Novel & Cerita 11:22

Tahimik siyang humihikbi habang hinahayaan ang luha sa pagtulo. Kagaya ngayon limang minuto na lang malapit nang mag twelve midnight ay wala pa rin ang asawa niya. Ilang beses niya itong tinatawagan pero ito hindi sumasagot. Kanina nagriring pa ito pero ngayon nakapatay na. Hindi naman ugali ni Seb na magpalowbat ng cellphone. Lagi nitong sinisiguro na may baterya ito at makokontak siya. Bagay na taliwas sa nangyayari ngayon.

pagtawag niya ulit. “Yes, honey. Ang aga mo yata ngayon,” anito at sinulyapan ang suot na relo. “Himala at eksaktong alas sais ang uwi mo ngayon. Wala kang lakad? Hindi ba kayo gagala ng barkada mo?”

Paggising ni Zyline kinabukasan hinanap niya agad si Hunter sa tabi niya. Napabangon siya nang wala man lang makapang kahit ano sa tabi niya. She looked at her watch beside Hunter’s watch. It was almost 11 in the morning.

I need to talk to her! Tiningnan ko ang oras sa pambisig kong relo it's 11:56 Pm malapit ng mag-umaga pero marami pa ring tao. Tumayo ako para sundan si Zane ng makita kong sumasayaw pa ang lima sigurado naman ako na hindi nila pababayaan si Love.

Mahilig kaya sa dahas ang lalaking ito. ****** LMCD22

untag sakin ni Gray. Napaangat naman ako ng tingin at saktong tumama iyon sa kanyang mga mata. Siya naman ang unang bumawi ng tingin. "November 11, seriously? Wala kayong ibang napansin?" "Wala. Meron ba?" "Anong meron?" "It's 11.11." Natahimik kami pare-pareho. Muli na namang nagtipa ng keyboard si Jane. "Ohhh!" usal nito.

May bahagyang pag-click sa kabilang linya. “Kaya,” sagot niya sa wakas. “Pero kailangan ko ng eksaktong oras.” “7:12 to 7:18 a.m.” “Specific.” “I am.” Tahimik ulit siya. “Nyx,” sabi niya, mas mababa ang tono. “Hmm?” “Hindi ito bahagi ng mission outline.” “Alam ko.” “Then why?”

She always thought it was the driver’s job and so all she had to do was sit at the back and check her social media accounts or whatever hanggang sa makarating sila. Nagawi ang tingin niya sa kulay pulang numero sa dashboard ng taxi. 1100. “Alas onse na ba agad n’on, Manong?” tanong niya sa driver. “10:45 pa lang naman, Miss,” “Eh ba’t sabi ng orasan n’yo 11:00 na?” tanong niya ulit sabay turo sa pulang numero na ngayon ay 1102 na. “Hindi oras ‘yan, Miss,”

"This time hindi mo na makakalimutan?" Natatawa naman ito dahilan para magtaka siya. "Papaano ko makakalimutan kung nandito na nga ako at sinusundo ka?" Napakunot ang noo niya. "My gosh, Maddy! Hindi mo ba alam na lunch time na?" Umiling siya dahilan para mapasapo ito sa noo. "Past twelve na po para alam niyo." Napatingin siya sa relong pambising at nakitang twelve fifteen na nga. Hindi niya namalayan ang oras dahil busy kasi siya lalo na't kararating lang ng ibang mga bulaklak ngayon.

paliwanag ni Edward sa kanya. "Huwag na, huwag mo nang gawin 'yon. May mga paa naman ako, eh," mabilis naman na tangging sagot ni Angela kay Edward. "Anong oras na ba, huh?" tanong niya pa sa boyfriend na nga niyang si Edward na sinipat muna ang suot na wristwatch para tingnan ang oras. Pagkakita niya kung anong oras na nga at nagsalita na siya, "It's eleven o'clock in the evening. Eksakto pagkakita ko. Matutulog ka na ba, huh? Inaantok ka na?"