แสงแดดอ่อนของยามสายโปรยลงเหนือถนนหินของเมืองหลวง เสียงเจรจาซื้อขาย เสียงหัวเราะเด็ก ๆ และกลิ่นหอมของอาหารที่ลอยมาตามลม สร้างบรรยากาศคึกคักอบอุ่นราวโลกอีกใบหนึ่ง ต่างจากโลกมืดอันโหดเหี้ยมที่ ซูจิ่งหลง คุ้นเคยเขาเดินเคียงข้าง หลานเยว่ หญิงสาวผู้เย็นชาและสูงศักดิ์ในหัวใจของเขา มือใหญ่สอดกุมมือนางแน่นไม่ใช่ด้วยความกล้า หากแต่เป็นเพราะเขาหลงเชื่อสนิทใจว่านี่เป็นเพียง ความฝันที่สวรรค์เมตตาประทานให้ หากเขาไม่คว้าโอกาสนี้ไว้…เมื่อยามตื่น ทุกสิ่งก็คงสลายหายไปไม่เหลือแม้เงา“ในเมื่อเป็นเพียงความฝัน… ข้าก็จะไม่ยอมเสียแม้สักลมหายใจเดียว” เขาเอ่ยเบา ๆ คล้ายพูดกับตัวเองมากกว่านางตลอดทาง เขาพานางแวะตามร้านต่าง ๆ ไม่ว่าผ้าไหมเนื้อละเอียดประดับลายโบตั๋น หรือปิ่นหยกที่แกะสลักอย่างวิจิตร เขาเลือกสิ่งเหล่านั้นด้วยสายตาที่เปี่ยมความตั้งใจ ทุกครั้งที่หยิบสิ่งใดขึ้นมา เขามักจะเอ่ยถ้อยคำด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนต่างจากปกติ“เจ้าสวมชุดนี้…ต้องงดงามยิ่งกว่าดอกไม้แรกแย้มในฤดูใบไม้ผลิ”“ปิ่นหยกนี้ หากเสียบไว้บนเส้นผมเจ้า คงเปล่งประกายยิ่งกว่าดวงจันทร์บนฟากฟ้าเสียอีก”หลานเยว่ไม่ได้ตอบโต้ นางเพียงยืนนิ่ง ปล่อยให้เขาลอง
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
