แพทย์หญิงย้อนเวลามาเป็นหมอยาต่างยุค

แพทย์หญิงย้อนเวลามาเป็นหมอยาต่างยุค

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-05
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
10
2 Peringkat. 2 Ulasan-ulasan
80Bab
10.4KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ครั้งก่อนสวรรค์ให้โอกาสเกิดใหม่ในร่างทารกวัยสองขวบ กระทั่งถูกใส่ร้ายจนต้องโทษประหาร หนนี้นางได้ย้อนกลับมาในวัยสิบหก บุรุษผู้นั้นนับเป็นฝันร้ายที่มิอาจลืม นางจะขอเมินเขาเพื่อหลีกหนีวังวนเดิมที่เลวร้าย!

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1 จิตวิญญาณตื่นในคืนฝนพรำ (1)

장례식장은 온기가 완전히 걷힌 듯 차가웠다.

빈소에는 정적만 무겁게 내려앉아 있었고, 영정 사진 앞에는 하얀 국화들만 가득 놓여 있었다.

임주예는 아버지의 영정 앞에 무릎을 꿇고 앉아 있었다.

무릎은 이미 감각이 사라진 지 오래였다.

손끝은 얼음장처럼 차가웠고, 손바닥 안을 파고들 정도로 손가락을 세게 쥐고 있었다.

'지금 손을 놓아 버리면, 나까지 그대로 무너질 것 같아.'

옆에서는 누군가가 작은 목소리로 수군거렸다.

"한 대표는 어디 갔대? 아직도 안 왔어?"

"아직도 몰라? 공항에 마중 나갔다더라. 기사도 떴잖아."

"공항? 누구 마중이 그렇게 중요해? 오늘이 한 대표 장인어른 장례식인데."

"오래전에 헤어진 첫사랑이라던데. 어릴 때 사랑은 원래 오래 남는 법이잖아."

"에이, 남자들 사생활 좀 있는 거야. 이해해야지."

"..."

한마디 한마디가 주예의 귓속을 짓밟았다.

지잉—

핸드폰이 한 번 떨렸고 화면이 켜졌다.

알림으로 뜬 헤드라인이 주예의 눈을 정통으로 찔렀다.

[해신그룹 후계자 한진후 대표, 심야 공항 포착... 백합 꽃다발 안고 의문의 여인과 밀착]

주예는 그 문구를 가만히 바라보다가 손끝에 힘을 주며 화면을 눌렀다.

고화질 사진 속 한진후는 재단이 완벽한 검은색 트렌치코트를 입고 있었다.

한 손에는 커다란 백합 꽃다발을 들고 있었고, 다른 손은 옆에 선 여자의 어깨를 감싸고 있었다.

카메라 각도까지 교묘해서 얼핏 보면 키스하는 것처럼 보였다.

여자의 옆모습은 맑고 차분했다.

화장도 옅고 단정했다.

다만 눈가에 걸린 만족감만큼은 쉽게 지나칠 수 없었다.

주예는 눈을 한 번 감았다가 다시 떴다.

눈앞은 오히려 더 또렷해졌다.

강규나.

주예는 규나를 알고 있었다.

규나는 어릴 때부터 온갖 사람에게 떠받들리며 자랐고, 성격은 제멋대로에 사치스럽고 버릇없었다.

진후는 그런 규나에게 기꺼이 맞춰 주었고, 무슨 일이든 받아 주며 끝도 없이 감쌌다.

예전에 규나가 클럽 직원에게 음료를 조금 뒤집어쓴 적이 있었다.

규나는 그 자리에서 술잔을 깨 버렸고, 직원에게 깨진 유리 조각 위에 무릎 꿇고 사과하라고 했다.

주변에 있던 사람들 가운데 감히 한마디 할 수 있는 사람은 없었다.

그때도 진후만 나서서 수습했다.

주예는 그런 소문을 들었을 때만 해도 대수롭지 않게 넘겼다.

주예와 진후가 혼인신고를 하던 날, 주예의 손을 잡고 직접 구청까지 데려간 건 진후였다.

그런데 지금 이 사진을 보고 있으니 우스워서 견딜 수가 없었다.

장례식장 입구 쪽이 갑자기 술렁였다.

검은색 마이바흐 한 대가 장례식장 앞에 미끄러지듯 멈춰 섰다.

차 문이 안에서 밀리듯 열렸고, 계단을 밟는 발소리가 이어졌다.

곧 두 사람이 안으로 들어왔다.

규나가 앞에 서 있었다.

새하얀 원피스에 옅은 색 숄을 걸친 차림이었다.

안색은 창백했고, 눈가까지 붉게 젖어 금방이라도 쓰러질 듯 연약해 보였다.

진후는 바로 뒤를 따라 들어왔다.

검은색 정장은 흐트러짐이 없었고, 넥타이도 빈틈 하나 없이 정리돼 있었다.

키 큰 몸은 꼿꼿했고, 서 있기만 해도 서늘한 기운이 번졌다.

진후는 장례식장 안쪽으로 걸어왔다.

시선은 사람들 사이를 훑고 지나가다 주예의 아버지 임필수의 흑백 영정 사진 앞에서 잠깐 멈췄다.

남자가 입술을 천천히 다물었다.

"어르신, 편히 가세요."

진후가 허리를 숙이며 앞으로 나섰다.

목소리는 끝까지 흔들림이 없었다.

"죄송합니다. 제가 늦게 왔습니다."

흠잡을 데 없는 태도였다.

그런데 주예는 그 한마디가 우스웠다.

아내의 아버지인데도 장인어른이나 아버님이 아니라 '어르신'이라고 불렀다.

주예는 굳이 진후의 말을 바로잡지 않았다.

입가에는 비웃음만 가볍게 걸렸다.

'이제 와서 남처럼 구는 거야?'

규나는 진후보다 반걸음 뒤에 선 채 입을 열었다.

"언니, 진후 오빠 탓하지 마세요. 다 제 잘못이에요... 제 비행기가 갑자기 지연돼서 한밤중에야 도착했거든요."

"오빠는 제가 혼자 오면 위험할까 봐 마중 나갔어요. 언니 아버님 일은 너무 갑작스럽게 들었고, 여기까지 달려오는 것도 그게 한계였어요..."

장례식장 안쪽의 수군거림이 더 짙어졌다.

"저분이 강규나 씨야? 기사에 나온..."

"붙어 있는 꼴 보니까, 보통 사이가 아닌데."

"장례식장까지 같이 들어오는 거면 대놓고 선 넘는 거지."

"..."

그제야 주예가 고개를 들었다.

무겁게 내려앉은 눈꺼풀을 들어 올려 두 사람을 한 번 훑었다.

"누구야?"

목소리는 차갑다 못해 오히려 평온했다.

규나가 잠깐 멈칫했다.

"언니, 저는 강규..."

"난 내 남편한테 물어보고 있어."

주예는 규나의 말을 잘라 내고 진후를 바라봤다.

진후가 미간을 좁혔다.

"여보, 이쪽은 규나야. 규나, 이쪽은 내 와이프고."

"여보?"

주예가 소리 없이 웃었다.

"규나?"

주예는 자리에서 일어섰다.

저릿해진 다리 때문에 당장이라도 휘청일 것 같았지만 끝내 버텨냈다.

"참 다정하게 부르네?"

주예는 시선을 규나 쪽으로 돌렸다.

"한 가지 더 말해 둘게. 내 아버지 장례식 소식을 강규나 씨한테 전한 적은 없을 것 같은데..."

규나의 낯이 하얗게 질렸다. 눈에는 금세 물기가 찼다.

"언니, 저는... 그냥 진후 오빠가 너무 걱정돼서 같이 오고 싶었어요. 언니 아버님께 조문이라도 드리고 싶었고요. 언니가 불편하시면 정말 바로 나갈게요..."

규나는 정말 나가겠다는 듯 한 걸음 뒤로 물러섰다.

발끝은 힘이 풀린 듯 휘청거렸고, 금방이라도 쓰러질 사람처럼 보였다.

진후가 반사적으로 규나를 붙잡았다.

"규나야, 조심해."

"나도 묻고 싶은 게 있어."

주예가 갑자기 입을 열었다.

주예는 진후를 똑바로 바라봤다.

눈빛은 고요했고, 그 고요함이 더 서늘했다.

"신규 항암제 임상시험 대상자 자리는... 마지막에 누구한테 갔어?"

진후의 표정이 굳었다.

규나도 멈췄고, 경직된 기운이 순식간에 몸을 타고 흘렀다.

빈소 구석에서 누군가가 작게 웅얼거렸다.

"신규 항암제? 얼마 전에 나온 그 약 말하는 거야?"

"임상시험 대상자 자리 엄청 빡빡하다던데. 하나 받으려면 진짜 줄을 잘 대야 한다더라."

"우리 사촌언니가 그러던데, 여기 있는 강규나 씨 친척 한 명이 명단에 올랐대. 한 대표 쪽에서 손을 썼다고."

"그래서 그랬구나..."

"..."

시선들이 하나둘 모여들기 시작했다.

주예의 손마디가 하얗게 질렸다.

"당신은 그때 나한테 분명히 말했어. 방법을 찾아보겠다고. 끝까지 자리 하나라도 잡아 보겠다고. 난 그 말을 믿었어."

"나중에 병원에서 자리가 다 찼다고 연락했을 때도 난 그냥 당신이 할 수 있는 만큼 한 줄 알았어."

주예는 한 글자씩 잘라 말하듯 내뱉었다.

"마지막으로 물을게."

"내 아버지의 그 자리... 정말 강씨 집안 사람한테 준 거야?"

진후의 목젖이 천천히 움직였다.

얇은 입술은 굳게 다물린 채 한참 동안 열리지 않았다.

규나가 다급하게 입을 열었다.

"언니, 진후 오빠를 그렇게 몰아붙이지 마세요. 다 저 때문이에요. 제가 부탁했어요. 제 형부한테는 그게 마지막 희망이었어요. 그러니까 진후 오빠도..."

"난 강규나 씨한테 묻지 않았어."

주예가 다시 말을 끊었다.

시선이 정면으로 부딪쳤다.

오랜 침묵 끝에 진후가 겨우 한마디를 꺼냈다.

"당신 아버지는 그때 이미 말기였어. 임상을 쓰더라도 생존 가능성은 거의 없었어. 나는..."

"그래서 당신이 우리 아버지 대신 결정했어?"

주예가 진후의 말을 끝까지 듣지 않고 이어받았다.

주예는 웃었다.

그 웃음에는 온기라고는 조금도 없었다.

"당신 눈에는 우리 아버지 목숨이 그렇게 계산 가능한 숫자였구나."

규나의 눈가가 붉어졌다.

"언니, 그렇게까지 말씀하시면 너무하시잖아요. 그때 진후 오빠도 어쩔 수 없었어요. 오빠도 정말 괴로워했어요. 오빠는 그냥..."

주예는 담담하게 규나를 바라봤다.

"강규나 씨는 여기 들어와서 내 남편 때문에 걱정이 된다는 말을 많이 했어. 우리 아버지 얘기는 한 번도 안 했고."

주예의 목소리는 잔잔했다.

그 잔잔함이 더 깊게 파고들었다.

"오늘 여기 온 이유가 정말 조문이야?"

"아니면 자기 자리 확인하러 온 거야?"

규나의 얼굴이 벌겋게 달아올랐다.

진후가 미간을 더 깊게 찌푸렸다.

"여보, 지금 당신 감정이 너무 올라와 있어. 할 말 있으면 집에 가서 하자."

주예는 숨을 천천히 들이마셨다.

울분도, 분노도, 몸 안에서 뒤집히는 불편함도 전부 눌러 삼켰다.

'아버지 앞에서만큼은 무너지지 말자.'

주예는 다시 무릎을 꿇었다.

아버지의 영정 앞에 몸을 낮춘 채, 차분한 목소리로 입을 열었다.

"왔으면 국화 한 송이 놓고 가."

"그거면 되니까... 한 대표랑 강규나 씨는 돌아가."
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องอ่านได้เรื่อยๆ ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2026-05-26 01:39:11
0
0
Pizzie
Pizzie
เรื่องนี้ลงจบไหมคะ
2025-04-19 08:04:11
3
1
80 Bab
บทที่ 1 จิตวิญญาณตื่นในคืนฝนพรำ (1)
ทั่วบริเวณหุบเขาร้อยโอสถ ซึ่งเต็มไปด้วยพืชสมุนไพรหลากหลายชนิดล้วนเปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำพราวระยับ เพราะยามนี้สายฝนกำลังเทกระหน่ำดุจสวรรค์ร่ำไห้ ผืนนภาอันเคยสว่างเจิดจ้าแปรเปลี่ยนเป็นอึมครึมแผ่กลิ่นอายน่าหวาดเกรงเสียงสายฟ้าหวดสะบั้นเฉกเช่นอสนีเคราะห์ ภายในถ้ำแสนอนธการซ้ำยังอับชื้นพลันปรากฏสตรีร่างระหงนอนไร้สติเพียงลำพัง ความเย็นเยียบกำลังกัดลึกกร่อนกระดูกเสียจนหนาวเหน็บ เรือนร่างที่แน่นิ่งมานานจึงเริ่มขยับไหวพร้อมลมหายใจกระเพื่อมถี่ แค่ก แค่ก"หนาวจัง..." เสียงที่เคยสดใสแหบแห้งระคนสั่นเครือ เปลือกตาบางเปิดปรือขึ้นแช่มช้า ครั้นได้สตินางจึงดันกายของตนเพื่อพิงผนังผิวหยาบ อ้อมแขนยกขึ้นโอบกอดเรือนร่างตนหวังคลายความเย็นเยียบ พลางกวาดสายตาสำรวจสรรพสิ่งท่ามกลางความมืดมัว หญิงสาวขยับแขนเพื่อตรวจสอบทีละฝั่งด้วยสีหน้าฉงนสนเท่ห์ "นี่เรายังไม่ตายอีกหรือ" ฟู่ซูหนิงถอนหายใจด้วยความรู้สึกปลดปลง นางจำได้ว่าถูกบั่นศีรษะสิ้นใจไปแล้วตั้งแต่อยู่ในวังหลวง โทษฐานวางยาพิษฮ่องเต้ คาดไม่ถึงว่ายามนี้ฟู่ซูหนิงได้หวนกลับมาในคืนฝนพรำเมื่อคราที่ตนอายุสิบหกหนาวอีกครั้งเหตุใดนางจึงไร้ท่าทีตื่นตระหนกเมื่อทราบว่าต
Baca selengkapnya
บทที่ 1 จิตวิญญาณตื่นในคืนฝนพรำ (2)
ฟู่ซูหนิงหยัดกายยืนขึ้นด้วยความทุลักทุเล ตะกร้าสานซึ่งเต็มไปด้วยพืชสมุนไพรถูกยกขึ้นสะพายบนบ่า ร่างระหงเดินตุปัดตุเป๋ออกจากถ้ำด้วยจิตใจอันล่องลอย สมองของนางเฝ้าตบตีกันซ้ำไปซ้ำมาข้าจะทิ้งให้เขาตายตรงนี้จริงน่ะหรือแต่หากข้าช่วยเขาทุกอย่างก็ต้องวนกลับมาซ้ำรอยเดิม ใครจะอยากถูกตัดศีรษะซ้ำแล้วซ้ำอีก ไม่รู้หรือว่ามันเจ็บเพียงใดฟู่ซูหนิงจึงไม่คิดสนใจบุรุษตรงหน้าอีก ทว่าจิตใจของนางช่างรู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน ยามนี้เขาก็เป็นเพียงชายหนุ่มวัยแรกรุ่นผู้หนึ่ง นางจะใจจืดใจดำทิ้งเขาได้ลงคอเชียวหรือแต่แล้วฟู่ซูหนิงก็ตัดสินใจทิ้งเขาไว้เบื้องหลังในที่สุด ขาเรียวค่อย ๆ เยื้องย่างห่างออกไปกระทั่งหอบสังขารกลับมาถึงจวนไม้ไผ่กลางหุบเขา ร่างระหงก็ฟุบลงด้วยความเหนื่อยล้า"หนิงเอ๋อร์!"หญิงชรารุดประคองเรือนร่างอันโรยแรงของหลานสาวด้วยอาการตื่นตระหนกริมฝีปากซีดขาวเผยรอยยิ้มเบาบาง "ท่านยาย หนิงเอ๋อร์กลับมาแล้วเจ้าค่ะ"จู่ ๆ น้ำสีใสก็ไหลพรากลงตรงหางตา นานเหลือเกินที่ฟู่ซูหนิงจากหุบเขาร้อยโอสถไป นางคิดว่าชาตินี้คงมิได้กลับมาทดแทนคุณของท่านตาท่านยายเสียแล้ว ช่างคิดถึง คิดถึงชีวิตอันแสนเรียบง่ายเช่นนี้เหลือเกินท่า
Baca selengkapnya
บทที่ 2 วังวนเดิมที่แสนชิงชัง (1)
"ท่านตา...ท่านช่วยเขาหรือเจ้าคะ" "ใช่ ตาช่วยเขาเอง พ่อหนุ่มนี่นอนหมดสติตากฝนอยู่ผู้เดียว ดูเหมือนร่างกายได้รับพิษเสียด้วย อีกอย่างเขายังไม่ถึงคราวตาย" "ท่านตาเจ้าคะ แต่เขาเป็น..." ฟู่ซูหนิงมิได้เอ่ยประโยคถัดไป นางก้มหน้างุดแทบหลั่งน้ำตา นิ้วโป้งสาละวนขึ้นลงพลางเหลือบมองผู้ป่วยบนเตียงด้วยอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เหตุใดข้าต้องโล่งอกด้วยนะ เฮ้อ.. "หนิงเอ๋อร์ เป็นอะไรของเจ้า"ฟู่ซูหนิงยังคงก้มหน้าอยู่เช่นนั้น ต่อให้อธิบายไปก็คงไม่มีใครเชื่อ ว่าบุรุษผู้นี้เปรียบดั่งพญามัจจุราชที่กำลังเข้ามาช่วงชิงชีวิตอันแสนสงบสุขไปจากนางตลอดกาล เจ้าของร่างสูงเบื้องหน้าฟู่ซูหนิงยามนี้คือองค์ชาย'ฉืออิ้งเทียน'แห่งแคว้นซีฮัน อีกไม่นานเขาจะได้รับตำแหน่งชินอ๋องด้วยอายุเพียงสิบแปดปี ชาติก่อนฉืออิ้งเทียนถูกลอบทำร้ายด้วยยาพิษเสียจนดวงตาใกล้มืดบอด ฉืออิ้งเทียนซัดเซพเนจรและได้บังเอิญผ่านมาถึงหุบเขาร้อยโอสถ ทั้งที่ด้านนอกมีค่ายกลขวางกั้นทว่าชายหนุ่มกลับข้ามผ่านเข้ามาได้อย่างน่าอัศจรรย์ ดูเหมือนสวรรค์จงใจส่งองค์ชายผู้นี้เข้ามาเพื่อทดสอบชีวิตรักช้ำของฟู่ซูหนิง หลังจากช่วยเหลือเขาจนหายดี นานวันเข้าความรักระหว่างช
Baca selengkapnya
บททที่ 2 วังวนเดิมที่แสนชิงชัง (2)
ฟู่หรง "อ้าว หนิงเอ๋อร์ ไม่พักหรือ ออกมาทำไมเล่า"ฟู่ซูหนิงส่ายศีรษะ "ท่านยายเจ้าคะ ให้ข้าเป็นคนรักษาเขาได้หรือไม่"ประจวบเหมาะกับที่ต่งควนเดินเข้ามา "ไหนเจ้าบอกจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างไรเล่า"จริงดังว่า นางไม่อยากข้องเกี่ยวกับเขาสักเสี้ยว ทว่าฟู่ซูหนิงประสงค์ให้ฉืออิ้งเทียนออกจากหุบเขาร้อยโอสถโดยเร็วต่างหาก โอกาสครั้งนี้ฟู่ซูหนิงขอเลือกเป็นหมอหญิงไร้สามารถ มิขออาจเอื้อมก้าวเข้าสู่รั่ววังชั่วชีวิต"ท่านตาสอนข้าเอง ยามเมื่อเราเห็นคนลำบากก็ต้องรู้จักยื่นมือเข้าช่วยเหลือมิใช่หรือเจ้าคะ อีกอย่างข้าจะได้พัฒนาฝีมือการแพทย์ของตนเองด้วยเจ้าค่ะ"ฟู่หรงอมยิ้ม มือเหี่ยวย่นลูบไล้เส้นผมสีดำขลับของหลานด้วยความเอ็นดูยิ่ง "ในที่สุดหลานยายก็โตเสียที"ฟู่ซูหนิงยิ้มแฉ่ง ทว่าภายในใจช่างฝืดฝืนเหลือทน "ท่านตาท่านยายสอนมาดีอย่างไรเจ้าคะ""หนาว หนาวเหลือเกิน อย่าทิ้งข้าไป..." เสียงทุ้มแหบพร่าสั่นเครือดังขึ้นตัดบทสนทนา"ท่านตา ข้าดูแลเขาเองเจ้าค่ะ"ชายชราชะงักฝีเท้าลง "แน่ใจหรือ"ฟู่ซูหนิงพยักหน้าหงึกหงัก "เจ้าค่ะ ท่านอย่าลืมว่าหลานของท่านอัจฉริยะเชียวนะเจ้าคะ ท่านลืมแล้วหรือ ว่าข้าท่องตำราการแพทย์ได้
Baca selengkapnya
บทที่ 3 เราต้องได้พบกันอีก (1)
เป็นเวลากว่าสองสัปดาห์ที่ฉืออิ้งเทียนได้รับการรักษาจากฟู่ซูหนิง ยามนี้อาการบาดเจ็บที่เรือนร่างหายเป็นปลิดทิ้ง ทว่าดวงตายังคงพร่าเบลอไม่ชัดเจน "ต้องขอบคุณท่านหมอที่ช่วยดูแลข้าในทุกวัน ลำบากท่านแล้ว" การเรียกขานฟู่ซูหนิงของเขาเปลี่ยนแปลงไปแล้ว ฉืออิ้งเทียนรับรู้ได้ว่าแม้นางเป็นหลานของผู้มีพระคุณที่เก็บตนกลับมา แต่จากวิธีการดูแลรักษาของนาง ฟู่ซูหนิงคงนับเป็นหมอหญิงที่มีฝีมือเก่งกาจไม่ต่างกัน มิเช่นนั้นผู้ที่นางเรียกว่าท่านตาคงไม่ปล่อยให้ฟู่ซูหนิงดูแลเขาอย่างใกล้ชิดเพียงลำพัง "ท่านไม่ต้องเกรงใจ อีกสองชั่วยามเราจะออกไปข้างนอกกัน" ฟู่ซูหนิงเก็บอุปกรณ์การแพทย์ ถ้วยยา และผ้าเปียกชื้นซึ่งใช้ทำความสะอาดเรือนกายของชายหนุ่มไปพลางเอ่ยไปพลาง ทว่ามิได้จับจ้องใบหน้าบุรุษฝั่งตรงข้าม เดิมทีการเป็นแพทย์ล้วนเคยเห็น ได้สัมผัสเรือนร่างทั้งชายและหญิงมาจนนับไม่ถ้วน ทว่ายามที่ฟู่ซูหนิงต้องปรนนิบัติเขาในแต่ละครั้งกลับรู้สึกว่าตนเก้อกระดากอยู่ไม่น้อย "เราจะไปที่ใด ในเมื่อข้ายังมองไม่เห็นเช่นนี้ อาจทำให้ท่านหมอลำบาก" "ส่งท่านกลับ" "กลับหรือ? แต่ดวงตาของข้ายัง..." "คุณชายอิ้งเทียนไม่ต้องเป็นกังวลเจ้าค่ะ ข้า
Baca selengkapnya
บทที่ 3 เราต้องได้พบกันอีก (2)
"ท่านตา ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ ยามนี้ร่างกายเขาแข็งแรงม๊ากมาก…ส่วนเรื่องดวงตา แค่มีเทียบยาและวิธีการดูแลให้ญาติของเขาก็เพียงพอแล้วมิใช่หรือ หากรั้งเขาไว้นานญาติของเขาอาจร้อนใจ กระทั่งพลิกแผ่นดินหาก็เป็นได้นะเจ้าคะ" ฟู่ซูหนิงกะพริบตาปริบ ๆต่งควนมันเขี้ยวจึงเคาะกบาลนางไปหนหนึ่ง ฟู่ซูหนิงยกมือลูบศีรษะตนป้อย ๆ "ท่านตาเจ้าคะ หนิงเอ๋อร์ทำอะไรผิดงั้นหรือ" ฟู่ซูหนิงเหลียวมองฟู่หรงหมายขอความช่วยเหลือ ทว่าอีกฝ่ายกลับส่ายศีรษะ"ตาเคยสอนเจ้าว่าอย่างไร ช่วยคนต้องช่วยให้ถึงที่สุดมิใช่หรือ"ฟู่ซูหนิงถลาเข้าซบอกผู้เป็นตา พลางเอ่ยเว้าวอน หากไม่แสร้งว่านอนสอนง่ายแผนของนางต้องพังทลายแน่แท้ "ท่านตาเจ้าคะ หนิงเอ๋อร์รู้ดีเรื่องที่ท่านสอนไว้เสมอ แต่หากท่านหายออกจากบ้านไปเป็นแรมเดือน ข้ากับท่านยายก็ต้องร้อนใจเช่นกัน ท่านยายว่าหรือไม่เจ้าคะ" ฟู่ซูหนิงหันมองผู้เป็นยายเพื่อขอความเห็น ฟู่หรงก็อดใจอ่อนเป็นมิได้"ก็จริงเช่นหลานว่า"ฟู่ซูหนิงยิ้มกว้างอวดฟันเรียงสวย จากนั้นปรับน้ำเสียงให้อ่อนหวานดังเดิม "ท่านตาเจ้าคะ…เขาเป็นบุรุษตัวใหญ่โต ได้ยาดีจากหมอเทวดาเช่นท่าน เหตุใดต้องกังวลใจถึงเพียงนั้น ให้หนิงเอ๋อร์ไปส่งเขาเถอ
Baca selengkapnya
บทที่ 4 ความอลหม่านในโรงเตี๊ยม(1)
"อ๊ะ! นี่ นี่ ท่านเดินระวังหน่อยไม่ได้หรือไร ชนแล้ว ๆ" ฟู่ซูหนิงยกมือคลึงขมับ วันนี้นางจะเดินทางไปถึงตัวเมืองหรือไม่ ไฉนเขาเอาแต่เดินเปะปะชนโน่นชนนี่อยู่เรื่อย หรือดวงตาของเขายามนี้กลายเป็นบอดสนิทไปแล้วกันเล่า "ขออภัยท่านหมอ ข้ามองไม่เห็นจริง ๆ" "ท่านหยุด ไม่ต้องเดินต่อแล้ว เดินส่งเดชเช่นนี้สามวันก็ไม่ถึงหรอกเจ้าค่ะ" ฉืออิ้งเทียนหยุดฝีเท้าลงทันควัน ริมฝีปากได้รูปยกโค้งจาง ๆ แผนล่อหลอกเพื่อประวิงเวลาสัมฤทธิผลเสียทีฟู่ซูหนิงยกมือแกร่งคล้องลำคอด้วยความจำใจ นอกจากกลิ่นกายหอมกรุ่นดุจบุปผาต้องหยาดฝนของสตรีข้างกาย เส้นทางนี้ยังผสานด้วยกลิ่นอายหอมจรุงจากพืชพรรณโอสถ เพราะยามรบล้วนต้องผ่านการวางแผนและการฝึกฝนมามากจึงทำให้เขาสามารถแยกแยะรูป รส กลิ่น เสียงได้เป็นอย่างดี ดอกไห่ถัง หอมยิ่งนัก เครื่องหอมของนางก็คงมาจากบุปผาชนิดนี้ "คุณชายอิ้งเทียน ดวงตาท่านมองไม่ชัด แต่ขาของท่านยังสามารถใช้งานได้อยู่กระมัง"ฉืออิ้งเทียนพยักหน้า "เช่นนั้นข้าจะพยุงท่านแล้วเดินไปพร้อมกัน
Baca selengkapnya
บทที่ 4 ความอลหม่านในโรงเตี๊ยม(2)
ฟู่ซูหนิงแหงนหน้าขึ้นแช่มช้า ก็ประสานเข้ากับดวงตาขมึงถึงของบุรุษร่างใหญ่ล่ำบึ้ก"นี่! เจ้าหน้าอ่อน เดินไม่ดูตาม้าตาเรือหรืออย่างไร อยากตายงั้นรึ"อาเป่าถลันเข้ามาค้อมศีรษะขอโทษขอโพยพัลวัน "นายท่าน ต้องขออภัยจริง ๆ ขอรับ นี่เป็นท่านหมอมาส่งผู้ป่วยเท่านั้น ได้โปรดละเว้นด้วย"ชายฉกรรจ์ถ่มถุยน้ำลายลงบนพื้นด้วยท่าทีหยาบโลน จากนั้นผลักอาเป่าซึ่งเรือนกายผอมแห้งจนล้มลงบนพื้น "เป็นแค่ลูกจ้างกระจอกงอกง่อย อย่าริอ่านมาต่อรองกับข้า รู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร"ฟู่ซูหนิงเหลืออดพลันขบฟันกรอด มือเรียวกำหมัดแน่นเสียจนกายสั่นเทิ้ม ครั้นยันกายของตนขึ้นได้แล้ว ใบหน้าเกลี้ยงเกลาก็เชิดขึ้นด้วยความโอหัง "เจ้าหมีควาย! กระทั่งตัวเจ้ายังไม่รู้ว่าตนเป็นใคร แล้วผู้อื่นเขาจะรู้ด้วยงั้นรึ สมองหมูจริงเชียว ไฉนต้องมายกตนข่มท่าน รังแกผู้คนไม่สนถูกผิด"ชายร่างกำยำตวัดตามองฉับ จากนั้นคว้าสาบเสื้อของฟู่ซูหนิงจนเท้าลอยเหนือพื้น "เจ้าหน้าอ่อน เจ้าเป็นบุรุษอย่างไร ไยหน้าหวานอ่อนแอคล้ายพวกสตรีไม่มีผิด ปากคอก็เราะรายใช่ย่อย มิรู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ปวกเปียกเช่นนี้ยังกล้าพ่นวาจาดูแคลนข้าอีก!"
Baca selengkapnya
บทที่ 5 หลบหลีก (1)
"อาเหวิ่น ไยพวกเจ้าทำตัวเสียมารยาทนัก" บุรุษร่างสูงแต่งกายด้วยชุดผ้าไหมสีครามงามสง่า บนศีรษะสวมกวานหยกล้ำค่าลายประณีต มือของเขาถือพัดงาช้างพลางโบกสะบัดแช่มช้า ใบหน้าของเขาหล่อเหลาทว่ากลับแฝงไปด้วยกลิ่นอายความกะล่อน ครั้นจะให้เปรียบเทียบกับบุรุษอีกคนที่นั่งสงบนิ่งในยามนี้ ชายหนุ่มทั้งสองก็นับว่ารูปงามไม่น้อยหน้ากันสักกระผีกริ้น หล่อเหลาสูงส่งแล้วอย่างไรหากทำตัวอันธพาลก็มิเท่ากับพวกดูดีเพียงรูปแต่จูบไม่หอมอย่างนั้นหรือ ฟู่ซูหนิงมิได้ใส่ใจผู้มาเยือนนัก ใบหน้าเกลี้ยงเกลายับยู่พลางปัดป่ายเพื่อจัดแจงอาภรณ์ซ้ายขวา ชายร่างกำยำรวมถึงลูกน้องที่นอนโอดครวญอยู่บนพื้น ต่างลากสังขารไปหลบหลังบุรุษร่างสูงโปร่ง "นายน้อย เจ้าหนุ่มนี่ทำดวงตาของข้ามืดบอดขอรับ" นักเลงหัวไม้ร่างโตเมื่อครู่ก็คืออาเหวิ่นหรือจินเหวิ่น"หุบปากเสีย ร่างกายก็ใหญ่โตกว่าเขาตั้งหลายเท่า ไยขี้ฟ้องดุจเด็กสามขวบ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น" จินเหวิ่นและลูกน้องเงียบเสียงลงฉับ บ้างกุมท้องบ้างกุมหน้าผาก ทว่าจินเหวิ่นยังปิดตาของตนไว้แน่น ใบหน้าพวกเขาแดงก่ำเหยเ
Baca selengkapnya
บทที่ 5 หลบหลีก (2)
ฟู่ซูหนิงถอนหายใจระอิดระอาตัวโตเสียเปล่าสมองหมูไม่เกินจริง ร้องอย่างกับลาถูกเชือด"ซื่อจื่อ ข้าจะบอกท่านให้ ว่านั่นมิใช่ยาพิษสักนิด ท่านเลิกให้ลูกน้องร่างยักษ์ร้องโอดโอยเป็นหมูถูกเชือดเสียที ผงผัดหน้าธรรมดาไม่รู้จักหรือไร เคืองเล็กน้อยก็ตีโพยตีพายยกใหญ่"ฉืออิ้งเทียนส่ายศีรษะพร้อมรอยยิ้ม จากนั้นยกชาขึ้นจิบอย่างใจเย็น ที่แท้ฟู่ซูหนิงก็มีอุบายเช่นคาดเดาไม่มีผิด นางสามารถทำให้ผู้อื่นอกสั่นขวัญแขวนกันเป็นแถบ ช่างเป็นสตรีตัวแสบไม่เบาทีเดียวได้ยินเช่นนั้นจินเหวิ่นจึงลดฝ่ามือลงแช่มช้า พลันกะพริบตาสองสามคราก็พบว่าตนเพียงระคายเคืองเล็กน้อยเท่านั้น จินเหวิ่นยิ้มแหยเฉกเช่นเด็กน้อยกำลังถูกมารดาดุ ช่างไม่รับกับสีหน้าอันเกรี้ยวกราดนั่นเสียเลย มองดูก็อุจาดตาพิกลเหอหยางส่ายศีรษะเพราะรู้สึกขายหน้าเหลือแสน เขากระแอมแก้เก้อ"ขอบคุณน้องชายที่ยั้งมือไว้ไมตรี แต่ว่า..."หมอนี่ช่างขี้สงสัยจริงแท้"นี่ซื่อจื่อ ท่านเป็นไก่หรือไร ตามจิกตามสงสัยข้าอยู่นั่น เดี๋ยวข้าจับตุ๋นทำน้ำแกงเสียเลย"ลูกน
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status