10 Seconds Rule Mga Nobela at Kwento

habol niyang bulong dahil sa hina ay hindi ko marinig dahil sinabayan din 'yon ng hiyawan at tilian. Sa unang limang minuto ay lima agad ang na out na Couples, kailangan mo talagang kumapit nang mahigpit para hindi ka mahulog, dahil kapag hindi ka kumapit ng mahigpit ay mahuhulog ka at masasaktan, automatic out na kayong pareho.

Ito na ang pinakamabilis na five minutes ng buhay niya. “Ano na ang desisyon mo?” “Paano ang set up kung sakali? Pakidagdagan ng detalye bago ako magdesisyon.” “Delaying tactic huh? Okay, eto ang mga detalye. Basahin mo ang kasunduan. Huling limang minuto.”

Karolina immediately returned to eating. Then, biglang tumahimik ang paligid. Five seconds passed. Then ten. Then fifteen. Lumipas ang bawat segundo na parang mas mabagal kaysa karaniwan, habang lalong bumibigat ang katahimikan sa pagitan nila. Wala ni isa sa kanila ang nagsalita, at sa puntong iyon, kahit ang pinakamaliit na tunog ay parang masyadong malakas.

Marahil ay gusto lamang niyang magkaroon ng ibang mapag-uusapan upang mawala ang kakaibang tensiyong bumabalot sa kanilang dalawa. Napatingin muli sa kaniya ang lalaki. "So..." Bahagyang bumaba ang boses nito. Bago pa man siya makapagsalita ay marahan nitong hinawakan ang kaniyang mukha. Unti-unti siyang hinila palapit at sa loob ng ilang segundong iyon ay muli nitong idinikit ang mga labi sa kaniya. "We have forty-five seconds left."

Sa lawak ng sistemang itinayo para lang maghasik ng takot at kontrol. “At tandaan ninyo,” dagdag ni Kade, biglang mas seryoso ang tono, “kapag pumasok na kayo sa corridor, magsisimula na ang countdown. Hindi na ito hihinto.” “Alam namin,” sagot ni Gray. “Bantayan mo ang oras.” “Palagi,” sabi ni Kade. “Dalawampu’t pitong minuto. Hindi dalawampu’t walo.”

Huminga ako nang malalim at pinisil ang sarili ko— literally— para hindi ako mag-overthink dahil wala naman pala akong karapatan. Karapatan? Sarap batukan ng sarili ko! “Fine,” sabi ko, pilit na boses. “Pero bago taayo matulog, may rule ako.” Huminto siya habang nagtatanggal ng cufflinks. “What rule?” “No hugging, no touching, no harassing, no anything. Kahit accidentally.” Tumaas ang isa niyang kilay. “I don’t harass people.” “Hindi iyon ang point ko—”

"Rule number two, wala kang ibang kakausaping lalaki maliban nalang kung alam ko. Rule number three, hindi ka pupunta sa kahit na anong okasyon ng wala ako. Rule number four, wala kang ibang gagawin kundi ang kumain ng masustansya para sa anak ko. Rule number five, bawal magpaka-stress. Rule number six, bawal kalimutan ang vitamins. Rule number seven, bawal magtrabaho sa tabi lang kita. Rule number eight, bawal magalit. Rule number nine, sa bahay ko na ikaw titira hanggang sa manganak ka. Rule number ten—teka bakit walang rule number ten?" nagtataka niyang tanong na ikinatingin sa kaniya ni Zekiel.

’ Bakit parang ang bilis ng oras. 10 seconds na lang ang oras at ang score ay 99 sa kalaban habang sila ay 97. Dalawang puntos ang pagitan ng score nila. Kapag naihabol pa nila sa 10 seconds ang two points, magkakaroon ng overtime. “KENT ANG BOLA.” Sigaw ng isang kateam nila. Ipinasa niya ito kay warfreak at mabilis siyang tumakbo papalapit ng court nila.

They both look fine in their fight wear. Hanggang sa magsimula ang inaabangan ng lahat. Binanggit muna ang mga patakaran tulad ng pag-tap sa sahig to surrender. If you can't get up within ten seconds, you lose. Hindi matatapos ang round hangga't walang tumutumba na isa sa kanila. Isa pa, walang pwedeng makisali o lumapit sa naglalaban hanggat hindi pa ito tapos. And most importantly, they can't kill each other.

Ngayon, bibigyan kita ng isang huling pagkakataon. Ibigay mo sa'kin ang security guard at mamili ka ng isang braso at binti na babaliin sa loob ng sampung minuto. Kapag ginawa mo yun, pababayaan kita! "Kung mayabang ka pa rin pagkatapos ng sampung minuto, wag mo kong sisihin sa susunod na mangyayari!"