11:22 Novels & Stories

Paggising ni Zyline kinabukasan hinanap niya agad si Hunter sa tabi niya. Napabangon siya nang wala man lang makapang kahit ano sa tabi niya. She looked at her watch beside Hunter’s watch. It was almost 11 in the morning.

I need to talk to her! Tiningnan ko ang oras sa pambisig kong relo it's 11:56 Pm malapit ng mag-umaga pero marami pa ring tao. Tumayo ako para sundan si Zane ng makita kong sumasayaw pa ang lima sigurado naman ako na hindi nila pababayaan si Love.

untag sakin ni Gray. Napaangat naman ako ng tingin at saktong tumama iyon sa kanyang mga mata. Siya naman ang unang bumawi ng tingin. "November 11, seriously? Wala kayong ibang napansin?" "Wala. Meron ba?" "Anong meron?" "It's 11.11." Natahimik kami pare-pareho. Muli na namang nagtipa ng keyboard si Jane. "Ohhh!" usal nito.

May bahagyang pag-click sa kabilang linya. “Kaya,” sagot niya sa wakas. “Pero kailangan ko ng eksaktong oras.” “7:12 to 7:18 a.m.” “Specific.” “I am.” Tahimik ulit siya. “Nyx,” sabi niya, mas mababa ang tono. “Hmm?” “Hindi ito bahagi ng mission outline.” “Alam ko.” “Then why?”

She always thought it was the driver’s job and so all she had to do was sit at the back and check her social media accounts or whatever hanggang sa makarating sila. Nagawi ang tingin niya sa kulay pulang numero sa dashboard ng taxi. 1100. “Alas onse na ba agad n’on, Manong?” tanong niya sa driver. “10:45 pa lang naman, Miss,” “Eh ba’t sabi ng orasan n’yo 11:00 na?” tanong niya ulit sabay turo sa pulang numero na ngayon ay 1102 na. “Hindi oras ‘yan, Miss,”

"This time hindi mo na makakalimutan?" Natatawa naman ito dahilan para magtaka siya. "Papaano ko makakalimutan kung nandito na nga ako at sinusundo ka?" Napakunot ang noo niya. "My gosh, Maddy! Hindi mo ba alam na lunch time na?" Umiling siya dahilan para mapasapo ito sa noo. "Past twelve na po para alam niyo." Napatingin siya sa relong pambising at nakitang twelve fifteen na nga. Hindi niya namalayan ang oras dahil busy kasi siya lalo na't kararating lang ng ibang mga bulaklak ngayon.

paliwanag ni Edward sa kanya. "Huwag na, huwag mo nang gawin 'yon. May mga paa naman ako, eh," mabilis naman na tangging sagot ni Angela kay Edward. "Anong oras na ba, huh?" tanong niya pa sa boyfriend na nga niyang si Edward na sinipat muna ang suot na wristwatch para tingnan ang oras. Pagkakita niya kung anong oras na nga at nagsalita na siya, "It's eleven o'clock in the evening. Eksakto pagkakita ko. Matutulog ka na ba, huh? Inaantok ka na?"

HINDI excited si Luke sa magaganap na tutoring mamayang gabi. Hindi. Hindi siya gagaya sa iba d'yan na kinikilig sa simpleng posibilidad na 'yon. Hindi siya ganoon. "Anong oras na, Ethan?" Hindi napigilan ni Luke ang mapatanong. Asar na inalis ni Ethan ang libro sa mukha saka siya binalingan. "Hindi ba't kasasabi ko palang ng 11:45?"

"Adrian, kailangan ko nang umuwi. Naaksidente ang kaibigan ko. Wala siyang ibang kakilala sa Maynila. Kailangan niya ng tulong ko." "Ha? Paano ka uuwi? If you're going to ride a bus, aabutin ka ng mga ilang oras bago makarating." nag-aalalang sambit nito bago tumingin sa relo nito. "It's already 11. You'll get there maybe by 2 or 3pm."

Agad na tumugon ang adjutant, “Commander, hindi naman yata tama na tawagan niyo siya nang ganitong oras sa gabi? Hindi ba natin maiistobo ang tulog ni Mr. Wade?” Pagalit na tumugon si Hamed, “Sinabihan kitang magbasa-basa kapag wala kang ginagawa, pero mukhang hindi ka nakikinig sa akin! Hindi pareho ang time zone ng Oskia sa sa Syria. Kahit 3:30 AM sa atin ngayon, 8:30 AM na sa kanila ngayon!”