัวเธอขับขานบทเพลงให้เธอฟัง ฟังดูเหมือนเสียงร้องเยอะเกินไปแต่มันไม่ได้น่ารำคาญเลยมันตรงกันข้ามเลยละ เธอชอบมันมากจนอยากเห็นว่ามันคือนกพันธุ์อะไร คิดได้อย่างนั้นแล้วก็ลุกขึ้นจากพื้น และเดินตามเสียงตรงในทิศทางที่เธอได้ยินเสียงนกชัดที่สุดทันที สำรวจพื้นที่เอาไว้ก่อนแล้วกัน ตอนนี้เธออยากเห็นนกชนิดนี้มากกว่า เพราะรู้สึกชอบมันมากจนเธอเองยังแปลกใจ เด็กหญิงตัวน้อยเดินตามเสียงนกไปด้วยขาสั้นๆ ของเธอ เดินอ้อมโขดหินก้อนใหญ่ที่อยู่ริมธารน้ำตกไป หลังโขดหินนั่นมีต้นไม้สองต้น ขึ้นคู่กันอยู่ขนาดไม่ได้ใหญ่มากนัก ตรงลำต้นของพวกมันมีกล้วยไม้ป่าหยั่งรากของมันเกาะเปลือกไม้ตามลำต้น ขึ้นตั้งแต่โคนต้นไปจนถึงกิ่งไม้ใหญ่ มันมีอยู่หลายเถามาก แต่ไม่ได้ดูรก เพราะแต่ละเถามีแต่พวงดอก
Read more
บทที่ 8 เฟยเฟยพาสำรวจมิติ
บทที่ 8 เฟยเฟยพาสำรวจมิติ ติ๊ง! เมื่อลิฟต์ถึงชั้นสามแล้ว หลี่เฟยหย่าจึงก้าวเดินออกไปสำรวจสิ่งดีๆ ที่รอเธออยู่ทันที ตามที่เจ้าเฟยเฟยบอกอย่างมุ่งมั่น โดยมีเจ้านกน้อยบินนำทางเธอไปหยุดอยู่ที่หน้าห้องห้องหนึ่ง ตรงหน้าเธอตอนนี้คือประตูไม้บานใหญ่ มีลูกบิดประตูอยู่ในระดับที่เด็กวัยสองขวบเปิดไม่ได้แน่นอน เด็กหญิงตัวน้อยจึงทำหน้ามุ่ยมองประตูตรงหน้าอย่างขัดใจ “เจ้านายเอามือแตะบานประตูได้เลย มันจะเปิดให้เองครับ” เฟยเฟยรีบบอกเจ้านายตัวน้อยของมัน เมื่อเห็นหน้ายุ่งๆ ของเธอ เจ้าตัวน้อยก็ทำตามที่เฟยเฟยบอกอย่างไม่รอช้าทันที ประตูตรงหน้าค่อยๆ เปิดออก เธอจึงมองสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง นี่มันห้างสรรพสินค้ากิจการของครอบครัวเธอ ที่เธอรู้ว่านี่คือห้างสรรพสินค้าของครอบครัว เพราะว่าประตูที่เปิดออกมันไม่ได้พาเข้าไปในห้างทันที มันอยู่ที่หน้าทางเข้าที่มีป้ายชื่อตัวอักษรใหญ่ๆ ติดอยู่ตรงตัวตึกตรงหน้าเธอ “ว้าว!! นี่มันสุดยอดมากเฟยเฟย ท่านเทพดีที่สุด! เรารีบเข้าไปดูข้างในกันเถอะ ฉันอยากรู้เร็วๆ แล้วว่าห้องต่อไปมันคืออะไร ” ค
Read more
บทที่ 9 เรื่องน่ายินดีของครอบครัว
บทที่ 9 เรื่องน่ายินดีของครอบครัว ซ่งผู่เย่วที่เห็นลูกสาวตัวน้อยตื่นมาแล้วก็คึกคัก อารมณ์ดีไม่มีร้องไห้งอแง เธอจึงยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะก้มลงหอมแก้มป่องๆ ของเจ้าเด็กรู้ความไปฟอด ใหญ่ “ตื่นมาก็อารมณ์ดีเชียวนะเจ้าตัวน้อย กินนมก่อนจะได้มีแรงเล่นกับคุณพ่อตอนเขากลับบ้านนะคะ” หลี่เฟยหย่ากินนมของคุณแม่เพื่อไม่ให้เธอเป็นห่วง แม้จะไม่รู้สึกหิวจากการกินน้ำมรกตในมิติไปแล้วก็ตาม เธออยากจะเล่าเรื่องมิติของเธอให้คุณพ่อคุณแม่ และทุกคนในครอบครัวฟังจริงๆ และจะไม่มีใครทำอันตรายเธอได้แน่นอน เพราะเธอไม่ได้แค่สำรวจมิติอย่างเดียว เวลาสามชั่วโมงในนั้นระหว่างที่เธอสำรวจมิติ มีเสียงเจื้อยแจ้วของเจ้าเฟยเฟยพูดจ้อไม่หยุดอยู่ตลอด เล่าเรื่องนู้นเรื่องนี้ ได้พูดเสริมขึ้นมาว่าน้ำตกมรกตนั่น ถ้าอยากให้ใครภักดีและไม่คิดร้ายกับเธอ ต้องเอาดอกกล้วยไม้ที่รังของมันไปแช่ในน้ำตกมรกตก่อนให้คนอื่นดื่ม เจ้าตัวน้อยเสียดายมากอยากให้คนในครอบครัวใช้ของดีๆ จากห้างสรรพสินค้าของเธอ และพาพี่ชายฝาแฝดไปล่องเรือเล่นจริงๆ เธอสามารถพาคนอื่นเข้าไปในมิติได้ เมื่อทุกคนกินน้ำตกม
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status