รักโบราณ

มู่อันเหมยชาติก่อนเธอหนีการแต่งงานเพียงเพราะคิดว่า ว่าที่สามีนั้นเป็นเพียงอดีตนักโทษ แต่แล้วทุกอย่างก็พังทลาย หลังจากที่รู้ว่าชายคนรักที่เธอหนีตามไปกลับยัดเยียดคำว่าเมียน้อยให้เธอ โดยที่เธอไม่รู้ตัว

จากเด็กสาวกำพร้าที่พึ่งได้ออกมาใช้ชีวิตก็ถูกโรคร้ายรุมเร้าจนตาย เธอกลับทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคุณหนูรองจวนแม่ทัพ ลู่ซิงเหยี่ยน ยังไม่ทันดีใจที่ได้ชีวิตใหม่ จู่ๆกลับถูกเนรเทศไกล3000ลี้!! เธอต้องรอด!! “โรคนี้หมดหนทางรักษาจริงๆ ใช้ชีวิตที่เหลือให้คุ้มเถอะคับ!!” เสียงพูดของหมอทำร่างผอมแห้งที่นอนไร้เรี่ยวแรงน้ำตาไหลอาบแก้ม “ถ้าอย่างนั้นชีวิตต่อจากนี้ จะอยู่เพื่ออธิฐานให้เกิดใหม่มีร่างกายที่แข็งแรงกว่านี้แล้วกันค่ะ!!” แม่ครูที่โอบอุ้มเธอมาจากบ้านเด็กกำพร้า ยืนร่ำไห้พร้อมประสานมือช่วยเธออธิฐานจะได้จากไปอย่างสงบ “จะได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระอยู่แล้วเชียว” ปีที่2 ในรัชศกหยวนซิง “ด้วยราชโองการแห่งฟ้า ฮ่องเต้มีพระราชบัญชา เนื่องจากตอนนี้เป็นที่น่าสงสัยว่าแม่ทัพลู่อาจนำพาองค์หญิงใหญ่ไปตกระกำลำบากที่ใดไม่อาจรู้ได้ หนทางที่จะพิสูจน์ว่า คนในจวนจวิ้นกั๋วกงแห่งนี้มิได้รู้เห็นเป็นใจ จึงมีพระบัญชา ส่งคุณหนูรองสกุลลู่แห่งจวิ้นกั๋วกง ไปทำความดีในถิ่นทุรกันดารไกล3000ลี้…“ คำพูดนั้นทำชาวบ้านที่มายืนดูแตกตื่น ”หากแม่ทัพลู่ไม่กลับมาโต้แย้งข้อกล่าวหา คุณหนูรองก๋ไม่มีสิทธิ์กลับมาที่เมืองหลวงเช่นกัน!! ลู่ซิงเยี่ยนรับราชโองการ

ตายแล้วก็ยังไม่หมดทุกข์ ชีวิตต้องมาวนเวียนเป็นผีในโลกที่นางไม่รู้จัก เห้อออ เวรกรรมอะไรของนางกันเนี่ยยยย จะบ้าตาย พอลืมตาขึ้นมาอีกทีทำไมมันเสียวแปลก ๆ ล่ะ

ทะลุมิติมาเข้าร่างนางร้ายที่ถูกโบยจนตายเพราะทำลายงานปักปิ่นน้องสาวผู้แสนดี ถูกขับไล่ไปอยู่ในชนบทที่แสนลำบาก ใช้วิชาความรู้ที่ติดตัวมาปลูกผักจนได้ดี

หลินชิงชิงนักศึกษาสาว หลังเธอประสบอุบัติเหตุทำให้เธอทะลุมิติมาในนิยายที่เธออ่าน เธอมาอยู่ในร่างนางร้าย ไปๆมาๆทำไมพระเอกถึงได้มาติดหนึบเธอแถมเธอยังโดนนางเอกหมายหัว แล้วเธอจะเอาชีวิตรอดในยุคนียังไง

‘เฟิ่งจิงหรง’ โง่งมถึงขั้นกระโดดน้ำประชดเรียกร้องความสนใจจาก ‘เซียวจิ้นอวิ๋น’ ทว่าเขากลับประกาศยกเลิกงานหมั้นต่อหน้าผู้คน หักหน้าและหยามเกียรตินางไปแต่งกับ ‘ไป๋หว่านชิง’ แทน นางกลับโง่เขลาเลือกสละชีวิต ดำดิ่งลงสู่สายน้ำ… และสิ้นใจไป กระทั่งวิญญาณอีกดวงได้เข้ามาแทนที่ และเพียงเพราะการช่วยเหลือครั้งแรกของ ‘จ้าวอวี้หมิง’ กลับกลายเป็นวาสนาที่ผูกมัดไปชั่วชีวิต ครั้งหนึ่งย่อมมีครั้งที่สอง และเมื่อมีครั้งที่สอง…ก็ย่อมเป็นเพราะสวรรค์ได้กำหนดเอาไว้แล้ว

หลี่หานสือเชื่อว่าความรักที่เสิ่นอวี๋ซินมอบให้เขาอย่างสุดหัวใจจะไม่มีวันแปรเปลี่ยน แม้แต่เขาให้นางไปส่งของขวัญให้สตรีอื่น หญิงสาวก็ยอมทำตามเพียงแค่ให้เขาพอใจ จนกระทั่งวันปักปิ่นของเสิ่นอวี๋ซิน หญิงสาวไม่ได้เชิญเขาอย่างที่เขาคาดเอาไว้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไปร่วมงาน คิดว่าสตรีที่วิ่งไล่ตามอย่างบ้าคลั่งกำลังแกล้งถอยเพื่อให้เขาสนใจ แต่ภาพตรงหน้าที่ครอบครัวสกุลเสิ่นกำลังประกาศในงานเลี้ยงว่านางกำลังจะหมั้นหมายกับบุรุษอื่น เขาจึงได้รู้ว่าสูญเสียหญิงที่รักเขาที่สุดไปแล้ว แต่หลี่หานสือจะไม่หยุดเพียงแค่นั้น ในเมื่อนางเคยรักตนยิ่งกว่าสิ่งใด จึงเชื่อว่าจะสามารถแย่งชิงนางกลับมาได้ ขอเพียงให้นางหันกลับมารักตนเองอีกครั้ง และยกเลิกสัญญาหมั้นหมายกับผู้อื่น แม้จะต้องแลกกับอะไรเขาก็ยอม เพราะเพิ่งรู้ว่าหัวใจของเขาเองต่างหากที่ขาดนางไม่ได้

แต่งงานได้นางก็ขอหย่าขาดได้เช่นกันให้มานอนกอดหนังสือสมรสนั่นมิใช่วิถีของอี้หลานฮวาผู้นี้อยู่แล้ว หักหลังนางไม่พอ ยังบังอาจทำลายชื่อเสียงสกุลอี้ของนางเช่นนั้นนางจะไม่เป็นมันแล้วพระชายาผู้ถูกหมางเมิน!!

สามีฟื้นความทรงจำรู้ว่าตนเองเป็นถึงแม่ทัพ เดิมกู้เฉียวจิงจะต้องกลายเป็นอนุ แต่ว่ากู้เฉียวจิงในฐานะอดีตนักฆ่าเกิดใหม่พร้อมตู้ยา ไม่ยอม แม้เป็นฮูหยินแม่ทัพไม่ใช่เรื่องง่าย ก็จะทวงคืนฐานะเมียเอกให้ดู

นักฆ่าสาวผู้เย็นชาต้องมาอยู่ในร่างหญิงสาวขยะไร้ค่าที่กำลังถูกคู่หมั้นหาทางทอดทิ้ง คนไร้ความสามารถเช่นนางต้องมาต่อสู้เพื่อความอยู่รอดของตระกูลไม่ว่าต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม

สามีเป็นหมัน มีชู้ เธอทนทุกข์ทรมานมานาน ได้ย้อนเวลากลับมามีชีวิตอีกครั้งเธอขอเลือกทางเดินของตัวเองใหม่ จะทำให้พวกเขาเห็นว่าเธอไม่ได้เป็นเหมือนอย่างว่า จะเปลี่ยนแปลงตัวเองชีวิตของเธอต้องดีกว่านี้ !

หรงผิง ตายในวันสิ้นโลก ก่อนวิญญาณจะล่องลอยข้ามมิติมาอยู่ในร่างของหญิงสาวอีกคนที่มีชื่อและแซ่เดียวกัน แต่ที่แตกต่างกันคือ... ที่โลกแห่งนี้เธอเป็นมารดาตัวร้าย!! ที่มีสามีและลูกน้อยอีก 2 คน

ทุ่มเทรักเขาจนหมดหัวใจ ไม่ว่าสิ่งใดก็ยกถวายให้ได้ แต่ทว่าชายคนนั้นกลับตอบแทนความรักของนางด้วยแผนการ ช่วงชิงทุกอย่างไปจนหมดสิ้น ไม่เหลือกระทั่งครอบครัวอันเป็นที่รัก... กว่าจะรู้ความจริงว่าชีวิตถูกขีดเขียนให้เดินไปตามการชี้นำของผู้อื่น ชีวิตของเยว่ซินหลานก็จบสิ้นลงแล้ว ไม่นึกเลยว่า ตัวนางจะได้รับวาสนา โอกาสที่ได้รับมานี้เยว่ซินหลานจะใช้มันให้ดี ชาตินี้นางจะไม่ขอเดินตามเส้นทางเดิม !!!

ชาติก่อน นางโง่เขลา อ่อนแอ เป็นเพียงเหยื่อให้คนชั่วรังแก ชาตินี้ นางลุกขึ้นยืนหยัด ทวงคืนทุกสิ่งอย่างสาสม และ จะไม่ให้อภัย ใครหน้าไหนที่เคยทำร้ายทั้งนั้น!

“เล่อลี่หลิน” นางร้ายผู้เลอโฉมลูกสาวนายอำเภอที่แม่ตาย พ่อไม่รัก เกลียดชังฮูหยิน อนุภรรยา และเหล่าน้องชายน้องสาวต่างมารดาที่เอาแต่จ้องจะแย่งของของนาง แม้กระทั่งคู่หมั้นที่นางหมายมั่นปั้นมือ จึงวางแผนให้น้องสาวตัวดีมีสามีเป็นชายยากจน แต่ดันผิดแผน!!! คนที่ได้สามีเป็นเพียงพรานป่ายากจนนามว่า “หยางหนิงเฉิง” กลับเป็นนาง แถมยังถูกตัดขาดจากตระกูลต้องระหกระเหินเดินทางมาอยู่บ้านของสามีจนคุณหนูแสนบอบบางอย่างนางต้องล้มป่วยและได้เจอกับอีกโลกที่แตกต่าง มาลุ้นกันว่านางร้ายอย่างนางจะนำความรู้ที่ได้มาช่วยให้ครอบครัวผ่านพ้นความยากจนและเป็นคนที่มีความสุขที่สุดจนผู้อื่นต้องอิจฉาได้อย่างไร

งานแต่งไม่ยอมเข้าหอหนีไปกอดจูบภาพวาดของสตรีอื่น สตรีคนนั้นตกน้ำไปเอง เขาโทษว่านางเป็นคนทำแล้วผลักนางตกน้ำสั่งห้ามใครช่วย นางทิ้งหนังสือหย่าไว้แล้วจากไป " เหยียนเอ๋อข้ารู้ว่าผิดแล้วกลับไปกับข้าเถอะ ข้าพร้อมเข้าหอกับเจ้าแล้ว" " มาอยากทำหน้าที่อะไรตอนนี้ เราหย่ากันแล้ว" " ไอ้อัปลักษณ์นั่นเป็นใคร" " สามีข้าเอง" " มันมีดีกว่าข้าตรงไหน ดำก็ดำ หน้าก็บาก ตาก็บอดข้างหนึ่ง แผลเป็นก็เต็มตัว เจ้าดูข้าสิผิวขาวราวหิมะ รูปงามราวเทพเซียน "

“นอนหลับอยู่ดี ๆ ลืมตามาอีกทีดันมาอยู่ในยุคโบราณซ่ะได้ แทนที่จะทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคุณหนูบุตรสาวท่านใต้เท้ากลับกลายเป็นสาวชาวบ้านยากจนมันโชคชะตาอะไรกันของคุณหนูบ้านรวยอย่างเซี่ยวซือที่ต้องมาพบเจอ ”

เพราะความเข้าใจผิด ทำให้ต่างคนต่างก็แสดงท่าทีเย็นชาใส่กัน ทำให้ต่างคนต่างก็พลาดช่วงเวลาแห่งความสุขไป กว่าจะรู้ตัวว่าอีกฝ่ายมีความสำคัญในชีวิตของตนมากแค่ไหน อีกฝ่ายก็ได้จากไปตลอดกาลเสียแล้ว...

เพราะตรากตรำเลี้ยงลูกเพียงลำพังจนแบกรับไม่ไหว ทางออกเดียวที่คิดได้คือกลับมาเมืองหลวงอีกครั้งแล้วตามหาผู้ชายที่เป็น "นายโลม" ผู้นั้นให้พบ แล้วรีดไถค่าเลี้ยงดูมาซะให้หมดตัวก็พอ!

ทะลุมิติมาเป็นลูกสะใภ้เล็กผู้แสนร้ายกาจที่ทุกคนเกลียดชังแล้วยังไง...เธอมีมิติ มีระบบ TaoBao เธอไม่กลัวอะไรทั้งนั้น จริงด้วย...เธอยังมีลูกชายอีกสองคนนี่นา เธอขอสู้เพื่อลูกแล้วกัน