อย่าหวั่นไหวสิคะท่านขุน

บ่ายวันต่อมาในเรือนใหญ่ ขุนเทวัญนั่งพินิจเอกสารอยู่ในศาลาเล็กหน้าบ้าน แสงแดดลอดผ่านต้นพิกุลเป็นลายเงาบนโต๊ะไม้ เสียงฝีเท้าของแม่พลอยกับเสียงบ่นของใครบางคนก็ดังมาพร้อมกัน

“แม่พลอย นี่เธอแน่ใจเหรอว่าผ้าถุงมันต้องรัดแน่นขนาดนี้อะ ฉันว่าฉันกำลังจะขาดอากาศหายใจตายไปซะก่อน”

แม่พลอยหัวเราะคิก “อดทนหน่อยน่า กระโดกกระเดกแบบเธอ ต้องรัดแน่น ๆ เดี๋ยวผ้าผ่อนไปหลุดเอาต่อหน้าพวกคุณท่าน จะอายเอา”

ขุนเทวัญเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวผู้ที่กำลังหมุนตัวเองดูชุดผ้าถุงสีสดราวกับนางแบบเดินแฟชั่นโชว์เขาถอนหายใจเบา ๆ

“แม่เมษา” เสียงนิ่ง เรียบ แต่ดักสติเธอให้หยุดหมุนในพริบตา “ฉันเห็นเธอสวมชุดของคนในเรือนแล้ว ยังแลดูพิลึกอยู่มาก”

เมษาหันมายิ้มแห้ง ๆ “ก็ฉันพยายามแล้วนี่คะคุณพี่ขุน แต่ยังไงมันก็ใส่ไม่สบายอยู่ดี ขอกลับไปใส่ชุดแบบที่ฉันเคยใส่มาตอนวันแรกได้ไหม”

“ชุดแปลกประหลาดแบบนั้น มันจะไปหาซื้อได้ที่ไหนกันล่ะ” เขาหันไปทางแม่พลอย “เอาเงินนี่ไป พาแม่เมษาไปเลือกซื้อผ้าเสียที ให้ได้ชุดที่เหมาะกับหญิงไทย อย่าให้ต้องใส่สิ่งแปลกประหลาดอีก บอกให้ไอ้เฟื่องขับรถไปส่ง”

แม่พลอยรับคำทันที “ได้เลยเจ้าค่ะท่านขุน”

เมษายกมือไหว้แบบลวก ๆ พลางพูดกลั้วหัวเราะ“ขอบพระคุณค่ะคุณพี่ขุน หล่อใจดีมีเปย์ให้น้องเมษาด้วยใช่ไหมคะ”

ขุนเทวัญชะงักเล็กน้อย “ฉันก็แค่เพียงไม่อยากให้คนในเรือนมองว่า มีคนจริตไม่ปกติอยู่ที่เรือน เธอก็ไปเลือกเอาชุดแบบที่สวมใส่สบายก็แล้วกัน ที่ตลาดน่าจะมีให้เลือกเยอะแยะ ไม่จำเป็นต้องใส่ชุดแบบบ่าวในเรือน เพราะเธอไม่ใช่บ่าว”

“โอ๊ย...ฉันเหมือนเป็นนางเอกโบราณที่มีคนขับรถส่งตลาดอะพลอย” เมษาพูดขึ้นทันทีที่รถยนต์สีดำขลับของเรือนขุนเทวัญจอดสนิทตรงริมทางตลาด

เฟื่อง ชายหนุ่มผู้ขับรถหน้าขรึมแต่ใจดี เปิดประตูให้แม่เมษากับแม่พลอยอย่างเงียบ ๆ

“ฉันจะจอดรอที่ท้ายตลาดนะแม่พลอย”

แม่พลอยพยักหน้ารับ เมษาก้าวลงจากรถ ทันทีที่ก้าวเท้าสู่ทางเดินไม้ของตลาด สายตาเมษาก็กวาดไปรอบ ๆ อย่างตื่นตาตื่นใจยิ่งกว่าตอนเดินเข้าห้าง

“โอ้โห นี่มัน จตุจักรเวอร์ชันย้อนยุคชัด ๆ” กลิ่นดอกไม้สด กลิ่นน้ำอบ กลิ่นแป้งร่ำลอยคละคลุ้ง ร้านรวงสองข้างทางเรียงรายเป็นแถวไม้เตี้ย ๆ หลังคามุงจาก บ้างก็ใช้ผ้าใบผืนใหญ่ขึงกันแดด

แม่ค้าสวมโจงกระเบน นั่งพับเพียบเรียงผ้าอย่างเป็นระเบียบ บางร้านมีผ้าซิ่นห้อยพาดราวไม้เรียงกันตามเฉดสี ไล่จากโทนพาสเทลไปจนถึงสีสดฉูดฉาด

“เธอไม่เคยมาตลาดหรือ” แม่พลอยถามพลางเดินนำ

“ตลาดน่ะเคย แต่ไม่เคยมาตลาดแบบย้อนยุคแบบนี้” เมษาหมุนตัวดูรอบด้าน เห็นคนแบกหาบของบนบ่าด้วยไม้คาน ชายหนุ่มใส่โจงกระเบนลากเกวียนผักผ่านหน้าเธอไปช้า ๆ

“นี่มันซีนเปิดเรื่องของซีรีส์พีเรียดดี ๆ เลยนะแม่พลอย”

แม่พลอยขำ “พูดจาอะไรไม่รู้ความ หากจะเอาผ้าไหม ก็อยู่ซ้ายมือ ส่วนร้านที่ตัดเย็บดี ๆ ข้างในตลาดโน่น”

เมษาเดินดูผ้าอย่างเพลิดเพลิน มือลูบผ้าไหมลายไทยแบบยกดอกตาเป็นประกาย แล้วก็สะดุดตากับผ้าพับสีเขียวมะนาวเจ็บจี๊ด

“เอ๊ะ อันนี้แซ่บอยู่นะพลอย สีนี้ถ้าเอาไปใส่ในงานวัด น่าจะเด่นแบบหลุดจากพรมแดงเลยป่ะ”

แม่พลอยหันมามอง “ถ้าเธออยากให้คนทั้งตลาดเหลียวหลัง ก็เลือกไปเถอะ เธอเป็นคนสวมนี่”

ท้ายที่สุดเมษาได้ชุดมาสามสี่ชุด เป็นเสื้อทรงแขนกระบอกพอดีตัว กับซิ่นสองผืน สุดท้ายแล้วผู้หญิงยุคนนี้ก็ยังต้องใส่ซิ่นอยู่ดีสินะ เมษาถอนหายใจที่ไม่มีกระโปรงหรือกางเกงให้เลือกซื้อ

แดดบ่ายคล้อยลงเล็กน้อย เมษากลับมาถึงเรือนพร้อมผ้าพับใหม่ที่ได้จากตลาด เธอรีบวิ่งเข้าเรือนบ่าวไปเปลี่ยนชุดทันทีด้วยความตื่นเต้น ในห้องไม้เงียบสงบ แม่พลอยช่วยนุ่งผ้าให้ด้วยความคุ้นมือ ครั้งนี้เป็นผ้าซิ่นไหมเนื้อนุ่มสีเขียวหยกอ่อนพับจีบหน้าแค่เบา ๆ ไม่แน่นมาก ทำให้เธอเดินสะดวกกว่าครั้งก่อน

“โอ๊ย นี่แหละค่ะ ชีวิตที่คู่ควร สวยแต่ไม่ทรมาน”

เสื้อแขนกระบอกสีงาช้าง ตัดทรงเข้ารูปพอดีตัว กระดุมมุกเล็ก ๆ เรียงตรงกลาง ดูละมุนแต่สง่า

เมษาหมุนตัวหน้ากระจกไม้บานต่ำ ริมฝีปากแต้มยิ้มอย่างพอใจ

“เมษาคนสวย มาแล้วจ้า”

เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาจากหน้าชาน ขุนเทวัญเดินเข้ามาอย่างเงียบขรึมตามนิสัย แต่ทันทีที่สายตาเขาหยุดที่ร่างของหญิงสาวตรงหน้า แล้วเขาก็เผลอชะงักไปเสี้ยววินาที

ดวงตาคมจ้องมองอย่างประเมิน ไม่ใช่เพราะชุดนั้นไม่เหมาะสม แต่เพราะมันเหมาะสมเกินจนกลายเป็นคำว่าสวย เสื้อแขนกระบอกสีเรียบตัดกับผิวขาวนวล ผ้าซิ่นสีอ่อนทาบกับช่วงสะโพกพอดี

หญิงสาวผู้เคยสวมชุดประหลาดตะโกนหาไวไฟ ตอนนี้กลับดูสงบ เรียบร้อย และงามอย่างน่าประหลาด เสื้อเข้ารูปเผยให้เห็นส่วนเว้าโค้ง ผ้าซิ่นแนบเนื้อจนขับสะโพกให้เด่นชัดไปตามทรวดทรงที่บึ้มบั้มไม่น้อยของเธอ

เมษายิ้มหวาน เมื่อเห็นสายตาเขานิ่งนานเกินไป

“คุณเทวัญคะ มองแบบนี้นี่ คิดอะไรกับฉันหรือเปล่าน๊า”

ขุนเทวัญกระพริบตา ยืดตัวขึ้นเล็กน้อย แววตาวูบหนึ่งหลบไป “ฉันเพียงเห็นว่าเธอดูดีขึ้นกว่าเมื่อวาน หมายถึงดูเป็นผู้เป็นคน”

เมษายักคิ้ว “จริงอ๊ะเปล่า ไม่ได้แอบคิดอะไรนะ”

ขุนเทวัญทำทีเป็นเหลือบมองไปทางอื่น แต่ปลายหูแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“หากเธอพอใจในชุดแล้ว ก็ควรเตรียมตัวเรียนรู้มารยาทอื่นในเรือนต่อไป”

“โอ๊ย ท่านขุนเก๊กเก่ง แต่เขินก็บอกว่าเขินเหอะ”

ขุนเทวัญไม่พูดต่อ เดินหนีขึ้นชานเรือนไปเงียบ ๆ เมษาหัวเราะเบา ๆ มือหนึ่งยกชายผ้าซิ่นขึ้นนิดอย่างนุ่มนวล

“เมษาสวยใช่มั้ยล่ะคุณพี่ขุนเจ้าขา”

หลังจากขุนเทวัญเดินหนีขึ้นชานไปอย่างเงียบ ๆ เมษายังยืนอมยิ้มกับตัวเองอยู่ตรงนั้น เธอยกมือขึ้นแตะแขนเสื้อเบา ๆ เนื้อผ้าไหมลื่นเย็น แต่กลับรู้สึกร้อนวาบอย่างไรก็ไม่รู้

สายลมเย็นยามบ่ายพัดผ่านพาเอากลิ่นน้ำอบที่แม่พลอยแอบประแป้งให้เธอก่อนออกจากห้องลอยตามติดเธอไปด้วย

ขุนเทวัญที่เดินขึ้นชานถึงกับหยุดเล็กน้อย หันหน้าไปทางสวน ไม่ใช่เพราะอยากชมดอกไม้ แต่เพราะกลิ่นหอมบางอย่างที่ติดอยู่ในอากาศ กลิ่นที่ไม่ใช่ดอกพิกุล ไม่ใช่กลิ่นดอกมะลิ แต่มันทำให้ใจเขาหวิวเล็ก ๆ อย่างบอกไม่ถูก

เขาหลุบตาลง แล้วสูดลมหายใจเข้าเงียบ ๆ “หญิงผู้นี้ มีบางสิ่งแปลกไปจากใครอื่นจริง ๆ”

และในมุมล่างของเรือนเมษายังคงยิ้ม ก่อนจะกระซิบกับตัวเองเบา ๆ “เขามองฉันแบบนี้ อย่าเผลอมาตกหลุมฉันเข้าจริง ๆ ก็แล้วกันนะ ท่านขุนสุดหล่อซิกแพ็กแน่น”