11:22 Novels & Stories

Pagtataboy niya saakin. Tumalikod na siya kaya pumasok na din ako sa sasakyan ko. Pinaharorot ko agad ito para mas mabilis akong makarating sa bahay. Mabilis kong sinulyapan ang relo ko para tignan ang oras. It is now 11:00 o'clock. I still have two hours left. Mas pinabilis ko pa ang pagmamaneho. Thirty minutes before twelve o'clock. Nagbubusina na ako sa harapan ng gate namin.

tanong ni Kerby sa mga players niya nang makitang nagsi-upuan na ang lahat. "Coach anong oras na po?" balik tanong ni Laarni sa kanya. Napatingin naman si Kerby sa relo niya. Napa sapo na lang siya ng noo nang mapagtantong 11:45 na pala ng tanghali. Napasarap ang kwentuhan nila ng jowa ni Laarni.

Hindi dahil sa simpleng yakap o halik kundi dahil sa tiwalang ibinibigay ni Lyra sa kaniya. *** Tanghali na nang magising si Lyra. Hindi niya agad nabuksan ang mga mata. Pagod pa rin ang katawan niya kahit mahaba-haba ang tulog. Huminga siya nang malalim saka bumangon mula sa kama. Kinuha niya ang cellphone sa gilid at sinilip ang oras. "11:32 na pala," mahina niyang sabi habang kinukusot ang mata.

Bradley Pagod na pagod ang pakiramdam ko, gabi na ako dumating at pahinga na talaga ang hanap ko. Pero pagpasok ko ng bahay ay nadatnan ko sa sala si Calvin kaya kunot ang noo ko na napatingin sa aking wristwatch. “It's already 11 P.M. pero nandito ka pa?” tanong ko. Mukhang malalim ang iniisip niya dahil bahagya pa siyang napapitlag ng marinig ang boses ko.

Tugon niya. “Great! I’ll picked you up. What time will it be?” tanong nitong muli. Nawala na ang pagka-aburido sa tinig nito. Napalitan na iyon ng excitement. Napangiti si Liana. “Eleven siguro…” maikling sagot niya. “Okay… I’ll be there before eleven. Bye.” "By—” hindi na natapos ni Liana ang sasabihin. Tunog na lang ng ini-off na telepono ang narinig niya sa kabilang linya.

Na parang wala ng bukas. It's exactly 11:00 pm sharp. At ramdam na ramdam na niya ang pawis na lumukob sa kanyang kahubdan. But Dwight is still active, hyper and...was never drained. Ito pa nga ang palaging nag-iinitiate sa pabago-bago nilang posisyon.

Narinig kong naggroan siya sa kabilang linya. "Yun pa nga e. Hindi siya sumasagot sa tawag ko. Usapan namin before lunch kami magkikita." Napatingin ako sa oras, mag 11am na. "Eh? Anong oras na oh, baka andon na 'yon." Sabi ko sakaniya.

May kutob akong hindi ko maipaliwanag. Maya’t-maya, tumingin na naman ako sa orasan na suot ko sa kaliwang pulsuhan. 9:22 AM. Hindi pa sila dapat nagkikita. Alas diyes pa ang usapan nila, ayon kay Ashlyn. Pero bakit parang ang tagal ng oras?

"Tigilan mo ako sa kakaduh-duh mo diyan, hindi ko nga alam kung bakit sumama ako sa 'yo eh hindi naman tayo close." "Duh ulit, just thank me one of these days, huh?" Hindi naman na ako umimik pa. Lakas talaga ng trip ng babaeng ito eh. Napatingin ako sa wrist watch ko, 6:20 p.m na. Ano ba kasing meron at saka bakit sa bar pa? "Yown! Ten minutes to go na lang," nakangisi nitong saad.

"Teka, anong oras na ba?" Tinignan ni Richard ang wrist watch niya. "It's already 6:20 pm. Tara na? Ihahatid na kita pauwi at baka hinahanap ka na ni tita," pagyayaya niya. "Sige," sagot ko then umalis na kami sa park.